Σκέψεις & Εκμυστηρεύσεις

"Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει"

2012-01-25T18:54:00.009+02:00

Κάποια τραγούδια και -τουλάχιστον στην ελληνική μουσική σκηνή- είναι πολλά, αρκούν για να σου θυμήσουν πόσο μαζοχιστικά σε γοήτευε αυτή η υγρή μυρωδιά της μοναξιάς και του πόνου που κουβαλάει.

Και γενικά και στους κρυφά, αλλά προφανώς θλιμμένους ανθρώπους που συναντάς στη ζωή σου, ακόμα και σε σένα τον ίδιο.

Υπάρχουν δυο κάστες ανθρώπων: όχι οι μονοι και οι ζευγαρωμένοι, αλλά: αυτοί που υπήρξαν κι αυτοί που δεν υπήρξαν μόνοι. Άλλος πλανήτης, άλλα σύμπαντα, καμιά ελπίδα κατανόησης. Όσο καλή διάθεση και να έχει κάποιος από τους ... "δεν", δεν υπάρχει περίπτωση να διανοηθεί τη σπαρακτική προσμονή, την πικρή απόγνωση και τις αυτοκαταστροφικές σκέψεις αυτού που νιώθει μόνος.

Δεν θα ξεχάσω ένα σκηνικό, που μου έμεινε τόσο έντονα στο μυαλό μου, παρολο που πέρασαν χρόνια και δεν ήταν παρα μόνο μια κουβέντα μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται λίγο. Μια παρέα εικοσάρηδων με κιθάρες, κρασί και μπόλικη διάθεση για τραγούδι και κουβεντολόι.
Προτείνει κάποιος να τραγουδήσουμε τα "κορίτσια της συγγνώμης" των κατσιμιχαίων και μας λέει πόσο, μα πόσο υπέροχο τραγούδι είναι και πόσο αλήθινό είναι το θέμα του, τόσο αληθινό που κανένας δεν έγραψε ξανά γι αυτό. Μια κοπέλα λοιπόν απορεί με την παρατήρηση αυτή (ίσως να της φάνηκε και παράδοξο το ότι ένα αγόρι ταυτίστηκε με τα κορίτσια της συγγνώμης περισσότερο από την ίδια).
Απαντάει λοιπόν το αγόρι "μάλλον δεν ήσουν ποτέ κορίτσι της συγγνώμης...".

Έχω την εντύπωση ότι το είπε με θετικό τρόπο. Θυμάμαι όμως ότι ξαφνικά ένιωσα τους περισσότερους από μας να σκέφτονται σε ποια "παράταξη" ανήκουν.
Γιατί, μπορεί αυτός που νιώθει μόνος να ρίχνει κάθε βράδυ τον εαυτό του στον γκρεμό, αλλά έχει ήδη ρίξει μέσα όσους δεν βρέθηκαν ούτε μια στιγμή στη θέση του.

Respect

Πληγή του Δημοσίου

2012-01-19T22:13:00.004+02:00

Μου είναι πλέον οικείο να αντιμετωπίζω διάφορα σχόλια, όταν λέω ότι δουλέυω στο Δημόσιο.

Άλλος με βλέπει σαν τυχερή, που έπιασα τον παπά απ'τα @@, άλλος σαν λαμόγιο πασοκάκι, άλλος σαν λαμόγιο σκέτο, σαν τεμπέλη, σαν υπάλληλο που βλαστημάει τη βαρετή δουλειά του, σαν υπάλληλο που δεν θα ανελιχθεί ποτέ κτλ κτλ.

Τη δουλειά μου την έχω επιλέξει και μου αρέσει.
Κι όταν λέω: "δουλειά" εννοώ το να διδάσκω σε παιδιά να διαβάζουν, να γράφουν, να μιλάνε κτλ. Τα υπηρεσιακά ζητήματα, όπως και η δουλειά στο γραφείο, μου φαινόταν ανέκαθεν αδιάφορα και ασχετα με αυτό που σπούδασα, γι αυτό και δεν επισκέπτομαι προϊσταμένους και συμβούλους, αν δεν είναι απαραίτητο.

Μόνο που όσο περνούν τα χρόνια, βλέπω τι γίνεται γύρω μου και φρίττω. Αρχίζω να ντρέπομαι να πω τη λέξη "Δημόσιο", γιατί ξέρω πλέον πώς είναι τα λαμόγια που έοχυν στο μυαλό τους όσοι βρίζουν το Δημόσιο. Ξέρω πόσο πολλοί είναι οι "συνάδελφοι" που δεν πατάνε στο σχολείο όποτε τους καπνίσει, που απλά βρίσκονται σε μια αίθουσα και απριστάνουν ότι κάνουν μάθημα, που πάιρνουν αναρωτικές άδειες χωρίς λόγο, που ξημεροβραδιάζονται στο γραφείο του προϊστάμενου προκειμένου να τους απαλλάξει από δύσκολα πόστα... "συναδέλφους" τελοσπάντων, που όταν τους γνωρίζεις λες "τέτοιοι άνθρωποι πήγαν τη χώρα εκεί βρίσκεται".

Δυστυχώς λοιπόν, κάθε χρόνο που δουλεύω, ξεθωριάζει λίγο το ρομαντικό στοιχείο της δουλειάς μου και προστίθενται όλο και περισσότεροι "συνάδελφοι" στις εμπειρίες μου. Ακούγεται γελοίο, μιας και δεν δουλεύουμε καν σε θέσεις που αμείβονται καλά. Φαντάσου τι γίνεται στα ανώτερα επίπεδα! Το τι παρασκήνιο, θράσσος, χρήση μέσου, παρατυπίες και αδικίες έοχυν δει τα μάτια μου, δε λέγεται πλέον!

Και φτάνεις πάλι, για πολλοστή φορά στο δίλλημα: να συνεχίσω να πορεύομαι όπως όλοι ή να γίνω κακιά και αρχίσω να μαλώνω με όλους;
Όλοι οι παλιοί θα σου πούνε "έχεις δίκιο" αλλά θα τελειώσουν με τη φράση "τι θες και τα σκαλίζεις; Δεν θα βρεις άκρη!". Κάθε φορά νιώθω το αίμα μου να βράζει.

Ο κόσμος δεν έχει δουλειά για να φάει, κι εμείς καλύπτουμε τα γαϊδούρια που πληρώνονται από τους φόρους μας για να μην κάνουν τίποτα. Μας κόψανε 300 ευρώ από το μισθό μας και ανεχόμαστε να πληρώνονται όσο εμείς οι βολεψάκηδες.

Αυτές τις μέρες έμαθα ότι αδικήθηκα, γιατί προφανώς εμένα με γέννησαν ζώα, ενώ ο άλλος είναι "παιδί συναδέλφων, δικό μας παιδί". Σε μερικά χρόνια αυτό το "δικό μας παιδί" πιθανόν θα το έχω προϊστάμενο. Ώρες ώρες μου ρχεται να τα βροντήξω όλα και να μεταναστεύσω.
Προς το παρόν σκεφτομαι απλά να κάνω μια επίσκεψη στον προϊστάμενο, όχι ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά τουλάχιστον να τοποθετηθώ, να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου,να μη θεωρούμαι αυτόματα το εύκολο θύμα...

Αλλαγή

2012-01-15T19:13:00.002+02:00

χρονιάς και αλλαγή χρώματος!

Και μιας και περνάω μια περίοδο αισιοδοξίας (σπάνια και πολύτιμη), είπα να επιστρέψω στο χρώμα των παιδικών και όχι μόνο προτιμήσεών μου, το ΡΟΖ =)

Μαζί

2012-01-05T12:30:00.002+02:00

Η χρονιά ξεκίνησε αισιόδοξα.

Φίλοι καλοί, παιχνίδια, ελπίδες. Άλλος με νέα δουλειά, άλλος με νέο έρωτα...
Επικοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα βρεθούν στην καθημερινότητά σου, αλλά κατα έναν περίεργο τρόπο βρήκαν μια θέση στην καρδιά σου από την πρώτη σας κοινή επαφή.

Έτσι κι αλλιώς, η ζωή πλέον δεν θα βγαίνει, αν δεν αποφασίσεις να βάλεις προτεραιότητα στα ζεστά συναισθήματα. Όχι ότι παλιότερα δεν ήταν τόσο σημαντικά, αλλά τότε υπήρχε η επιλογή να περιοριστεί κάποιος στα της εργασίας του. Τώρα που άνεργοι και εργαζόμενοι βιώνουμε, όσα βιώνουμε, είναι πια προφανές ότι όλη η ουσία βρίσκεται βαθιά. Στο μέσα μας και στα διαπροσωπικά.

Διάβασα προχθές μια συνέντευξη ενός κληρικού - δεν ξέρω τι απόψεις έχει για άλλα θέματα, ούτε και τον θεωρώ σοφό- αλλά μου άρεσε η παρατήρησή του. Ουσιαστικά έλεγε ότι στη φάση που είμαστε τώρα, έχει γκρεμιστεί η κάθε επένδυση που έκανε κάποιος στη δουλειά του. Άλλος έδινε το χρόνο του, άλλος την ίδια του την ψυχή, άλλος πάτησε τις αρχές του για να ανελιχθεί, άλλος ουσιαστικά άφησε τα παιδιά του να μεγαλώνουν μόνα τους.

Τώρα λοιπόν, που αυτή η επένδυση έσκασε, σαν φούσκα του χρηματιστηρίου, αλίμονο και κατάρα σε αυτόν που έκανε όλα τα παραπάνω και δεν είχε προνοήσει να κοιτάξει και λίγο μέσα του και γύρω του. Ξαφνικά μένει με το τίποτα: χωρίς ενδιαφέροντα, με τύψεις που πάτησε τις αρχές του για αυτήν τη ματαιότητα, τα παιδιά του πλέον δεν συγχωρούν την μεχρι τώρα έλλειψη του γονιού και φυσικά και ο/η σύντροφος έχει στραφεί αλλού.

Μιλώντας με ανθρώπους ή και διαβάζοντας τις απόψεις τους, βλέπω ότι όταν καταλαγιάζει το εξοργιστικό αίσθημα της αδικίας και προδοσίας από το κράτος/σύστημα κτλ , καταλήγουν όλοι στο πόση αξία έχει το "μαζί".

Όχι μόνο σε ό,τι αφορά την αντίδραση ή την επανάσταση, αλλά περισσότερο τον τρόπο ζωής. Ανταλλαγή υπηρεσιών και προϊόντων που μας περισσεύουν, αλληλοβοήθεια, μαζώξεις σε σπίτι, αντί για έξω, μαζώξεις ρεφενέ και με φαγητά από τα χεράκια του καθενός, αντί για κεράσματα. Δεν είναι μόνο το ότι θα κάνει κάποιος οικονομία με αυτά, είναι περισσότερο το ότι θα γεμίσει παραγωγικά τον χρόνο του και θα περάσει καλά. Είναι βασική η ανάγκη του ανθρώπου να βιώνει το "μαζί".

Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις, που μόνο οργή και θλίψη μπορούν να φέρουν, περιπτώσεις ακραίες, που έχουν να κάνουν με πραγματική ανημπόρια. Δεν μπορείς να δεις ρομαντικά την πείνα, την αρρώστια, το κρύο και τον θάνατο, μη λέμε βλακείες. Εκεί είναι που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, για ένα συλλογικό "μαζί".

Και ίσως... το μικρό παιδί μέσα μου ακόμη ονειρεύεται, όταν θα ποτιστεί με το "μαζί" ο μικρόκοσμός μας, να καταφέρουμε να αλλάξουμε έτσι και αυτό που μας διακυβερνά.

Στο ταμείο του 2011

2011-12-24T17:21:00.002+02:00

Τέτοιες μέρες υποτίθεται κάνεις απολογισμό της χρονιάς, βάζεις στόχους κτλ.

Απολογισμό συνηθίζω να κάνω κάθε Σεπτέμβρη, μιας και για όλους τους δασκάλους οι χρονιές ξεκινάνε τότε και όχι Γενάρη.
επίσης, τα τελευταία χρονια δεν τα πάω καλά με τους στόχους. Τους αφήνω να σκονίζονται μέσα στο μυαλό μου και ύστερα έχω και ενοχές από πάνω... μεγάλη ιστορία.

Κάτι άλλο: αυτή η χρονιά για μένα είναι μισή. Από τον Ιούνιο και μετά, μετά το ατύχημα δηλαδή, ως τώρα, νιώθω ότι πέρασε τόσο άσκοπα ο καιρός, που δε μπορώ να τον υπολογίσω.

Σίγουρα βέβαια έμαθα πολλά. Έμαθα πόσο εύκολα μαθαίνεις να μη νοιάζεσαι για όσα λύνονται. άκουγα δυσάρεστα γεγονότα, όχι πολύ δυσάρεστα, και σκεφτόμουν "Νταξ, σιγά το θέμα". Στα σοβαρά ίσως συμπονούσα πιο ουσιαστικά απ' ό,τι παλιότερα, αλλά στα πιο επιφανειακά, πραγματικά δεν χαράμιζα ούτε σκέψη.

έμαθα αυτο που λένε "κακώς έχουμε δεδομένη την υγεία μας", θα προσέθετα και "την ησυχία μας". Ξαφνικά οι σκέψεις μας και οι ανησυχίες μας με: ευθύνες, τραυματισμούς, δικαστήρια, ασφάλειες, ανακρίσεις, εφιάλτες, εγχείριση κτλ κτλ κτλ.

έμαθα πόσο άμεσα συμβιβαζόμαστε με την εκάστοτε πραγματικότητα. Μέσα σε λίγεσ μέρες έμαθα να γράφω με το αριστερό χέρι, να χαίρομαι με τα μικρά βηματάκια της ανάρρωσής μου, να χαίρομαι που δεν έπαθα όσα θα μπορούσα να έχω πάθει και που δεν έπαθε κανείς άλλος αυτό που θα μπορούσε να πάθει.

Επίσης έμαθα πόσο ψυχρά μπορεί να αντιμετωπιστεί ο ανθρώπινος πόνος. Πόσο εύκολα ξεπερνάς τη ντροπή σου όταν έχεις ανάγκη να σε πλύνει άλλος άνθρωπος, ή όταν πονάς τόσο πολύ και τρομάζεις, που στα 27 σου κλαις και τσιρίζεις μέχρι να κλείσει ο λαιμός σου στο κρεβάτι του ιατρείου.

Έμαθα ότι στα ζόρια βάζεις προτεραιότητες, σκέφτεσαι πιο λογικά, πιο αφαιρετικά.

Θυμήθηκα πόσο μαγικό είναι το ανθρώπινο σώμα και εκτίμησα ξανά το ότι "ακούω" καλά το σώμα μου, το καταλαβαίνω.

Ένιωσα για άλλη μια φορά πόσο βαθιά με αγαπούν αυτοί οι άνθρωποι που επέλεξα να έχω στη ζωή μου. Πόσο έντονα παρόντες είναι και με βοηθούν με τον τρόπο τους. Δεν υπάρχουν λόγια να τους ευχαριστήσω, ειλικρινά!

Αυτά θα κρατήσω από φέτος. Λίγα, βασικά και καλά.

και η ευχή μου είναι: Υγεία, αγάπη και ησυχία!

Και μη χειρότερα!

Καλή χρονιά να έχουμε =)

yay! =)

2011-12-07T19:10:00.002+02:00

Είμαι χαρούμενη!

Προέκυψε από το πουθενά κάποια δουλειά για τον Σουρ, με όχι σημαντικά έσοδα, αλλά μπορεί να είναι κάποια πόρτα για του χρόνου.

Κι επίσης προέκυψαν λίγα λεφτά ανέλπιστα, οπότε θα επενδυθούν σ' ένα ταξίδι που τόσο τόσο τόσο πολύ έχω λαχταρήσει!

συναδελφοκατίνες

2011-11-21T22:27:00.003+02:00

Και να που τα φερε πάλι έτσι η τύχη και είμαι πάλι σ'αυτό το σχολείο που λάτρεψα τα παιδιά του και αηδίασα με τους δασκάλους του.

Αυτή η γλοιώδης φάρα των κομματοποιημένων "συναδέλφων", περί των 40-45 Μαϊων, που το όνειρό τους είναι να ήταν λίγο πιο έξυπνοι, ώστε η λαμογιά τους να τους απέφερε περισσότερα λεφτά.
Η γλοιώδης φάρα των "συναδέλφων" , που πρέπει να υποπτεύεσαι κάθε φορά που σου μιλάνε, μήπως αποσκοπούν να βρουν τροπο να σου φορτώσουν δουλειά. Που νομίζεις ότι σου κάνουν μια ερώτηση από ανθρώπινο ενδιαφέρον, αλλά βλέπεις ότι έοχυν σενάρια στο μυαλό τους.

Κλίκα, κρυφές κουβέντες, συμφέροντα, αλληλοκάλυψη, τεμπελιό, σκοπιμότητες, επίκληση στους νόμους ΜΟΝΟ όταν μας συμφέρει και φυσικά βοήθεια από όσους ψηφίζουν τόσα χρόνια.
Κατά τ' άλλα μερικοί από αυτούς το παίζουν και αντρούκλες μη χέσω... Δεν βλέπουν τις κατινιές τους!

Θα μου πείτε "τι σχέση έχουν αυτά με τη δουλειά του δασκάλου;" και θα χετε δίκιο απ'τη θέση σας. Μόνο που εκτός από τη διδασκαλία, συναναστρεφόμαστε με τους συναδέλφους στα διαλείμματα, στα κενά μας, στις εκδρομές. Συνεργαζόμαστε στις γιορτές, στις εκδρομές, στις υποχρεώσεις κτλ.

Δεύτερη φορά σ'αυτό το σχολείο, δεύτερη χρονιά που θα φιλτράρω σαν κατίνα όοοο,τι μου λένε και όοοοο,τι μπορεί να υπονοούν, που θα πρέπει να μάθω να κρατώ πισινή. Απορώ τι όφελος έχουν από τη συμπεριφορά τους, ειλικρινά. Λες και παίρνουν περισσότερα χρήματα.

Σταδγιάλα παλιομαλάκες...

Dr Love =P

2011-11-18T20:04:00.004+02:00

Κατα καιρούς βλέπεις διάφορα περίεργα στον τράκερ σου.
Αλλά "κλειτορίτιδα νομος" δεν το περίμενα!
Καταρχάς το "κλειτορίτιδα" το γράφει ως ασθένεια; Όπως λέμε: αρθρίτιδα, γαστρεντερίτιδα κτλ;
Και επίσης, είναι "νόμος" ή "νομός", όπως λέμε Νομός Φθοιώτιδας πχ;

Happy new fear

2011-11-15T19:47:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες μ' έχει πιάσει μια -μάλλον γνώριμη- λύσσα να κάνω ταξίδι.
Τα ταξίδια είναι η διασκεδασή μου, αν μπορώ να το πω έτσι.
Δεν είμαι πολύ του έξω, μ' αρέσει να κάθομαι στο σπίτι, στη φωλιά μου. Δεν είμαι φαν του ποτού, ούτε καν του καφέ και αραιά και πού θα νιώσω την επιθυμία να πάω με κάποιους φίλους σε κανα ήρεμο καφέ για κουβεντούλα ή την ανάγκη να ξεδώσουμε σε κανα μπαρ. Έτσι κι αλλιώς, στην πόλη που ζούμε είναι λίγα τα ήσυχα, ζεστά καφέ και ακόμα πιο λίγα τα μπαρ, όπου μπορεί να ξεδώσει κάποιος που δεν ακούει RnB.

Ό,τι μου γεμίζει τις μπαταρίες και με διασκεδάζει, είναι η "επένδυση" ενός ταξιδιού. Θεωρώ υπέροχη επένδυση ένα ταξίδι, που μπορεί να σε φορτίσει για καιρό μετά με τις καινούριες εικόνες του.

Επιπροσθέτως, κλείστηκα τόσο πολύ αυτό το καλοκαίρι με το ατύχημα και τον τραυματισμό μου, που νιώθω ότι έφυγε ένα τεράστιο, απέραντο, καλοκαίρι χωρίς να το καταλάβω. Και ίσως να μην με πείραζε τόσο πολύ αυτό, αν ήξερα ότι τα Χριστούγεννα μπορώ να με ανταμείψω/καλοπιάσω με ένα ταξίδι.

Θα μου πεις ο κόσμος καίγεται κι εγώ κλαίγομαι για ταξίδια. Είναι ίσως γελοίο... Αλλά γι αυτό και το γράφω εδώ. Ξέρω ότι μπορεί κάποιος που έχει πρόβλημα επιβίωσης να εκνευριστεί διαβάζοντας το παράπονό μου, αλλά είναι το παράπονό μου, διάολε!

Ήμουν πάντα προσεκτική με τα έξοδά μου. Από μικρό παιδί έβαζα στόχο κάτι που ήθελα να γοράσω και μάζευα λεφτά ως κι ένα χρονο, για να το πάρω. Από το πρώτο έτος που σπούδαζα μακρυά από το σπίτι μου, έκανα τον προϋπολογισμό του ερχόμενου μήνα και φρόντιζα να κρατάω στην άκρη, εστω και 20 ευρώ για ώρα ανάγκης ή για κάποια πολυτέλεια, κι έτσι δεν ζήτησα ποτέ έξτρα από το ποσό που μου έστελναν οι γονείς μου.
Κοίταξα να μαζέψω χρήματα όσο ήμουν αναπληρώτρια κι έμενα πάλι με τους γονείς μου, και με κείνα τα 'βγαλα πέρα στο νησί, όπου όλα ήταν πανάκριβα, είχα πολλες κρατήσεις ως νεοδιόριστη και δίναμε με τον Σουρ κάθε 20 μέρες 260 ευρώ για αεροπλάνα. Στο τέλος του χρόνου έμεινα άφραγκη, αλλά δεν ζήτησα βοήθεια από τους γονείς μου, όπως έκαναν οι περισσότεροι συνάδελφοι τότε.

Κρατάμε ολόκληρο σπίτι πλέον με τον Σουρ. Ψωνίζουμε πάντα με λίστα, για να μην πάρουμε περιττά, μαγειρεύουμε ΚΑΘΕ μέρα. Πρόσφατα έφτιαξα μέχρι και σπιτικό καθαριστικό και οδοντόκρεμα. Προσέχουμε τι ξοδεύουμε και πού.
Πέραν αυτών, εγώ είχα μια ηρωική μείωση μισθού γυρω στο 20% και ο Σουρ ουσιαστικά δεν έχει εισόδημα.

Τι θέλω να πω; Εργάζομαι σχεδόν από τότε που τελείωσα στη σχολή, ξοδεύουμε συνετά και με πρόγραμμα, (και ξέρω ακόμα και οικογένειες με παιδιά που δεν οργανώνονται έτσι), δεν τρώμε λεφτά σε διασκεδάσεις και φτάνουμε μέσα στην κωλοκατάσταση της ανεργίας και των απειλητικών πλέον γεγονότων να φοβόμαστε.

Τον τελευταίο καιρό, που νιώθω αυτήν την ανάγκη να φύγω για λίγο, νιώθω αδικημένη. Αδικημένη γιατί λίγα χρόνια πριν δεν θα ζηλεύαμε τόσο πολύ κάποιο ζευγάρι που απλά παίρνει το αεροπλάνο για ταξιδάκι και δεν θα με στοίχειωνε η εικόνα χιονισμένων πόλεων στην τηλεόραση. Πάντα ονειρεύομαι ταξίδια, κι όταν ακούω για αυτά αναστενάζω με επιθυμία, αλλά τώρα τα συναισθήματα είναι διαφορετικά.
Γιατί δεν μας παίρνει, γιατί: "παιδιά οργανωθείτε, δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει, κάντε ό,τι μπορείτε", γιατί έχουμε μπροστά έξοδα, ανεργία, μειώσεις μισθών, αυξήσεις τιμών κτλ. Τα συναισθήματα είναι διαφορετικά, γιατί το νιώθω άδικο αυτό το "αχ και να μπορούσα να είμαι εκεί", έχει πλέον κακή χροιά, κάπως ζηλόφθονη, κάπως παραπονιάρικη.
Άσε που δεν είναι από τα παράπονα που μπορει κάποιος να σου συμπαρασταθεί, βλέπω τι γίνεται έξω, δεν είμαι αχάριστη.

Είμαι συντετριμμένη που λίγα χρόνια πριν είχα λόγο να ελπίζω για άλλη ποιότητα ζωής.
Συντετριμμένη γιατί δεν είμαι σπάταλη, δουλεύω ευσυνείδητα, φορολογούμαι αυστηρότατα και ντρέπομαι να πω πόσο αναθεματισμένα ζηλεύω όσους πατάνε το "buy now" στις σελίδες εισιτηρίων.

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση

2011-11-06T21:16:00.005+02:00

Βλέπω στον τράκερ μου ότι πολλοί φτάνουν στο μπλογκ μου αναζητώντας σχετικά με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των εφήβων.

Θα ήθελα να πω ότι αν ο γονιός "θυμήθηκε" να μιλήσει πρώτη φορά τώρα για το σεξ, είναι κάπως αργά. Οι συζητήσεις πρέπει να γίνονται από τη στιγμή που το παιδί θα κάνει την πρώτη του ερώτηση σχετικά με το θέμα.

Σημαντικό είναι να απαντάμε απλά, ειλικρινά και άμεσα στο παιδί και ΜΟΝΟ μέχρι εκεί που το ίδιο θέλει να μάθει. Τι εννοώ; Αν το παιδάκι ρωτάει αν η έγκυος κυρία "κατάπιε" ένα μωρό και το έχει στην κοιλιά της, ξεκινάμε εξηγώντας για το μέρος που λέγεται μήτρα. Δεν χρειάζεται να πούμε ακριβώς τι έγινε , για να φτάσει εκεί. Εκτός κι αν μας το ρωτήσει. Τα παιδιά ξέρουν καλά τι ρωτάνε.

Θεωρώ ότι πλέον οι περισσότεροι γονείς είναι άνετοι με το θέμα, τουλάχιστον όταν τα παιδιά του είναι μέχρι 10-11 χρονων... Τα πράγματα δυσκολεύουν στην εφηβεία όμως.

Όπου ένας έφηβος ή μια έφηβη έχουν πλέον απορίες που δεν θέλουν να μοιραστούν με το γονιό τους. Είτε γιατί σ'αυτήν την περίοδο τον σνομπάρουν, είτε γιατί ντρέπονται να ρωτήσουν, μιας και οι απορίες τους συνοδεύονται και με τη δίψα να τα μάθουν από πρώτο χέρι... Άσε που μερικά δεν τα ρωτάνε, για΄τι φοβούνται μήπως θα έπρεπε να τα ξέρουν!

Αλλά τι σας λέω; Όλοι ξέρουμε τι ακριβώς φοβάται ο έφηβος. Γιατί όλοι περάσαμε από εκεί. Για μένα, εκεί ακριβώς είναι το κλειδί: να θυμηθεί ο γονιός πώς είναι να είσαι έφηβος. Πόση ανάγκη έχεις να μάθεις ακριβώς τι συμβαίνει, χωρίς να ξεφτιλιστείς. Και κάποιοι από μας αναγκαστήκαν να απευθυνθούν σε μεγαλύτερα αδέρφια, ξαδέρφια κτλ, όπου τους έλεγαν βλακείες, είτε για να μην παραδεχτούν ότι ούτε εκείνοι ξέρουνε, είτε για πλάκα, είτε γιατί έτσι νόμιζαν.

Όταν ήμουν γύρω στα 12, "κατάφερα" τη μάνα μου να μου αγοράσει ένα βιβλίο σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Και βάζω εισαγωγικά, γιατί μάλλον ήταν ανακούφιση γι αυτήν το ότι το ζήτησα =Ρ

Το βιβλίο λεγόταν "Οδηγός Σεξουαλικής Αγωγής για Νέους",
ήταν από τις εκδόσεις Πατάκη,
το έγραψαν οι:Elizabeth Fenwick και Richard Walker
και συνοδευόταν από την περιγραφή: Ένας απλός και κατανοητός οδηγός για τις σωματικές, συναισθηματικές και σεξουαλικές μεταβολές της εφηβείας

Το βιβλίο ήταν καταπληκτικό. Μιλούσε για τις αλλαγές στο σώμα των εφήβων, τα σεξουαλικά δικαιώματα, μέχρι και την αντισύλληψη και το Aids . Έμαθα όσα ήθελα, γνωρίζοντας ότι τα μαθαίνω υπεύθυνα και ένιωσα σίγουρη με αυτό.

Το βιβλίο το κράτησα. Και τελικά μου χρησίμευσε.
Τη χρονιά που είχα την Στ δημοτικού, 2-3 βδομάδες πριν κάνουμε το μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, έβαλα το βιβλίο αυτό στη βιβλιοθήκη μας. Τους είπα ότι μπορούν να το δανειστούν, μήπως και υπάρξουν απορίες, για να τις λύσω στο μάθημα.

Φαντάζεστε φυσικά ότι έγινε ανάρπαστο! =Ρ Μέσα σε 3 βδομάδες το δανείστηκαν όλοι και είμαι σίγουρη ότι δεν είχαν "ρουφήξει" ξανά έτσι βιβλίο! Υπήρχε παιδί που δεν διάβαζε ούτε καν την ορθογραφία του μέχρι τότε και κρατούσε και σημειώσεις τι θα με ρωτήσει όταν διαβάσει το βιβλίο!

Το μάθημα κύλησε υπέροχα και πολύ πολύ εποικοδομητικά (σχετικό ποστ) , με πολύ καλές ερωτήσεις και φυσικά χωρίς να με διακόψει ποτέ και κανείς ;) (πόσο υπέροχα θα ήταν τα μαθήματα αν οι μαθητές ενδιαφέρονταν πάντα τόσο για το περιεχόμενό τους!).

Νιώθω υπέροχα που έγινε αυτό το μάθημα, γιατί ξέρω ότι τους έλυσα απορίες που είχαν καιρό, γιατί πρόλαβα να εξηγήσω επιστημονικά κάποια θέματα, πριν μάθουν βλακείες και γω δεν ξέρω από πού και γιατί τους απέδειξα ότι είναι φυσιολογικό και κοινό, να ενδιαφέρεται κάποιος για όλα αυτά τα ζητήματα.

Και θα κλείσω με ένα γεγονός που έγινε λίγο καιρό μετά...
Δυο αγόρια της τάξης μου είχαν ζωγραφίσει κάτι ... σεξουαλικά "τοπία" σε ένα χαρτί και ξεχάσαν το χαρτί στην αίθουσα που βλέπαμε ένα βίντεο (δυστυχώς η αίθουσα ήταν μιας πολύ ηλίθιας συναδέρφου). Αυτή το πήρε, πήγε στον διευθυντή αλαλάζοντας και αυτός τους κάλεσε στο γραφείο (χωρίς να με ρωτήσει). Πού να φανταστώ τι θα γινόταν!
Η μεν ηλίθια τα ρωτούσε "πού τα έμαθαν αυτά" (λες και τα 12χρονα είναι χαζά, ή δεν έχουν πέος πχ...), ο δε δ/ντης τους αποκάλεσε ζώα και ανώμαλους. (λες κι αυτός δεν έκανε τέτοια στα 12 του).

Το ζήτημα μεταφέρθηκε στην τάξη. Θεωρούσα μείζον να τοποθετηθώ απέναντί τους, κυρίως για τους χαρακτηρισμούς του δ/ντη. Τεσπα, εξήγησα ότι κατανοώ απόλυτα ότι σ' αυτήν την ηλικία είναι λογικό να έχουν σκέψεις και εικόνες στο μυαλό τους, ακόμα και το να θέλουν να τα ζωγραφίσουν. Παρόλα αυτά, πάντα προσέχουμε το χώρο που βρισκόμαστε, υπενθύμισα ότι στην αίθουσα εκείνη μπαίνουν παιδιά 6 χρονών κτλ κτλ. Ήθελα λίγο να δικαιολογήσω τον δ/ντη, για να μην τον ακυρώσω τελείως.
Κάποια στιγμή τον έναν τον πιάσαν τα κλάματα (και ξέρουμε πόσο δύσκολα αφήνει ένας έφηβος τον εαυτό του να κλάψει μπροστά στους συμμαθητές του) και μου λέει "πιστεύετε κι εσείς ότι είμαστε ανώμαλοι, κυρία;".
Μου 'ρθε να πάω να τον πιάσω απ' τον γιακά τον μαλάκα τον δ/ντη. Είναι δυνατόν να αποκαλεί "ανώμαλο" ένα έφηβο αγόρι , για κάτι τέτοιο;
Μέσα σ' όλη τη δίνη των ανασφαλειών, του ψαξίματος της ταυτότητας και του σεξουαλικού ξυπνήματος, πιάνεις έναν έφηβο και τον αποκαλείς "ανώμαλο" γιατί; Επειδή μπορείς; Επειδή δεν μπορεί το παιδί να αποδείξει ότι κάποτε έκανες κι εσύ τα ίδια; Ή επειδή τελικά εσύ έχεις κόμπλεξ με το σεξ;

Μιλήστε στα παιδιά, βγάλτε τους απ' την δύσκολη θέση - για χάρη του πάλαι ποτέ έφηβου εαυτού σας- και εξηγήστε τους. Κι αν διστάζετε σε κάποια ηλικία, πάρτε τους βιβλία. Απλά ελέγξτε τα. Να είναι βιβλία κατάλληλα για την ηλικία τους, με επιστημονικές απαντήσεις, και όχι βλακείες τύπου "τα αγόρια έχουν πουλάκι" , που διάβασα σε κάποιο! Τι θα πει "πουλάκι"! Για όνομα του Θεού!

Κι επίσης, όχι προσωπικά σεξουαλικά σχόλια ή υποδείξεις(Από το "Ο μπαμπάς μου λέει ότι με το πουλί μου θα ρίχνω γκόμενες" του 4χρονου, μέχρι το"Πήδηξες ρε καμιά γκόμενα;" που ρωτάει ο μπαμπάς στον 15 χρονο). Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να κάνετε το παιδί σεξοφοβικό και ανασφαλές. Δεν έχετε λόγο να εισβάλλετε τόσο βίαια στην σεξουαλικότητά του.

Της οστεοσυνθεσης τα σίδερα είναι για τους λεβέντες

2011-10-13T14:12:00.004+03:00

Σήμερα έβγαλα τα σίδερα.
Δυστυχώς ακόμα δεν μπορώ να ζητωκραυγάσω...

Ο πόνος ήταν απίστευτος.
Η τρομάρα ξεκινάει μόλις βλέπεις τα ιατρικά εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουν πάνω σου: γαλλικά κλειδιά, Ταυ για βίδες κτλ...

Και μετά έρχεται το πανηγύρι. Ο ένας κρατάει κόντρα, ο άλλος ξεβιδώνει, εσύ ακούς το "γουρτου γουρτου" της βίδας μέσα στο κόκαλό σου και μέσα στις τσιρίδες σου, βαστάει πιο γερά κόντρα και ο άλλος σου τραβάει τη βίδα.

Για μένα, βάλτο επί 6 φορές, όσες και οι βιδες.

Βγήκα έξω και δεν μπορούσα να ηρεμήσω από το πόνο και το σοκ. όλος ο διάδρομος με άκουσε.

Και μου 'παν ότι θα είναι "ένα μικρό πονάκι", μη χέσω.

Η ταινία σου

2011-10-09T23:51:00.004+03:00

Χρειαζόταν λίγο Radiohead, λίγο Deep purple , λίγο ουίσκυ και μια συνομιλία με μια φίλη για να νιώσω ότι είμαι ξανά 20 χρονών και ασχολούμαι με συναισθήματα και ανθρώπινες ιστορίες, και όχι με την επικαιρότητα.

Ιστορίες που μας κάνουν να νιώθουμε σφίξιμο από ντροπή, που μας συνέβησαν. Που αφήσαμε να μας συμβούν. Ποιος φταίει; Γιατί να ντρέπομαι εγώ και όχι ο άλλος; Πώς έκανα εγώ αυτό το πράγμα; Πώς σχετίστηκα εγώ με αυτό το άτομο;

Νιώθεις εγκλωβισμένος. Νιώθεις ότι αλλάζεις εαυτό, ότι αυτοπροσδιορίζεσαι μέσα από ένα λάθος σου. Ντρέπεσαι, φοβάσαι, ανησυχείς, λυπάσαι... πιο πολύ μάλλον ντρέπεσαι. Κι άμα είσαι κι αυστηρός με τον εαυτό σου, τρέχα γύρευε πότε και πώς θα συνέλθεις.

Και κάπου εκεί, σε ένα από τα επόμενα επεισόδια, τα βλέπεις όλα αλλιώς. Άμα είσαι τυχερός, σε κάνει κάποιος άλλος άνθρωπος να τα δεις πιο αντικειμενικά τα πράγματα, μια ώρα αρχύτερα. Και να πεις "Είμαι άνθρωπος και έκανα ένα λάθος γαμώτο! Τίποτα παραπάνω!"
Το σκέφτεσαι αλλιώς. Και λες ότι δεν θα πέσεις να πεθάνεις για ένα γαμωλάθος. Καμιά φορά χρειάζεται και να ξεγράψεις όσους δεν φαίνονται διατεθειμένοι να προσπεράσουν το λάθος σου.

Και τότε όλη σου η ζωή σου μοιάζει με μια υπέροχη ταινία. Ίσως όχι με πολλή δράση, αλλά σίγουρα με έναν ήρωα που σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον. Πότε τον μισείς, πότε τον πας με χίλια, πότε λες "άντε και γαμήσου, τι είναι αυτά που κάνεις;" και πότε τον θαυμάζεις. Ο ήρωάς σου είναι όπως πρέπει να είναι οι ήρωες: πονάει, αγωνίζεται, μιζεριάζει, ξεφτιλίζεται, εκδικείται, γελάει και ζει καταστάσεις.

Καιρό μετά, αντιλαμβάνεσαι ότι τελικά έχεις συγχωρέσει τον εαυτό σου. Ότι πάντα ήσουν εσύ, και στα καλά και στα άσχημα και στα χαζά. Εσύ τα έκανες όλα, γιατί έτσι είσαι εσύ και στην τελική δεν σκότωσες και κανέναν. Έκανες επιλογές, τις πλήρωσες αναλόγως και δικαίωμά σου. Κι έτσι δεν μετανιώνεις ούτε που άφησες να γίνουν όσα έγιναν, ούτε που δεν έκανες, ούτε που έπεσες στα πατώματα και νόμιζες ότι ο κόσμος σου καταστράφηκε.

Μεγάλη υπόθεση να συγχωρείς τον εαυτό σου!
Οι πιο τυχεροί δεν τον συγχωρούν καν, απλά δεν απαιτούν από τον εαυτό τους πάντα το σωστό.
Πόσο απεγνωσμένα τους ζηλεύω! Όχι να 'σαι γάιδαρος, αλλά να μη νιώθεις ότι θα δώσεις λογαριασμό, σε υπαρκτά ή μη πρόσωπα.
Η απενοχοποίηση του λάθους είναι ευτυχία.

Και καμιά φορά σου φαίνεται γλυκιά εκείνη η μικρή πρωινή ώρα που έγλειφες το ουισκοπότηρο, άκουγες το "blind man", νόμιζες ότι θα κυλήσεις στην κατάθλιψη και έκλαιγες για κάτι που τώρα δεν θυμάσαι καν πώς ακριβώς έγινε.

Έρωτας στα χρόνια της μιζέριας

2011-10-06T21:16:00.004+03:00

Έχει περάσει ένας μήνας από την προηγούμενη φορά που έγραψα.
Μου λείπει η διαδικασία, αλλά δεν έχω κάτι καινούριο να πω. Συνεχίζουν να μου φαίνονται όλοι και όλα παγωμένα και μουδιασμένα.

Κατά τ' άλλα, φλερτάρω πότε με την απόλυτη απεργία σκέψης, συζητήσεων, κοινωνικών συνευρέσεων κτλ και πότε με μια περίεργη αισιοδοξία και τάση φυγής και ονειροπόλησης.

Μου λείπει το σχολείο, να μαι με παιδάκια, να νιώθω δημιουργική. Από την άλλη γνωρίζω ότι το συναδελφικό κλίμα δεν είναι φέτος ό,τι καλύτερο κι επίσης με όλα αυτά που γίνονται και στο Υπουργείο Παιδείας νιώθεις περισσότερο μαλάκας, παρά δημιουργικός.

Υπάρχει τέτοια μιζέρια και κατήφεια και οργή, που πολλοί βγάζουν το άχτι τους όπου τους έρθει. Υπάρχουν συνάδελφοι που λέγανε σε μια δασκάλα με 4 παιδιά ότι είναι τυχερή και δεν πρέπει να μιλάει για μισθούς, γιατί παίρνει επίδομα πολύτεκνης. Ότι δηλαδή τα πόσα; 120, 150; ευρώ που παίρνει, της φτάνουν και της περισσεύουν για να μεγαλώσει 4 παιδιά; Έλεος ρε παιδιά!

Αλλά στα δύσκολα ψάχνουμε πάντα ένα εξιλαστήριο θύμα, έτσι δεν είναι;

Γύρω όλοι σκοτεινιάζουν, μιζεριάζουν, κλείνονται.

Ο πατέρας μου, μου έλεγε συχνά ότι σε δύσκολες περιόδους, μετά από πολέμους, σε μεγάλες φτώχειες κτλ, γεννιούνται πολλά παιδιά. Θες το ένστικτο διαιώνισης του είδους; Θες το ότι δεν έχουν τίποτα πιο ευχάριστο να κάνουν; το ότι μετά τα δύσκολα δεν σκέφτεσαι ότι θα βρεις περισσότερες δυσκολίες λόγω των παιδιών; Η προσπάθεια να ξαναγίνει μια καινούρια αρχή σε έναν τόπο;

Προβληματίζομαι όμως αν αυτή η συγκεκριμένη περίοδος ταιριάζει με τις αντίστοιχες προηγούμενων εποχών. Άλλο να σαι νεος και να δουλεύεις σκληρά για να τα καταφέρεις, άλλο να παρακαλάς για δουλειά και να μη βρίσκεις. Άλλο το να μην έχεις μια και να συναντιέσαι με όλη τη γειτονιά στα νυχτέρια, άλλο το να είσαι μόνος και να μην σε ξέρει ούτε ο διπλανός σου.

Και κάπου εδώ κολλάει και ο έρωτας. Πόσο εύκολο είναι να ερωτευτεί κανείς και να διαπράξει την τρέλα να κάνει οικογένεια σε τέτοια εποχή, αφού πια κανείς δεν μιλάει κανέναν;
Και μήπως τελικά, η αλλαγή των κοινωνικών μας συνηθειών είναι η πρώτη αλλαγή που πρέπει και μπορούμε να κάνουμε; Γιατί αυτή είναι στο χέρι μας, ίσως η μόνη που είναι στο χέρι μας.

Οι γονείς μου ερωτεύτηκαν το 76.
Ο μπαμπάς χωριατόπαιδο, που για να σπουδάσει δούλευε στις οικοδομές και υπήρχαν μέρες που έτρωγε μόνο ψωμί και κρεμμύδι. Η μαμά παιδί που μεγάλωσε ουσιαστικά μόνο του, αφού το χαρτζιλίκι της προερχόταν από τους γονείς της που δούλευαν σε εργοστάσιο άλλης χώρας, μετανάστες... Ο καθένας είχε τον πόνο του και βίωνε μια διαφορετική αδικία στη ζωή του. Ο ένας της φτώχειας και ο άλλος της έλλειψης της γονεϊκής προστασίας.
Οι νεανικές ιστορίες τους όμως είναι γεμάτες γέλια, ελπίδες, εκδρομές στη θάλασσα, Πρωτομαγιές στο δάσος με φίλους και όνειρα.

Οι έρωτες το 2011 είναι αλλιώς. Υπάρχει φαγητό προς το παρόν, αλλά δεν σου φτάνει με τίποτα ρε γμτ, γιατί έχεις συνηθίσει να χεις άλλα 100 πράγματα. Έχει την αγωνία να βρεις δουλειά, το γκρέμισμα των ονείρων και συνήθως πολύ λίγους φίλους, και αν...

Τι τρέλα μπορείς να κάνεις, όταν έχεις δεδομένες στο μυαλό σου τόσες ανέσεις και τις βλέπεις μια μια να γκρεμίζονται; Δεν είμαστε τόσο ελεύθεροι για να κάνουμε τρέλες.
Σήμερα πολλοί αυτοκτονούν πριν φτάσουν στο σημείο να τρώνε μόνο ψωμί και κρεμμύδι. Κι είναι λογικό, γιατί δεν ξέρουμε αν μπορούμε να ζήσουμε έτσι, νιώθουμε αδικία γιατί μας πήραν τη ζωή μέσα από τα χέρια και γιατί οι γονείς των σημερινών 20-25ρηδων ζήσανε υπό καλύτερες προϋποθέσεις, κάτι που δεν συνέβαινε το 76.

gimme a break

2011-09-07T00:29:00.002+03:00

Θα είναι το 930324923482348στό ποστ με το ίδιο θέμα:

"Δεν θέλω να ακούσω τη γνώμη σου!"

Κι ίσως είναι το 930324923482348στό (μην το ψάχνεις, ο ίδιος αριθμός με παραπάνω είναι), γιατί ακόμα δυσκολεύομαι να πω "ζμπούτσαμ" και να το εννοώ και όντως να μη δίνω σημασία. Μεγάλωσα και πορεύτηκα μ' αυτήν τη γαμημένη συνήθεια να δίνω σημασία σε όλα, ακόμα και τις γνώμες των άλλων και προσπαθώ να ξεκολλήσω.

Όταν θέλω να ακούσω μια γνώμη τη ρωτάω, δεν ντρέπομαι. Όταν έχεις μια γνώμη, συνήθως την καταλαβαίνω, δεν χρειάζεται να την τονίσεις. Κι όταν κάτι το έχω σκεφτεί και αποφασίσει, απλά δεν χωράει κανενός η γνώμη. Επειδή εμπιστεύομαι τον τρόπο που σκέφτομαι, το τρόπο που λαμβάνω αποφάσεις και την αισθητική μου.

Είμαι αρκετά χάλια από μόνη μου αυτήν την περίοδο, κρατάω με το ζόρι την αισιοδοξία μου και το χαμόγελο "αχ ρε Λίνα,θαυμάζω το κουράγιο σου" (και τι θες να κάνω ρε μαλάκα; Τι μπορώ να κάνω; Έχω επιλογή να μην έχω κουράγιο;). Συγκρατιέμαι στο παρατσακ να μη φέρω τον άνθρωπό μου στη θέση να πέσει στα χάπια. Η χώρα πάει σκατά, οι μισθοί σκατά, η ανεργία είναι η μόνη που πάει "καλά", το Δημόσιο και η "οργάνωσή" του σκατά, οι περισσότεροι γνωστοί μου κοιτάνε να την κάνουν απ' τη χώρα και μέσα σ' όλα, ακόμα δεν ξεμπέρδεψα με τον τραυματισμό μου, γαμώ την καταδίκη μου!

Δεν θέλω να ακούσω τι πιστεύεις ούτε για τη δουλειά μου, ούτε για την άδειά μου, ούτε για το τι είναι καλό για την ψυχολογία μου, ούτε για το πώς πρέπει/οφείλω να κάνω/οργανώσω γάμο μου.

Μπορώ να κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω να μην έχω κωλοσίδερα καρφωμένα στη σάρκα και στα κόκαλά μου; Μπορώ μετά να συνεχίσω τη ζωή μου μέσα σε πλήρη ησυχία; Είμαι αρκετά υπεύθυνη. Αυτό θέλω...

"αααα... θα σας πω εγώ τι θα κάνετε"

2011-08-04T12:03:00.004+03:00

Εν μέσω της όλης ταλαιπωρίας του τραυματισμού, ήρθε ο καιρός να αρχίσουμε τα σχέδια και για το γάμο μας. Βέβαια έχουμε πολύ καιρό μπροστά μας, αλλά γενικά τα κανονίζουμε όλα νωρίς, επίσης έχουμε σκοπό να κάνουμε πολλά με τα χέρια μας και συν το ότι έχουμε ανάγκη να ασχοληθούμε με κάτι ευχάριστο... οργανώνουμε το γάμο μας!

ο Σουρ πρόλαβε ξεκίνησε ολόκληρο σήριαλ με το θέμα αυτό, αλλά -τι να κάνουμε;- θέλω κι εγώ να γράψω κάποια πράγματα =Ρ

Δεν θα σταθώ στα πρακτικα, ούτε στο τι θέλουμε να κάνουμε. Θα σταθώ στο πόσο ενοχλητικό μου φαίνεται, να έχουν όλοι μια άποψη, η οποία είναι η καλύτερη.
Δε μιλάω καν για τα μέλη των οικογενειών μας, ο λόγος γίνεται κυρίως για θειες, οικογενειακούς φίλους κτλ. Και το γελοιότερο όλων είναι ότι κάποιες φορές δεν σου λένε απλά τη γνώμη τους, αλλά αν δουν ότι δεν τη συμμερίζεσαι, γινονται πιο "επιθετικοί".

"Τι; Δεν σκέφτεστε για παρανυφάκια! Δε γίνεται γάμος χωρίς παρανυφάκια!"
Βάζεις στοίχημα;

"Μη βάλετε τραπεζικό λογαριασμό αντί για λίστα. Στην τράπεζα τους σχολιάζουμε αρνητικά όσους το κάνουν."
Ζμπούτσαμ!

"Προσέξτε τα χρώματα. Το μαύρο είναι κακό, το μωβ πένθος, το κίτρινο μίσος, μπλα μπλα μπλα"
εεε.... ζμπούτσαμ αγκαίν!

Το καλύτερο ήταν το χθεσινό. Τις μέρες που κοιτούσαμε κέντρα διασκέδασης, μια οικογενειακή φίλη ενημέρωσε τον πατέρα μου ότι το Χ κέντρο δεν της αρέσει-έχει κακό φαγητό-δεν χωνεύει τον ιδιοκτήτη. Το λάβαμε υπόψη ως άποψη, αλλά αφενός γνωρίζουμε ζευγάρια που παντρεύτηκαν εκεί και δεν είχαν πρόβλημα με τον ιδιοκτήτη, αφετέρου έχουμε φάει εκεί ως καλέσμένοι και το φαγητό ηταν πολύ καλό, αλλά επίσης, η φίλη αυτή ζορίζεται ακόμα και ταβέρνα να βρει που να την ικανοποιεί.
Με τα πολλά, κλείσαμε τελικά το Χ.

Χθες το βράδυ που εμαθε αυτή η φίλη ότι δεν την ακούσαμε, αντί να σκεφτεί ότι πλέον έχουμε κλείσει οπότε τα λόγια είναι περιττά, άρχισε να μας λέει το πόσο κακό είναι το κέντρο, πόσο δεν της αρέσει και μπλααααα μπλαααα...

Ε τι να της πεις τώρα; Δεν καταλαβαίνει ότι είναι ανάρμοστο ή πιστεύει ότι δεν σκεφτήκαμε πού θα δώσουμε τα λεφτάκια μας;

Στο κάτω κάτω, αν το κέντρο είναι το σημαντικοτερο για σένα, μην έρχεσαι στο γάμο!

επιλεκτικο θολωμα

2011-07-31T23:27:00.003+03:00

Εχω να γραψω καιρο... Ειναι σαν να μην προλαβαίνω, παρόλο που δεν εχω τιποτα να κανω. Βασικα ειναι πολυ λιγα αυτα που ΜΠΟΡΩ να κανω. Χαιρονται οσοι με βλεπουν, γιατι λεει ειμαι σε καλη διαθεση. Τι αλλο μπορω να κανω;

Αυτος που τα επωμίζεται όλα ειναι ο Σουρ. Απο τις αλλαγες των επιδεσμων-γαζων κτλ μεχρι το λουσιμο, που εχει μετατραπει σε γολγοθα. Ειναι απιστευτο να μην μπορεις να κανεις αυτες τις μικρες, γνωριμες καθημερινες κινησεις που ο καθενας ξερει να κανει μονος του: να ξυσει το χερι του, να σιαξει το εσωρουχο του, να ριξει νερο στο προσωπο του με τα δυο χερια του. Προχθες με πιασαν τα κλαματα γιατι δεν μπορουσα να πιασω τα μαλλια μου μια γαμημενη κοτσιδα, όσο και να προσπαθησει καποιος να σου πιασει τα μαλλια, δεν θα το νιωθεις σωστα.

Συνεχιζω να μην ενδιαφερομαι σχεδον για κανεναν ανθρωπο πλην εμου και 5-6 ανθρωπων γυρω μου. Ειναι τρελο το πώς σε καποιες στιγμες της ζωης μας επιλεκτικα θολωνεις τα παντα και δινεις σημασια μονο σε 1-2 πραγματα.

Ειναι ηλίθιο, εχω επιγνωση οτι δεν επαθα κατι σοβαρο, αλλα καθε μερα θυμαμαι πόσο αβοήθητη ενιωσα μολις ξυπνησα απ την εγχείριση, πόσο ήθελα να τσιριξω το πόσο πονάω, αλλα ο λαιμος μου ηταν ξυμμένος απ τα σωληνακια, πόσο ήθελα τα ατομα που ανελαβαν τον ψυχραιμο ρολο εκεινη τη στιγμη, η μαμα μου και η "αδερφη" μου, να μπορουσαν να με γλιτωσουν απ όλο αυτο.

Έχω επιγνωση οτι δεν επαθα κατι σοβαρο, αλλα το μονο που με νοιαζει αυτη τη στιγμη ειναι οι βιδες που μου τραβουν το δερμα σε καθε κινηση και το οτι απο χθες δεν μπορεσα να βολευτω ουτε στον υπνο μου.

το μετρημα

2011-07-03T20:59:00.003+03:00

Περασαν μερες που εφυγα απ το νοσοκομειο. Ειμαι σε σπιτι και με φροντιζουν, προσπαθω να συνελθω σωματικα. Ποναω ακομα και προσπαθω με ασκησεις να επαναφερω το σωμα μου, ωστε να κανει τις κινησεις που μπορουσε.

Υπαρχουν βασικα πραγματα που πρεπει να μου τα κανουν αλλοι. Εμφανισα και κατι αλλεργιες... ενιοτε σκεφτομαι και το ατυχημα.

Το νοσοκομειο μοιαζει μακρινοοοοο...

Το ολο γεγονος, το εξετασα μεσα μου απο διαφορες σκοπιες. Το ειδα ως εμπειρια, το ειδα ως γκαντεμια, ως τυχη, ως μεγαλο μαθημα ζωης.

Θέλοντας και μη ομως το ειδα και... "κοινωνικα".
Μου τηλεφωνησαν αμθρωποι που δεν περιμενα. Ηρθαν να με δουν, μου στειλανε μηνυματα, μου ειπανε λογια συγκινητικα. Πραγματικα εξεπλαγην με το ποσα ατομα ενδιαφερθηκαν.

Απο την αλλη φυσικα, εννοειται οτι βιωνεις κ το αντιθετο. Ευτυχως για μενα ηταν μονο 3 ατομα. Το 1 παντα απον, ετσι κι αλλιως, αν δεν εχει να παρει κατι απο σενα, το αλλο με μια αξιοπεριεργη αντιμετωπιση απο αλλον πλανητη και το τριτο με παντελη απουσια. Νομιζω το 3ο μου την εδωσε περισσοτερο, γιατι οταν περνουσε δυσκολη φαση, προσπαθουσα να μαι κοντα.

Τεσπα, προβλημα του πλεον, δεν εχω δυναμη να σκεφτω περισσοτερο για το θεμα του. Με απασχολει περισσοτερο οτι ολο το καλοκαιρι δε θα μπορω ουτε να ντυθω μονη μου.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί

τι θυμαμαι:

2011-06-29T08:25:00.003+03:00

ενα "ΟΟΧΙΙΙΙ"
Ενα τεραστιο μπαμ
τη σκεψη "ειναι αυτο αληθεια τωρα;"
καπνους, καπνους, καπνους
τη σκεψη "ΒΓΕΣ ΑΠ ΤΟ ΑΜΑΞΙ ΤΩΡΑ"
τα βασανιστικα δευτερολεπτα μεχρι να βγω. Ενω ολα γιναν γρηγορα, θυμαμαι καρε καρε να ανοιγω την πορτα, να πεταγομαι εξω και να σκεφτομαι οτι πρεπει να φυγω απ τ αμαξι.
τον σωματικο μου πονο.

τις φωνες του κοσμου. αλλος οργισμενος, αλλος σε σοκ, αλλος σε απογνωση.
τον σωματικο μου πονο.
το φοβο μου οτι θα αλλαξει ολη μας η ζωη με ενα τσαφ. Η ζωη που ονειρευομαστε ν αρχισει σε λιγο.
καθησυχασμος: ολοι εχουν τις αισθησεις τους.
ποναω.
Ακουω πλεον μια βαβουρα και ακουω καθαρα μονο τη φωνη μου και τη φωνη του.
ανθρωποι, ανθρωποι, φωτα, φασαρια.
Ερχονται οι δικοι μας ανθρωποι... δε μπορω ακομα να καταλαβω τι και πως.
ο Σουρ να φωναζει "τι εκανα, τι εκανα;", κι εγω να αναρωτιεμαι οντως τι συνεβη... Δε βλεπω και πολλα...

ασθενοφορο
πονος
φοβος
συντραυματιας
αιμα
δεν πιστευα ποτε οτι θα μπω σε ασθενοφορο.
νιωθω μονη. δεν εχω τιποτα πανω μου.
"που μας πατε;"
"πονατε αλλου;"
"πονατε οταν αναπνεετε;"

νοσοκομειο.
τρεξιμο.
φορειο, καροτσακι.
"χτυπησες στο κεφαλι; θυμασαι; τι μερα εχουμε; χρονιά;"
"καντε στην ακρη, τροχαιο"
"τι ασφαλεια εχετε;"
ευτυχως ειναι φιλοξενοι. Μου εξηγουν. Με βαζουν μεσα, καρδιογραφημα, πιεση κτλ.
εχω αρχισει να νιωθω ασφαλης, αλλα αναπνεω ακομα σαν τρελη.

ερχονται απο πανω μου οι γιατροι...
πονος, τριριδες και κλαμα. δεν ειμαι σιγουρη για τι απ ολα κλαιω...
για τον πονο, την ανημπορια μου η γι αυτο το γαμημενο τσαφ που τα αλλαξε ολα.
το κλαμα μου διαρκει μολις λιγα δευτερολεπτα.

Με πανε στο δωματιο, αραγε οι δικοι μου ξερουν που ειμαι;
σκοτεινα, εγω ποναω ακομα, πεφτω στο κρεβατι και περναω μια νυχτα μεσα στο χασιμο και τον ιδρωτα.

Το πρωι το νοσοκομειο βρισκεται σε καθημερινους ρυθμους. μου χαμογελουν, αστειευονται.
ερχονται οι δικοι μου, κρατιεμαι με το ζορι.
Τη δευτερη μερα, μπορει και τριτη μερα, μαθαινω οτι θα κατσω αρκετες μερες μεσα.
βραδιαζει, μενω μονη στο δωματιο κι εκει πλεον κλαιω για ολα:
για το ΜΠΑΜ, τον πονο, το σοκ, το νοσοκομειο, τη μοναξια μου, το τραυμα μου και για το τι θα γινοταν αν...

τα επομενα εν καιρω...

προσκεκλημένοι

2011-06-09T13:15:00.002+03:00

Μικρή αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να πηγαίνω με τους γονείς μου σε τόσους πολλούς γάμους. Μάλλον, δεν ήταν το πλήθος των γάμων που με εξέπληττε, όσο το ότι κάποιες φορές δεν γνωρίζαμε καλά το ζευγάρι.

Και να που ήρθε η στιγμή και έγινα κουμπάρα, και είδα από κοντά πώς οργανώνονται αυτά τα υπερ-πρότζεκτ, που λέγονται "ελληνικός γάμος". Είδα λοιπόν, ότι εφόσον αποφασίσει κάποιος να κάνει ανοιχτό γάμο και όχι να καλέσει μόνο 50 άτομα (δεν θα ταχθώ υπέρ ούτε της μιας φιλοσοφίας, ούτε της άλλης. Μ' αρέσουν και τα δυο και τα βρίσκω λογικά αμφότερα), συμβαίνει το εξής:

Οι κοντινοί κοντινοί σου - συγγενείς και φίλοι- άντε να ναι 100, άντε 150. Οι υπόλοιποι 200, 300 (τεσπα, όσοι μείνουν) είναι συγγενείς κάπως πιο μακρινοί, φίλοι όχι τόσο κολλητοί και συνάδελφοι, γείτονες κτλ. Το θέμα είναι ότι σε κάλεσαν, κι αυτό είναι αν μη τι άλλο τιμή. Σε καλούνε στη "γιορτή" τους, να φας, να διασκεδάσεις, να τους ευχηθείς.

Οι γονείς μου λοιπον (για να ξαναγυρίσω στον πρόλογό μου) προσπαθούν να απαντούν θετικά σ' αυτές τις προσκλήσεις, ακριβώς γιατί το θεωρούν τιμή.
Υπάρχουν πολλοί άλλοι άνθρωποι που γενικά δεν εμφανίζονται, είτε επειδή δεν τους αφορά, είτε επειδή βαριούνται, είτε επειδή το θεωρούν ανούσιο να πάνε.

Δε σκέφτονται όμως ότι αφενός, αφού τους κάλεσαν, τότε τους αφορά και δεν είναι ανούσιο. Επίσης, αυτές οι εκδηλώσεις γίνονται με ανθρώπους, αν δεν πάει ο ένας, δεν πάει ο άλλος, τότε τι θα γίνει; Αν ο άλλος ήθελε κλειστό κύκλο, θα το έκανε σε κλειστό κύκλο. Δεν θα σχολιάσω εδώ την κακή συνήθεια να μην ενημερώνουν οι καλεσμένοι από πριν αν θα πάνε στο γάμο... Άλλη υπόθεση αυτή.

Ως κουμπάρα σε αυτόν το γάμο, έζησα το θέμα των καλεσμένων από κοντά. Υπήρχαν διάφορες ατυχίες που εμπόδιζαν κάποιους να έρθουνε. Άλλος θα ήταν ταξίδι, άλλος δούλευε σε μακρινή πόλη... λογικό. Άκουσα όμως και υπέρτατες δικαιολογίες. Το καλύτερο νομίζω ήταν ότι το συγκεκριμένο Σάββατο, θα έπρεπε ένα ζευγάρι (το οποίο έχει και αρκετά μεγάλη συγγένεια με το ζευγάρι που παντρεύτηκε) 30 χρονών μαντράχαλων να γιορτάσει τα γενέθλιά του! Νομίζω είναι η γελοιότερη δικαιολογία, δεδομένου το ότι ο εορτάζων δεν είναι κάνα παιδάκι 8 χρονών, και φυσικά βρίσκεται με τους φίλους του όποτε θέλει. Κάποιοι ούτε καν θεώρησαν απαραίτητο να πάρουν τηλέφωνο να ευχηθούνε εκ των προτέρων και να πούνε ότι δεν μπορούνε να ρθούνε.

Απεναντίας, μου έκανε φοβερή εντύπωση ένα συγκεκριμένο ζευγάρι, καλεσμένο δικό μου, που ήρθε, παρόλο που είχε δουλειές την επόμενη μέρα το πρωί. Φαίνεται ασήμαντο , ούτε εγώ το περίμενα, αλλά ένιωσα μεγάλη τιμή που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μου.

Τι να πω... η ευγένεια, η αδιαφορία και η αγένεια φαίνονται ολοκάθαρα σε στιγμές λύπης , χαράς και σε κοινωνικές περιστάσεις.

how dare you?

2011-05-29T00:52:00.003+03:00

Μιλώντας με μια φίλη μου, μεγαλωμένη στην Αμερική, αντιλαμβάνομαι ότι το παράπονό της για τον κόσμο στην Ελλάδα, έχει τεράστια βάση.

Η κοπέλα δεν είναι κολλημένη και μάλιστα αγαπάει πολύ την πατρίδα της. Αυτό λοιπον που τη θυμώνει εδώ και τη φέρνει σε μεγάλη αμηχανία είναι, αν μπορούσα ίσως να το πω με μια λέξη, το θράσος.

"Ποιος είναι αυτός να μου κουνάει εμένα το δάχτυλο και να μου λέει "Έτσι θα κάνεις", Λίνα; Ούτε οι γονείς μου το έκαναν αυτό, όταν ήμουν μικρή".

Μα εδώ γλυκιά μου έτσι είναι. Όλοι ξέρουν, εκτός από σένα. Ξέρει ακόμα και η θεία που έχεις να δεις από τα 10 σου, ξέρει ακόμα και ο μπακάλης καλύτερα από σένα.

"Γιατί δεν ακούνε όταν τους μιλάω. Εγώ τις είπα ότι θέλω να μου κάνει ένα χαλαρό χτένισμα σαν κύμα, κι εκείνη μου είπε "ξέρω, ξέρω ξέρω" και μου έκανε μπούκλες κολλημένες με λακ. Δεν είπα ότι είμαι αφεντικό, αλλά εγώ πρέπει να ζητήσω αυτό που θέλω!".

Μα εδώ γλυκιά μου έτσι είναι. Ο επαγγελματίας ξέρει τι θέλεις, γιατί οφείλεις να θέλεις ό,τι θέλουν όλοι. Αλλιώς δεν ξέρεις εσύ!

"Μα καλά, πώς μπορεί να μου μιλήσει τόσο άσχημα; Εγώ δεν ήξερα ότι πρέπει να πω "καλημέρα ΣΑΣ" και όχι "καλημέρα ΣΟΥ" ".

Γιατί εδώ έτσι είναι γλυκιά μου. Δεν εκτιμάει ο άλλος ότι του είπες καλημέρα, που δεν τον χαιρετάει ούτε ο γιός του. Κόλλησε όμως στον ενικό σου, έτσι γιατί έχει νεύρα.

"Εξηγήστε μου τι συμβαίνει, δεν είμαι χαζή! Απλά δεν ξέρω όλες τις λέξεις!"

Ποιος θα μπει στη θέση σου; Δεν πα να χεις την καλύτερη δουλειά στην Αμερική και να χεις ζήσει όσα κάποιος δεν φαντάζεται; Αφού δεν καταλαβαίνει τι λέει, τότε αυτός ο κάποιος είναι έξυπνος, κι εσύ χαζή. Αυτός είναι έξυπνος, γιατί αυτός είναι στο χωριό του.

"Καλά... Μικρή είμαι για να μου πει αυτή τι να φορέσω και πώς να βαφτώ;".

Όχι βέβαια, και είναι τυχερή που δεν της είπες τη γνώμη σου για το δικό της ντύσιμο/βάψιμο ...

Όλα αυτά θα μπορούσαν να συνεχιστούν για πολύ. Το νόημα το πιάσατε. Και φυσικά, ή τουλάχιστον εγώ, πιάνω πού και πού τον εαυτό μου να κάνει ό,τι κατηγορώ. Συνήθεια γαρ. Το βλέπεις γύρω σου τόσο πολύ, που στο τέλος μοιάζει σωστό.

Και μες στην ενδοσκόπηση, χτυπάω και μια ανασκόπηση. Και αντιλαμβάνομαι ότι - μέσα στην προσπάθειά μου να ρίξω τα αμυντικά τείχη μου- , που δεν διαπερνιόνταν ούτε με το πιο επικοινωνιακό τρυπάνι, κάπου έχασα τον έλεγχο. Έπεσε το τείχος μου κι εγώ δεν πρόλαβα να μάθω άλλον τρόπο προστασίας. Κι έρχονται πού και πού καμιά Κική και καμιά Κωκώ (που παλιότερα δεν θα με πλησίαζαν, γιατί το τείχος θα τις απομάκρυνε) να μου πούνε περιχαρείς όποιο κακόβουλο σχόλιο τους κατέβηκε στο μυαλό τους.

Είναι λίγο παράξενο. Απ' τη μια, υπάρχει ένα μικρό σοκ, γιατί η αγένεια πάντα σοκάρει, έστω και λίγο. Απ' την άλλη, έχω ξεσυνηθίσει κάπως να τα βάζω με όλους και με όλα. Δεν είμαι σε συνεχή άμυνα κι επίθεση όπως κάποτε, οπότε δεν μπαίνω εύκολα στη διαδικασία να εξασκήσω την κληρονομική μου άνεση σε ειρωνικές απαντήσεις. Το μόνο που με σώζει κάπως, είναι ότι - επειδή αυτά τα έρμα τα τείχη δεν πέσανε τυχαία- η κατά τι μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση που έχω πλέον, μου επιτρέπει να δώσω μια κάποια απάντηση στα όποια σχόλια, αλλά σίγουρα όχι τόσο καυστική, όσο κάποτε.

Πρέπει να ερευνήσω λίγο το γιατί κάποιοι νομίζουν ότι τους δίνω χώρο να κάνουν κάτι τέτοιο (λέω "κάποιοι", γιατί εντάξει, δεν άλλαξα και τελείως ως άνθρωπος΄ συνεχίζω να κρατώ αποστάσεις αρκετά καλά, σε αντικειμενικό επίπεδο).

Λες να χαμογελάω περισσότερο απ' ο,τι πρέπει; ...

madrid -lisboa photos

2011-05-07T20:26:00.010+03:00

mama Madrita

η θέα από το templo de Devod

αγορά βιβλίων στο πιο κεντρικό σημειο της Μαδρίτης

αποτυχημένος spiderman =Ρ

γκαθπάτσο και τορτίγια εσπανιόλα

συναπάντημα του αιώνα: Χριστούλης και Μπομπ Σφουγγαράκης

πράσινο, έξω από το μουσείο

Γκερνικα

Μπερναμπέου έξω και μέσα

παμπάλαια -ριπ- φανέλα της Ρεαλ

μπαλκονάκια που μυρίζουν Μεσόγειο

Lisboa, muito linda

πάρκο με ατομικά παγκάκια τα οποια έχουν δεντράκι και μετακινούνται !

θαλασσοπόροι

μπουγάδα στην Αλφάμα, παλιά γειτονιά

ιστορικό τραμ 28

πλατεία εμπορίου

παραδοσιακά πλακάκια azulejos τα οποία κάποτε
διακοσμούσαν τους εξωτερικούς τοίχους των σπιτιών

ασανσέρ Justa , που σε ανεβάζει και βλέπεις την πόλη από ψηλά

ένα μέρος της πόλης από ψηλά

παλιό μαγαζί μπιζού

η σιέστα του αλογατάρη

πράσινο, πράσινο, πράσινο!

ο πύργος της Μπελέμ, αντίστοιχος με τον Λευκό πύργο

Pasteis de nata σούπερ γιάμι!

ψωμάκια με σαρδέλες

περιοχή Ρόσιο, πλατεία Φιγκέρες

και γυρνώντας στην Ελλάδα......

Madrid-Lisboa

2011-05-03T14:40:00.005+03:00

Το υπέροχο ταξίδι μας σε Μαδρίτη και Λισαβόνα έλαβε τέλος. Δεδομένου ότι διήρκεσε 10 μέρες, δεν θα κάνω ταξιδιωτικό ποστ σε στυλ ημερολογίου. Θα γράψω όμως όλα αυτά που ως εμπειρίες, ως εικόνες κτλ έμεινε στο μυαλό μου και συντέλεσε ώστε να ξεφύγω τόσο πολύ από την καθημερινότητα. Τι μου έμεινε;

Mamá Madrita

Τα μεγαλόπρεπα κτίρια που δεσπόζουν στους φροντισμένους δρόμους της πόλης.
Τα αμέτρητα πάρκα, γεμάτα πράσινο και πολύχρωμα λουλούδια.
Η Γκερνικα του Πικάσο μπροστά στα μάτια σου.
Ζωγράφοι-μύθοι απλωμένοι μπροστά σου στο Reina Sofia, στο Thyssen και στο Prado
Το εντυπωσιακό γήπεδο Bernabeu
Τον όμορφο κόσμο, ντυμένο απλά, χρωματιστά και αεράτα.
Οι μεγάλες κυρίες με τα κατακόκκινα μαλλιά και το κόκκινο κραγιόν.
Η επίμονη μυρωδιά από τα τηγανητά καλαμαράκια.
Η τόσο, τ-ό-σ-ο ερωτεύσιμη γλώσσα τους. Απολαμβάνεις ακόμα κι όταν τα λες εσύ.
Η παέγια, το γκαθπάτσο και η ισπανική τορτίγια (ομελέτα με πατάτες) με ό,τι φανταστείς.
Ο χορός που κάνουν, χωρίς δισταγμούς.
Οι κουβέντες που ανοίγουν μαζί σου, με κάθε ευκαιρία.
Η κιτς διακόσμηση, που την κάνουν τόσο πετυχημένα, ώστε την αγαπάς.
Το ξάπλωμα στο πάρκο του Templo de Devod με την καταπληκτική θέα, δίπλα στην Plaza de España.
Το επίπεδο των Ισπανών, οι οποίοι ως φίλαθλοι, αγαπούν την ομάδα τους, αλλά χωρίς τραμπουκισμούς και έχθρες, και ως αναγνώστες, διαβάζουν συνεχώς και παντού.
Η πηγαία αγάπη που δείχνουν για την πατρίδα τους.Οι άνθρωποι αγαπούν βαθιά την ίδια την Ισπανία. Τεράστια διαφορά με μας.
Το παθιασμένο φλαμένκο, που στάζει φωτιά και δύναμη. Ανατριχίλα.

Αυτό ακριβώς θα ήταν η Ισπανία για μένα, αν ήταν άνθρωπος: Μια γυναίκα με κόκκινο φόρεμα, μαύρα μαλλιά και κόκκινο κραγιόν, που χορεύει φλαμένκο για την πάρτη της.Και είναι τόσο το πάθος της και αυτοσυγκέντρωσή της, που δεν μπορεί κανένας να μην την ερωτευτεί βαθιά.

Lisboa, muito linda

Η πανέμορφη, τελείως αραβική είσοδος στην πόλη.
Οι φοίνικες στα πάρκα, οι ανανάδες, οι φράουλες και οι μπανάνες στα καλάθια.
Τα τεράστια λουλούδια και η πυκνή βλάστηση στο χωριό: Sindra
Η περίεργη γλώσσα τους: σαν ισπανικά με ρώσικη προφορά.
Το ιστορικό τραμ 28, που περιμένεις 1 ώρα για να μπεις.
Η παλιά γειτονιά της Αλφάμα, με τις απλωμένες μπουγάδες, που μοιάζει με παράλια της Ιταλίας.
Η παλιά πόλη, bairo alto με τα πολλά μαγαζιά και τα 273 σκαλιά της.
Οι άστεγοι στους δρόμους, τα παιδιά που πουλάνε ομπρέλες, η ψιλοεκμετάλλευση που πέφτει στους τουρίστες.
Το απίστευτο κράμα ευρωπαίων, ινδών και αφρικανών.
Τα pasteis de nata με το τραγανό φύλλο και τη νόστιμη ψητή κρέμα.
Η παράξενη σαλάτα με τα λαχανικά, το ψάρι και τις φράουλες.
Τα fado , τραγούδια γεμάτα συναίσθημα, από μεγάλες κυρίες της Πορτογαλίας.
Το κλαμπάκι που έπαιζε όλα τα τραγούδια που είχαν τη λέξη "morena" και όλοι χόρευαν γελώντας.
Το απερίγραπτο κούνημα των αγοριών, που χόρευαν τις κοπέλες, όταν έπαιξε lambada. Οι άνθρωποι το έχουν!
Η αίσθηση "περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις" που σου δίνει η πόλη. Μπαίνουν στο ΔΝΤ και τους φαίνεται.

Αν η Λισαβόνα ήταν άνθρωπος, θα ήταν επίσης γυναίκα.
Μια μεγάλη κυρία, που πέρασε η ομορφιά της, αλλά διαφαίνεται ακόμα αν την πολυπροσέξεις. Μια γυναίκα γεμάτη εμπειρίες και σωματικούς πόνους, που βγαίνει στο μπαλκόνι για να απλώσει τα ρούχα της οικογένειας.

Φωτογραφίες στο επόμενο!

Πασχαλινές διακοπές

2011-04-18T12:23:00.003+03:00

Οι διακοπές του Πάσχα ξεκίνησαν, το ίδιο και η ξεκούραση.

Τα ξημερώματα ξεκινάμε για ταξιδάκι και απαραίτητο γέμισμα μπαταριών.

Να περάσετε καλά και τα ξαναλεμε το Μάη!

=*

my ass (όχι, δεν έχει φωτογραφία =Ρ)

2011-04-05T13:24:00.002+03:00

το παρακάτω μεηλάκι, είναι ένα από τα δεκάδες που μου χει στείλει μια - κατά τ' άλλα- καλή κοπέλα, που γνωρίζω.

"Δεν μας στοιχίζει τίποτα και μπορεί να βοηθήσουμε. Μην το αμελήσετε,
προωθήστε το. Φανταστείτε να χτυπάει μια καρδούλα χάρη σε σας..

ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΑ.
ΕΧΟΥΜΕ 2 ΠΑΙΔΙΑ- ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ 11 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΙΡΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ
2. Η ΜΑΙΡΗ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ
ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ
ΠΑΘΗΣΗ. ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. ΕΧΕΙ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΚΑΡΔΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗ WASHINGTON ΤΩΝ
Η.Π.Α ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΜΕΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΣΗ ΝΑ
ΠΑΜΕ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΑΣ ΕΚΕΙ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΔΑΝΕΙΟ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΜΕ
ΝΟΙΚΙ, ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΙΝΗΤΑ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ.

Ο ΔΗΜΟΣ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ
ΠΑΙΔΙΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΣΤΕΛΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ
e-mail.

ΕΝΑ 2ΧΡΟΝΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΥΠΟΦΕΡΕΙ. ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ,
ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΑΣ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ."

Εντάξει, ειλικρινά θεωρώ περιττό να σχολιάσω το περιεχόμενο του μεηλ, εφόσον οιοσδήποτε αναγνώστης μπορεί να διαβάσει προτάσεις με πάνω από 5 λέξεις και κατανοεί τη φράση "θεωρώ περιττό".

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί κάποιος, που του έχεις πει ότι δεν θέλεις να σου στέλνει τέτοια μηνύματα, συνεχίζει να το κάνει.
Το 'πα μια, το 'πα δυο, το'πα τρεις... την τελευταία φορά (χθες δηλαδή) απάντησα ως εξής:

"Αγαπητή Χ, ειλικρινά σε παρακαλώ, σε θερμοπαρακαλώ!

Κάποια στιγμή είχαμε ψάξει με το Σουρ όλα αυτά τα "επειγοντα" τηλέφωνα που κυκλοφορούσαν για βοήθεια και ούτε ένα δεν ίσχυε.
Και εγώ και η οικογένειά μου είμαστε εθελοντές αιμοδότες , για να προσφέρουμε βοήθεια σε όσους τη χρειαστούν. Τουλάχιστον έτσι ξέρω ότι όντως μπορώ να βοηθήσω.

Αν θέλει κάποιος να βοηθήσει μπορεί να το κάνει με χίλιους δυο τρόπους νομίζω. Πήρες τηλέφωνο σε αυτήν τη μητέρα, για να δώσεις εσύ αιμοπετάλια (το χθεσινό μεηλ αφορούσε αιμοπετάλια) ή απλά μου έστειλες το μήνυμα;

Σε παρακαλώ για ακόμα μια φορά να μη μου τα στέλνεις. Συγγνώμη για το σκηνικό, αλλά θα ήθελα να με σεβαστείς."

Είμαι σίγουρη ότι η Χ εκνευρίστηκε με το μέηλ μου, παρόλο που ήμουν όσο πιο ευγενική μπορούσα. Δεν αμφισβητώ τις καλές τις προθέσεις, είναι πολύ καλό παιδί. Αλλά τρελαίνομαι με αυτήν την φιλανθρωπία του καναπέ. Δηλαδή για να μην έχει τύψεις ότι δεν έκανε τίποτα μου στέλνει εμένα τα μέηλ; Αυτή πήρε τηλέφωνο να δώσει αιμοπετάλια; Είμαι σίγουρη πως όχι.
Επίσης εκνευρίζομαι, γιατί ακόμα κι αν είμαι αναίσθητη και κυνική και δεν γουστάρω να βοηθάω, οφείλει να σεβαστεί και εμένα και το απόρρητο της διεύθυνσής μου. Αλλά βλέπεις ότι είναι απ'τους τυπους που αν βρεθείτε σε εκκλησία και πεις "δεν δίνω λεφτά στο παγκάρι, γιατί είμαι κατά", θα βγάλει και θα δώσει αυτή, λες και της είπες ότι δεν δίνεις γιατί δεν έχεις.

Σεβάσου με γαμώτο!

Α! Και σεβάσου και τη φιλανθρωπία, ως έννοια.

δευτεράκια, Νο4, ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά

2011-03-31T19:51:00.002+03:00

Η άνοιξη ήρθε και έφερε μαζί της ζωηράδα και φουσκοδενδριές ... σε παιδιά και στο γραφείο =Ρ

Είμαι έξω στην αυλή για εφημερία. Δίπλα μου κάθεται ο Σπύρος, ένα αλάνι, παιδί της έκτης. Ξεπεταγμένο, ζωηρό και πολύ ατίθασο παιδί. Μετά από λίγο έρχεται ο γνωστό, πλέον, Γιάννης και κάθεται πάνω μου σαν μωρό που χαϊδολογιέται.
"Γιάννη την παίζεις;" ρωτάει ο Σπύρος.
Παθαίνω ένα σοκ, αλλά σκέφτομαι να μην υποψιάσω τον Γιάννη. Σκουντάω τον Σπύρο και προσπαθώ να πιάσω άσχετη κουβέντα με τον Γιάννη.
Ο Σπύρος συνεχίζει "τραβάς; Τραβάς;". Ξανά σκούντημα εγώ. Σηκώνεται αθώα ο Γιάννης, πάει στο αφτί του Σπύρου και του λέει "ψιθυριστά": "Εγώ όχι, αλλά ο αδερφός μου ναι!"

Είμαστε στο γραφείο κι έρχεται ένα πρωτάκι πολύ γκρινιάρικο "κυρία να πάρετε τηλέφωνο τον μπαμπά μου, γιατί λερώθηκα". Η δασκάλα της της λέει ότι θα το κάνει, αλλά επειδή το παιδί απλώς έκανε έναν λεκέ και δεν ήταν λογικό να ξεσηκώσουμε τον γονιό να ρθει, μπαίνει στο γραφείο δήθεν για να τηλεφωνήσει, αλλά δεν τον παίρνει τηλέφωνο. Μετά από 10 λεπτά, μπαίνει το παιδάκι στο γραφείο και ρωτάει με ύφος "κυρία τον παίρνεις;"
Η δασκάλα μένει ανέκφραστη, προσπαθώντας να μη γελάσει...
Οπότε απαντώ εγώ σοβαρά "ναι παιδί μου, τον παίρνει η κυρία σου".
Τα γέλια που κάναμε όταν το παιδί έφυγε απ' το γραφείο, δεν χρειάζεται να τα περιγράψω =Ρ

Τι έχεις;

2011-03-12T08:57:00.003+02:00

Αυτή η χρονιά (η σχολική, όχι η προσωπική) ξεκίνησε στραβά.
Μου είχε δοθεί το καλοκαίρι η ευκαιρία να κάνω κάτι σημαντικό για τη δουλειά μου - σε ιδιωτικό επίπεδο-, εγώ άρπαξα την ευκαιρία και ο Σεπτέμβρης με βρήκε ξεθεωμένη στην κούραση και στο άγχος.

Πρώτη φορά ξεκινούσα τη σχολική χρονιά τόσο κουρασμένη... Άλλες χρονιές περίμενα πώς και πώς να μπω στην τάξη, να κάνω τον προγραμματισμό μου, να βάλω στόχους κτλ. Φέτος την ώρα που έκανα τον προγραμματισμό σκεφτόμουν ότι πρέπει να υπακούσω σε deadline και να δουλέψω και για την άλλη δουλειά.

Η κατάληξη; Και ξεκίνησα κουρασμένη και η δουλειά δεν φαίνεται να ολοκληρώνεται, λόγω της κρίσης.

Πέραν αυτού, γνωρίζοντας τις καινούριες συναδέλφους, τα πράγματα έδειχναν θεϊκά. Συνομήλικες, με κοινούς κώδικες, μια διευθύντρια πολύ φιλική και τρελό γέλιο στο γραφείο. Όμως μετά, γνωρίσαμε καλά καλά την δασκάλα που έρχεται στο ολοήμερο... Το αηδιαστικό πρότυπο δηλαδή του υπαλλήλου κοπανατζή, αφιλότιμου, ακατάρτιστου, τεμπέλη, θρασύ...
Μας έκανε κουλουβάχατα, με τρόπους που τώρα δεν έχω όρεξη να ξανασυλλογιστώ.

Κάθε λίγο και λιγάκι, έχουμε επίσης διάφορα "εκπαιδευτικά νέα". Μειώσεις επιδομάτων, κλείσιμο σχολείων, χαρακτηρισμούς από την υπουργό (ο Θεός να την κάνει). Υπάρχει περίπτωση , ενώ έχω σταθερή θέση στο νομό, να με στείλουν του χρόνου σε άλλο νομό της περιφέρειας. Και δεν μπορώ να εκφράσω το φόβο μου για αυτό στις συναδέλφους, γιατί αυτές είναι σε δυσμενέστερη θέση: πιθανότατα θα γυρίσουν στα νησιά που διορίστηκαν.
Ούτε στους φίλους μου μπορώ να παραπονεθώ γιατί, εκεί συμβαίνουν τα γνωστά: ή ψάχνουν για δουλειά, ή δουλεύουν για την ψυχή της μάνας τους.

Εκτός σχολείου τώρα. Νιώθω ότι μια μικρή βόμβα αρνητικών συναισθημάτων, σκάει μέσα μου κάθε μέρα, με διάφορες αφορμές. Κάθε φορά που περνά από το βενζινάδικο και βλέπω την τιμή να μεγαλώνει, κάθε φορά που (ξεχνιέμαι και) αφήνω στην τηλεόραση να παίζουν ειδήσεις, κάθε φορά (που παρασύρομαι και ξεχνάω ότι έχω αποφασίσει να μην) ανοίγει συζήτηση σε παρέα περί της κρίσης, κάθε φορά που βλέπω κόσμο τόσο κατσούφη να περπατάει στο δρόμο.
Μια μικρή βόμβα αρνητικών συναισθημάτων έσκασε μέσα μου, όταν ένα παιδάκι μου είπε "έγραψα την αντιγραφή σε χαρτί, γιατί θα πάρουμε τετράδια, όταν πληρωθεί η μαμά μου", όταν βάλαμε πετρέλαιο θέρμανσης στο σπίτι με ένα ευρώ (κι εμείς εδώ πάνω, καίμε τα καλοριφέρ 6 μήνες, όχι 2, όπως στη νότια Ελλάδα), όταν παρόλο που έχω κρατήσεις κάθε μήνα από το μισθό μου για ασφάλεια, πλέον δικαιολογούν ελάχιστα πράγματα και πλήρωσα 100 ευρώ για μια εξέταση αίματος.

Πέραν της κρίσης τώρα...
Εδώ και χρόνια έχω ορμονικό πρόβλημα, από 13ών, 14ρων ετών έχω πάει σε γιατρούς, έχω πάρει χάπια, έχω μεταφράσει το πρόβλημά μου ως λάθος της φύσης, μέσα στη δίνη της δύσκολης εφηβείας μου. Οι γιατροί στην πόλη μου, τόσο ανενημέρωτοι, που τους μιλούσα εγώ για πράγματα κι αυτοί τα "ψάχνανε".
Προσφάτως βρήκα μια γιατρό, σχετικά κοντά στην πόλη μου. Η γυναίκα, ήταν η μόνη που συνέδεσε τα συμπτώματα σε ένα πρόβλημα. Μου εξήγησε το πώς και το γιατί. Βέβαια αυτά τα είχα καταλάβει από πριν, είτε διαβάζοντας είτε μου τα είπαν ομοιοπαθείς από το εξωτερικό. Είναι γελοίο να καταλαβαίνεις ότι οι παλιοί σου γιατροί σε ενημέρωσαν χειρότερα από κάποιον φίλο σου άσχετο με την ιατρική. Η γιατρός επίσης μου είπε ότι τα χάπια που μου έδωσαν στα 14μου ήταν ακατάλληλα για την περίπτωσή μου και πολύ βαριά. Ίσως ήταν ακόμα ένας παράγοντας της αφόρητης αδιαθεσίας που είχα τότε.
Εκτός αυτού όμως, τα νέα δεν ήταν τόσο ευχάριστα. Οι ορμόνες μου μάλλον είναι χειρότερα απ' ό,τι παλιότερα.
Κι αυτό σημαίνει αφενός ότι πρέπει ταυτόχρονα και να δράσω και να αποδεχτώ, και αφετέρου σημαίνει ότι η ψυχοσυναισθηματική μου κατάσταση έχει φέρει στα όρια και εμένα την ίδια και απ' όσο καταλαβαίνω και τον Σουρ.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών;
Βαριέμαι να κάνω οτιδήποτε, για να μην ματαιώνω σχέδια που κάνω (είμαι συνεπής, και μισώ να ματαιώνω προγραμματισμένα πράγματα) δεν προγραμματίζω τίποτα. Αποφεύγω να πάρω ευθύνες και πρωτοβουλίες - όποιος με ξέρει, καταλαβαίνει πόσο παράξενο είναι για μένα αυτό-, εκνευρίζομαι και θυμώνω με την παραμικρή αφορμή. Νιώθω ότι ο χρόνος κυλάει απελπιστικά γρήγορα. Τόσο γρήγορα που με ζαλίζει. Θέλω για λίγα λεπτά, να σταματήσουν όλα, να πάρω μια ανάσα και μετά να ξαναρχίσουν. Θέλω μόνο να είμαι ξαπλωμένη και να κοιμάμαι ή να μην κάνω τίποτα. Πονάει το κεφάλι μου, κάθε τόσο ξυπνάνε στο μυαλό μου διάφοροι φόβοι ή αρνητικές σκέψεις κι επίσης νιώθω ότι έχω γίνει ένα εγωκεντρικό γουρούνι. Έχω την εντύπωση ότι με απασχολεί μόνο ο εαυτός μου, σαν να 'χω χτίσει έναν τοίχο γύρω μου, για να μην βλέπω κανέναν.

Πρώτη φορά εύχομαι τόσο διακαώς να ρθει το καλοκαίρι και να κάνω αυτό που ποτέ άλλοτε δεν ονειρευόμουν: να είμαι στην άμμο, ξαπλωμένη σε μια σκιά και να μην έχω κανένα πρόγραμμα, καμιά δουλειά, ο χρόνος να κυλάει αργά κι εγώ να μην κάνω τι-πο-τα.

Άλλος παιδί δεν έκανε, μόνο η Μαριώ τον Γιάννη

2011-02-21T13:00:00.002+02:00

Καλώς ή κακώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια (ίσως και ολόκληρο σόι) που μετράει αρκετά τα λόγια της. Δεν είμαι συνηθισμένη ούτε στο να κάνω φιλοφρονήσεις, ούτε στο να τις δέχομαι.

Αν προσπαθήσω μάλιστα να ομαδοποιήσω λίγο τα πράγματα, θα έλεγα ότι το μεν ένα σόι γενικά έχει μια δυσκολία να εκφράσει άμεσα, κατά πρόσωπο μια καλή κριτική. Απλά το "υπονοεί"... ακούγεται περίεργο και όντως είναι =Ρ
Το άλλο σόι είναι λίγο πιο ανοιχτό. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του όμως είναι κάπως "μητρικό". Νιώθεις αποδεκτός, χωρίς να σου φουσκώνουν τα μυαλά. Νιώθεις ότι για τους συγγενείς σου είσαι πολύτιμος, αλλά αυτή τους η αποδοχή δεν έχει να κάνει με κολακείες και παινέματα.

Μέσα σε όλα αυτά, πάλι κακώς ή καλώς, μεγάλωσα με έναν πατέρα πολύ αντικειμενικό στην κριτική του, ίσως και κάτι περισσότερο. Με την έννοια ότι η κριτική του τις περισσότερες φορές ήταν πιο αυστηρή από οποιουδήποτε. Δέχομαι ότι μπορεί αυτό να έχει και αρνητικές πλευρές, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι δεν θα με άφηνε να εκτεθώ, νομίζοντας ότι είμαι το κέντρο του κόσμου.

Μ' αυτά και μ' εκείνα λοιπόν, έχω αναπτύξει μια αλλεργία στα πολλά πολλά παινέματα. Εννοείται ότι χαίρομαι όταν μου λένε καλά λόγια, αλλά νομίζω ότι έχω αρκετή αυτογνωσία για να ξέρω σε τι είμαι καλή και σε τι όχι. Επομένως, όταν ακούω να μου κάνουν ή να κάνουν σε άλλον υπερβολικά θετικά σχόλια, κάτι παθαίνω... Νιώθω άσχημα, άβολα, θέλω να σηκωθώ και να φύγω. Κι αυτό γιατί δεν έχω ούτε τη διπλωματία, ούτε και την όρεξη να παίξω αυτό το παιχνίδι των φιλοφρονήσεων. Είμαι πολύ ευθύς άνθρωπος για να υποδυθώ αυτόν τον ρόλο. Κι επειδή εκτός από ευθύς, είμαι και αντιδραστική, απογοητέυω πάντα τους ανθρώπους που επιζητούν από εμένα, σχεδόν με το ζόρι, καλά σχόλια. Απλά ΔΕΝ θα τα κάνω, να κάτσεις να σκάσεις! =Ρ

Πέραν των άλλων, για μένα οι πολλές πολλές φιλοφρονήσεις έχουν και μια άλλη λειτουργία. Είναι σαν τα ακριβά δώρα, που υπενθυμίζεις τακτικά στον άλλον, προκειμένου να σε ευχαριστεί για μια ζωή, λες και του τα ζήτησες: σε υποχρεώνουν.
Είναι σαν να σε αναγκάζουν να μιλήσεις, "σου είπα καλά λόγια, τώρα πες μου κι εσύ!". Είναι σαν να ζητάνε κάτι από σένα, κι εγώ τέτοιον βραχνά δεν τον αντέχω. Άσε που αυτά τα παινέματα δεν τα θυμάσαι ποτέ, αν ξέρεις πάνω κάτω ποιος είσαι και δεν νομίζεις ότι είσαι ο Hulk... Θυμάμαι καλά λόγια που μου είπαν σκόρπιοι άνθρωποι, αλλά από αυτούς που τα λένε εύκολα, θυμάμαι ελάχιστα εως καθόλου, κι αυτό δεν είναι τυχαίο!

Το επάγγελμά μου, βασίζεται πολύ στην κριτική. Για μένα η κριτική και η επιβράβευση είναι εργαλείο στην τάξη. Ξέρω λοιπόν ότι καλά θα κάνω να προκαλέσω στα παιδιά μου τη σιγουριά ότι για εμένα πάντα έχουν αξία και τα εκτιμώ πολύ, άσχετα με το πόσο καλά τα καταφέρνουν σε κάθε τομέα. Δεν χρειάζονται πολλά πολλά λόγια. Ξέρω επίσης ότι αν τα παινεύω συνέχεια: θα έχουν λανθασμένη εικόνα για την επίδοσή τους, θα έχουν πάθει ανοσία στην καλή κριτική αλλά και θα τους δημιουργηθεί η πεποίθηση ότι τα αγαπώ επειδή έχουν τις συγκεκριμένες δεξιότητες.

Μπορεί σε κάποιους να είναι δυσάρεστο, αλλά νομίζω ότι μπορώ να κρίνω ως ξένος ακόμα και άτομα που αγαπώ, κυρίως αυτά. Δεν ξέρω πώς θα είμαι αν κάνω παιδιά, μπορεί να κάνω αυτά που κοροϊδεύω... Αλλά βλέπω ότι , όπως και οι γονείς μου, δεν θα προέτρεπα , για παράδειγμα, κανέναν αγαπημένο μου άνθρωπο να πάει σε διαγωνισμό τραγουδιού, νομίζοντας ότι η γαϊδουροφωνή, ή η μέτρια φωνή του ακούγεται στα αυτά μου σαν κελάηδημα.

Ας το παραδεχτούμε... το να υπερεκτιμάς κάτι, δε σημαίνει ότι μεγαλώνεις την αξία του για όλους.

Ο μήνας που τρέφει τους έντεκα

2011-01-26T13:23:00.004+02:00

Το δημόσιο - εκτός από το όνειρο των περισσότερων Ελλήνων- αποτελεί ίσως τον δικαιότερο εργοδότη σε αυτή τη χώρα. Τουλάχιστον όταν ακολουθεί τους νόμους, γιατι, ναι, ΔΕΝ ακολουθεί πάντα τους νόμους. Όλο και κάποια λεφτά χάνονται στην αναμονή, όλο και κάτι δικαστηριάκια γίνονται για κατοχυρωμένα δικαιώματα κτλ.

Το Δημόσιο, είναι τόσο δίκαιο, που κρατάει τα ωράρια κανονικά, σου παρέχει κάθε μήνα σταθερά το μισθό σου, κι έτσι μπορείς να κανονίσεις τη ζωή σου. Σου παρέχει ασφάλιση (μην σχολιάζεις, δημόσιε υπάλληλε!Δεν θέλω να θίξω αυτό το θέμα τώρα. Κρατήσου!), σύνταξη (Δεν θέλω να θίξω ούτε αυτό το θέμα τώρα. Κρατήσουουουου!), και σου δίνει την άδεια που δικαιούσαι. Σέβεται την αρρώστια σου, σέβεται την μητρότητα και την πατρότητα. Δεν κάνει διακρίσεις σεξιστικές, ούτε θα προσλάβει λόγω εμφάνισης, ούτε θα σε απολύσει, όταν θα έχεις μεγάλο πρόβλημα. Είναι μια μάνα, που ταΐζει τα παιδιά της το ίδιο.

Όλα αυτά ακούγονται ιδανικά. Και ίσως κάποτε να ήταν. Γιατί βλέπεις, το Δημόσιο προϋποθέτει ότι όλοι δουλεύουμε ευσυνείδητα. Κι εδώ κάποιοι θα γελάσουν, ή θα κλάψουν. Δεν δουλεύω πολλά χρόνια στο Δημόσιο, αλλά έχω δει πολλά και από δικές μου εμπειρίες, αλλά και μέσω των γονιών μου.
Οι χαρές του Δημοσίου όμως, μπορούν να γίνουν μια τεράστια, άδικη θηλιά στο λαιμό όποιου γνωρίζει τη λέξη "ευσυνειδησία".

Θα μιλήσω για την εκπαίδευση, γιατί αυτήν ξέρω.
Υπάρχουν συνάδελφοι συνεπείς, συνεργάσιμοι και καταρτισμένοι.
Υπάρχουν κι εκπαιδευτικοί που δεν επιμορφώθηκαν ποτέ, ακόμα και κάποιοι που δεν πηγαίνουν σχολείο.
Είχα συνάδελφο που εξαφανίστηκε για δυο μήνες. Απλά δεν ερχόταν σχολείο! Πληρωνόταν κανονικότατα και όταν του ήρθε η όρεξη επανεμφανίστηκε. Προσπάθησε να βάλεις την οργή σου λίγο στην άκρη και μπες στη θέση των υπολοίπων συναδέλφων. Που παίρνουν τα ίδια λεφτά με τον κοπανατζή, αναγκάζονται να κάνουν μάθημα στη θέση του, και ακούνε τα εξ αμάξης εκ μέρους του.
Υπάρχουν συνάδελφοι που μέχρι τα γεράματά τους, σηκώνονται το πρωί με χαμόγελο και παίρνουν χαρά από τη δουλειά τους. Μεγαλώνουν τους μαθητές σαν δικά τους παιδιά, και ακριβώς έτσι τα φωνάζουν: "τα παιδιά μου".
Υπάρχουν και άλλοι, που μπαίνουν στην τάξη και βρίζουν, φωνάζουν, αδικούν.
Υπάρχουν εκπαιδευτικοί αλκοολικοί, σχιζοφρενείς, καταθλιπτικοί, σταρχιδιστές...

Δεν υπάρχει κανένας που μας εξετάζει, πέραν ενός ψυχιάτρου πριν διοριστούμε -και πάλι η εξέταση δε γίνεται σωστά. Τα σχολεία είναι "μπάτε σκύλοι, αλέστε". Και βέβαια ο ασθενής δεν φταίει, αλλά ποιός φταίει τελικά και αναγκάζονται οι υπόλοιποι να καλύπτουν τέτοια άτομα; Γιατί όταν ο ανώτερος σου στέλενει στο σχολείο συνάδελφο με σχιζοφρένεια, εσύ τι κάνεις; Προσπαθείς να μην του δώσεις καθήκοντα, για ευνόητους λόγους, και καταλήγει αυτός να κάθεται και να πληρώνεται αδρά, κι εσύ να βράζεις στο ζουμί σου.

Υπάρχουν εκπαιδευτικοί, που ό,τι και να τους συμβεί, βρίσκονται στην τάξη.

Υπάρχουν και άλλοι, κομματοθρεμμένοι, οι οποίοι έχουν να μπουν σε τάξη χρόνια, αλλά είναι τόσο πολύ στη γύρα, που γίνονται αγαπημένα παιδιά προϊσταμένων, συμβούλων κτλ. Στο τέλος διοργανώνουν και σεμινάρια για να μας δώσουν συμβουλές διδασκαλίας!

Επίσης όμως, υπάρχουν πολλοί, πάααρα πολλοί, που παίρνουν άδειες αβέρτα. Οι εκπαιδευτικοί, αν υπάρχει σοβαρός λόγος, μπορούν να πάορυν κάποιες μέρες άδεια. Εννοείται ότι δεν είναι υποχρεωτικό φυσικά, αυτές οι μέρες καλύπτουν περιπτώσεις σοβαρών αναγκών. ΚΑι παρολο που πολλοί από μας δεν έχουν ζητήσει ποτέ άδεια, υπάρχουν άλλοι που λείπουν συνολικά 30 μέρες, και λίγες λέω. Ενώνουν μέρες και φτιάχνουν τριήμερα, πάνε σε γιατρούς, παίρνουν χαρτιά και λείπουν "λόγω ασθενείας". Μέχρι και χαρτιά από νοσοκομεία φέρνουν.

Ειλικρινά, αν ο ιδιωτικός υπάλληλος εκνευρίζεται και νιώθει αδικία με αυτά, σκεφτείτε πώς νιώθουμε οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι! Όι περισσότεροι μου λένε "δεν σας είδαμε να κάνετε τίποτα όμως για αυτούς!".

Συνήθως έχετε δίκιο, αλλά ποιος μιλάει σε αυτή τη χώρα; Ποιος καταγγέλλει; Έχουμε μπερδέψει την αντίδραση με τη ρουφιανιά, όλα τα βλέπουμε σαν ρουφιανιά.
Πολλές φορές όμως, αντιδρούμε. Ξέρεις τι γίνεται; Απορροφάει την αντίδραση το σύστημα. Θες και παράδειγμα;
"Συνάδελφος" παίρνει άδειες, παρουσιάζοντας χίλιες δικαιολογίες. Έχει βρει γιατρούς να του δίνουν χαρτιά. Όποτε λειπει, φυσικά επιβαρυνόμαστε οι υπόλοιποι. Κάποιοι από μας, αποφασίζουν και κάνουν φασαρία. Η απάντησή του; "Εσάς τι σας νοιάζει; Εγώ δικαιούμαι άδεια!.". Το θέμα πάει στο Διευθυντή. Ο Διευθυντής μπορεί να να μην κάνει τίποτα, δηλαδή να απορροφήσει αυτός την αναταραχή. Αν κάνει, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να μην εγκρίνει τις άδειές του. Αν δεν τις εγκρίνει, ο εκπαιδευτικός θα απευθυνθεί στον προϊστάμενο. Κι εκεί, ή θα απορροφηθεί η ταραχή, ή ξανά δεν θα γίνει δεκτή η άδεια.
Ξέρεις τι θα κάνει ο "συνάδελφος" αν δεν εγκριθεί; Απλά θα φέρνει χαρτιά από γιατρούς, ή δεν θα έρθει. Από μόνος του. Κανένας δεν θα τον απολύσει.
Και ναι, σε έναν δίκαιο κόσμο, είναι ό,τι πιο ανθρώπινο να μην στερείς από κάποιον το εισόδημα, αν ε΄χει πρόβλημα υγείας. Αλλά έλα που δεν είμαστε δίκαιος κόσμος, πόσο μάλλον χώρα.

Υπάρχουν περιπτώσεις που συνελήφθησαν από την αστυνομία "συνάδελφοι" και δεν απολύθηκαν. Τους στέλνουν σε σχολεία, το ένα μετά το άλλο, προσπαθώντας να βρούνε ποια κορόιδα θα τους υποστούν , κάθε χρονιά.

Έχω τόσα πολλά να πω, που δεν ξέρω καν από τη σύγχυσή μου, αν τα περιγράφω κατανοητά. Βλέπουμε ανθρώπους του ίδιου κλάδου που εκμεταλλεύονται το Δημόσιο, τρώνε απ όπου βρουν, "κηφηνιάζουν" ασύστολα, αδιαφορούν, απουσιάζουν και γκρινιάζουν και από πάνω.

Όσοι αντιδράσουν, καταντούν να εξοργίζονται ακόμα περισσότερο, γιατί δεν αποδίδεται δικαιοσύνη και τους λένε και μαλάκες ή ρουφιάνους από πάνω.

Προσωπικά, μέχρι τώρα, σε αυτές τις περιπτώσεις μίλησα. Δεν μπορώ να βλέπω αδικία, να νιώθω ΤΟΣΟ μαλάκας και να μην βγάζω λέξη. Θέλω τουλάχιστον να κατοχυρώσω το γεγονός ότι βλέπω μπροστά μου. Ξέρεις όμως τι γίνεται;
Εκτός του ότι δεν δικαιώνεσαι σε καμιά περίπτωση, εκτός του ότι χαλάνε οι σχέσεις στο γραφείο...

Φτάνεις εσύ να μαλώνεις για ένα άδικο που βαραίνει σχεδόν όλους, και πάντα υπάρχουν οι "Τι να κάνουμε ρε συ; Τίποτα δεν θα αλλάξει. Εγώ δεν θέλω να πάρω θέση".
Και μένεις να αναρωτιέσαι ποιος έχει πάει πίσω τον κλάδο, το Δημόσιο και το κράτος:
ο λουφαδόρος;
Ή ο "Τι να κάνουμε ρε συ; Τίποτα δεν θα αλλάξει. Εγώ δεν θέλω να πάρω θέση" ;

δευτεράκια, ατάκες Νο 3

2011-01-25T20:36:00.003+02:00

Σουρεάλ σκηνικό, δεν ξέρω αν μπορώ να μεταδώσω το πόσο σουρεάλ ήταν, θα προσπαθήσω όμως.

Ο Γιάννης έχει έρθει με τον μπαμπά του στο σχολείο. Την ώρα που μιλάμε με τον γονιό, ο Γιάννης παίζει έξω, αλλά αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε γι αυτόν. Έρχεται μέσα, μας διακόπτει, αλλά δεν ξέρει τι να μας πει... και βρίσκει το πλέον λογικό:

"Κυλία, μπολώ να κάνω σπαγκάτο. Να, δες!"
Κι αρχίζει την προσπάθεια, μπροστά στα μάτια τα δικά μου και του πατρός.
Σημειωτέον, ο Γιάννης είναι ένα στρουμπουλό και άκαμπτο κάπως παιδάκι. Αρχίζει λοιπόν να ανοίγει τα πόδια του, σκύβει,πιάνει το πάτωμα και προσπαθεί να τα ανοίξει ακόμα περισσότερο, με τη συνοδεία επιφωνημάτων δυσκολίας.

Κάνε την εικόνα σε παρακαλώ: Εγώ με τον γονιό, με βλέμμα"Αρκά"

, κι ένα παιδί μπροστά μας "Αχχχ, μπολώωωω, ωχ, μμμχ" να κάνει σπαγκάτο.

______________________________________________

Το μάθημα λέει ότι το αηδόνι κελαηδάει όμορφα, για να βρει ταίρι.
"Άλλα ζώα τι κάνουν, για αν βρουν ταίρι;" ρωτάω εγώ
"Το λιοντάρι κυρία παλεύει με άλλα λιοντάρια, για να φανεί δυνατό"
"Το παγόνι;" ρωτάω
"Το παγόνι, για να βρει ταίρι, παγώνει" (το βλέμμα "Αρκάς" θα μου γίνει τικ μου φαίνεται)
και κάνω την ερώτηση που τριβελίζει ώρα το μυαλό μου: "Οι άνθρωποι τι κάνουν;"

"Αχ, οι άνθρωποι κυ'ία κάνουν κάτω από το μπαλκόνι καντάααδα!" (και κάνει και την κίνηση "παίζω βιολί". Τα παιδιά μου κάνουν πολλές κινήσεις όταν μιλάνε. Το χουν κολλήσει μάλλον από μένα, γιατί λόγω των πολλών αλλόγλωσσων παιδιών, χρησιμοποιώ πολύ τις κινήσεις)

"Επίσης κάνουν και βαρκάαααδα" (πάλι κίνηση "τραβάω κουπί")

(με πολύ στόμφο και ρομαντισμό) "Θα θέλατε κυ΄ία μου να πάμε να πιούμε μα΄ζι ένα ποτάκι;"
"Θα θέλατε κυρία μου να πάμε να φάμε κι ένα σουβλάκι;"

Ε, κάπου εκεί δεν αντέξαμε, κι αρχίσαμε να γελάμε =Ρ

Γέλασα και σήμερα, η σταρούμπα =Ρ

2011-01-24T12:43:00.003+02:00

Ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις

2011-01-19T14:38:00.002+02:00

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι ανάγκη να κάνουν κάποιοι τα πράγματα τόσο περίπλοκα...
Κυρίως όσον αφορά τις σχέσεις.

Οκ, δε λέω ότι δεν χρειάζεται παιχνίδι, ούτε ότι κάνουμε πάντα τη σωστή επιλογή. Αλλά ρε γμτ όλοι μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις που κρατάνε από ένα μήνα!

Κι, επίσης, ή που πολλοί δεν νοιάζονται για τα μηνύματα που δίνουν στον άλλο, ή που -ίσως λόγω επαγγέλματος- αναλύω πολύ τα μηνύματα αυτά και ξέρω ότι πάντα έχουν συνέπειες.

Μα πάντα όμως!

Δε γίνεται πχ να χωρίζεις 43 φορές με τον άλλον, και την 44η, που εσύ όντως τώρα θες να χωρίσεις, να αναρωτιέσαι "Μα, καλά.... Γιατί επιμένει; Αφού του είπα ότι χωρίσαμε!". Επιμένει μωρή ηλίθια, για΄τι το χει ζήσει ο άνθρωπος. Ξέρει ότι δεν μιλάς σοβαρά. Γιατί και τις προηγούμενες φορές έτσι είχες πει. Αυτή την ασυνέπεια έδειξες. Δηλαδή, ειλικρινά τώρα, δεν μπορείς να καταλάβεις αν θες να χωρίσει πραγματικά;

Σ' αρέσει μια κοπέλα. Τα 'χει μ' άλλον. Εσύ δείχνεις κάπως το ενδιαφέρον σου και ανταποκρίνεται. Εσύ δεν ... ξαποσταίνεις καθόλου να της πεις ότι για σένα είναι 100% υποχρεωτικό να χωρίσει με τον άλλον. Αφήνεις να περάσει ο χρόνος και να τον χωρίσει, μόνο αν τα πράγματα γίνουν σοβαρά μεταξύ σας. Nice... Μάντεψε ποιος θα είναι ο επόμενος που θα φάει κέρατο!

Πάμε και στο πρόσφατο.

Βγαίνεις με κάποιον. Σου ψιλοαρέσει. Σ' αυτόν αρέσεις πολύ. Τη δεύτερη φορά που βγαίνετε, κάνει μια τεράστια βλακεία-χοντράδα και σε ξενερώνει (όπως λες) τελείως. Δεν θες να ακούσεις γι αυτόν και έχεις το θάρρος της γνώμης σου, να του πεις τι ακριβώς σε χάλασε κτλ. Το λες και στους φίλους σου, οι οποιοι όπως είναι φυσικό, τον κράζουνε για τη χοντράδα.

Περνάνε οι μέρες, ο λεγάμενος σου στέλνει μηνύματα.
Εσύ απαντάς σχεδόν σε όλα, αλλά λες ότι τα μηνύματα είναι ψυχρά. Ζητάς γνώμες φίλων και σου λένε όλοι ότι του δίνεις δικαιώματα. Ρωτάμε: "Ρε συ, μήπως τον θες;", "Όοοοχι" απαντάς και την άλλη μέρα το κάνετε, αλλά μας λες ότι δεν είναι σχέση γιατί εσυ το ξεκαθάρισες.

Σου λέμε ότι θα βρεις μπελά. Ότι εκτός του ότι του έδειξες ότι η χοντράδα του τελικά δεν σε πείραξε, δεν στέκει λογικά να κάνεις σεξ με κάποιον που σε θέλει τρελά και να λες ότι ντεμέκ "ξεκαθάρισες" κιόλας. Εκτός κι αν έχεις τα @@ να πεις "Τον πληγώνω εν γνωσει μου.", ή "Δεν βρίσκω άλλον άντρα στον πλανήτη τούτο, για ξεπέτα". Δεν τα χεις όμως.

Συνεχίζεις να αυτοπαραμυθιάζεσαι, ότι τάχα δεν έκανες σχέση μαζί του, γιατί μιλάτε (ανελλιπώς κάθε μέρα) ψυχρά. Διαβεβαιώνεις ότι με αυτόν τον άνθρωπο δεν πρόκειται, γιατί "είναι κολλημένος και αρχιψωνάρα ", μιας και έφτασε να σου πει ότι θα σε κατακτήσει όπως και να χει.

Τώρα λοιπόν, που μετά από τόσο κράξιμο που του έριξες εσύ, αλλά μας έβαλες και όλους σε αυτό το τριπάκι, πώς θα τον φέρεις στην επόμενή μας έξοδο; Έχουμε πει τα αθλιότερα γι αυτόν (κι εσυ μαζί), αλλά το κυριότερο; Του έχεις επιβεβαιώσει ότι με αυτά που έκανε, κερδίζει.
Το έχει επιβεβαιώσει πανηγυρικά. έκανε όοοοοο,τι ήθελε και κέρδισε, κι εσύ ξεγελιέσαι γιατί απλά διάλεξε τον ρόλο του "καημένου", του "ριγμένου".

Όταν καταλάβεις ότι πραγματικά είναι κολλημένος, να σε δω πώς θα τον ξεφορτωθείς. Γιατί αν σ' έπρηζε τόσον καιρό και τελικά το πέτυχε, για να δούμε πόσον καιρό πρέπει να τον υπομένεις, μέχρι να καταλάβει ότι τώρα, όντως ε΄συ ξέρεις τι θέλεις.

Και, για να είμαι ειλικρινής, του δίνω α-πό-λυ-το δίκιο.

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος δεν ξέρει τι θέλει και βάζει τόσο κόσμο σε κόπο. Ή τουλάχιστον να έχει τα κότσια να πει "ξέρω ότι είναι λάθος, θέλω να το δοκιμάσω". Να λέει "ναι" και να είναι ναι, να λέει "δεν θα το κάνω" και να μην το κάνει. Τόσο απλά.

Ταξιδιού συνέχεια...

2011-01-12T20:57:00.004+02:00

Από τα ταξίδια γυρνάμε οι περισσότεροι με πολλές φωτογραφίες, άλλες στη μηχανή μας και άλλες στο μυαλό μας.

Από τη μηχανή μου θα μοιραστώ λίγες φωτογραφίες, για ευνόητους λόγους.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορούμε ποτέ να απαθανατίσουμε τις στιγμές εκείνες, τις απειροελάχιστης διάρκειας, που γράφονται στο μυαλό μας και περικλείουν εικόνα, μυρωδιά, ήχο και συναισθήματα.

Αν προσπαθήσω να ανατρέξω σε αυτού του είδους τις φωτογραφίες, θα θυμόμουν τα εξής:

Το συναίσθημα με το οποίο ξύπνησα το πρωί, πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Γενικά, ξυπνάω με πολλή ενέργεια, είμαι έτοιμη να τραγουδήσω, να χορέψω, να γελάσω. Κάτι για το οποίο με "κοροϊδεύουν" συνάδελφοι και φίλοι, οι οποιοι είναι μουρτζούφληδες το πρωί. Έτσι λοιπόν, έφτασα στο σημείο συνάντησης με την παρέα, σαν τον τρελό του χωριού, χοροπηδώντας και με μια μηχανή στο χέρι.
Κλικ!

Η πρώτη μας διαδρομή μέσα στην Τουρκία, στο ταξί που μας πήγαινε στα "κτελ" . Εκεί που αναρωτιόμουν πώς θα είναι το ταξίδι μας, ο ταξιτζής έβαλε τέρμα ένα τούρκικο, χορευτικό. Εκτός του ότι έβγαλα μια κραυγή τρομάρας ( =Ρ), νομίζω ήταν η καλύτερη εισαγωγή για ένα αστείο και φολκλορ ταξίδι.
Κλικ!

Η εικόνα του μπλε τζαμιού από το παράθυρο, με τη συνοδεία του καλέσματος του μουεζίνη. Πιο ανατολή δε γίνεται!
Κλικ!

Ο χαμός στις σκεπαστές αγορές. Μυρωδιές μπαχαρικών, καφετζήδες να τρέχουν πάνω κάτω με τους δίσκους, φωνές, "μπατζανάκη" και "μαλάκα", παζάρια, υφάσματα, χρώματα, λάσπη, γέλια, δέρματα, χάντρες, γλυκίσματα, πιπέρι και μια ... αρνίλα παντού.
Κλικ!

Η αφόρητη πίεση των κραχτών. Δεν αντέχεται αυτό το πράμα. Φτάσανε σε σημείο να μας τραβάνε κυριολεκτικά μέσα σε μαγαζί. Κι εμείς φτάσαμε σε σημείο να μας μιλάνε και να κάνουμε ότι δεν ακούμε, γιατί αν πιάναμε κουβέντα, θα προσπαθούσαν να μας πουλήσουν κάτι. Γενικά, πάλι καλά (ή όχι) που είμαστε λίγο υποψιασμένοι σε κάτι τέτοια, λόγω καταγωγής. Πιστέυω πως Αμερικάνοι ή Βορειο Ευρωπαίοι θα σοκάρονται αρκετά με τέτοια.
Κλικ και στον κράχτη!

Η δοκιμή του ναργιλέ. Φύσα, ρούφα, τράβα τόνε =Ρ
Κλικ!

Τα ανεξήγητα, απερίγραπτα, ανεξέλεγκτα συναισθήματα που ένιωσα στο Πατριαρχείο.
Κλικ!

Η πρώτη εικόνα μπαίνοντας στην Αγια Σοφια.
Κλικ

Οι αποτυχημένες μας προσπάθειες να βγούμε φωτογραφία πηδώντας στον αέρα. Έπικ φέηλζ και ένα γκρουπ δίπλα μας να τραβάει βίντεο γελώντας =Ρ
Πολλά κλικ!

Οι προσπάθειες να βγούμε νυχτερινή φωτογραφία κάτω από τις εξής συνθήκες: Στηνόμαστε 7 άτομα μπροστά στην Αγια Σοφια, ο 8ος στήνει τη μηχανή μερικά μέτρα πιο μακριά, τρέχει σε μας, και χαμογελάμε σαν τα καθυστερημένα στη μηχανή, φοβούμενοι και μη μας κλέψουν τη μηχανή και μην περνάνε άνθρωποι την ώρα της λήψης. Το δε θέαμα που αντικρίζουν όσοι μας βλέπουν να ποζάρουμε προς άγνωστη κατεύθυνση ... ανεκτίμητο =Ρ
Κλικ!

Τα αξέχαστα σκηνικά τη βραδιά χορού της κοιλιάς. Απλά απερίγραπτο...
Κλικ

Τα σκηνικά που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε για ποιον ηλίθιο λόγο μας αλλάζουν τόσες φορές λεωφορειάκι και γιατί ενώ φεύγουμε στις 2, είναι δύο παρά και είμαστε ακόμα στο δρόμο. Το τι άγριες ματιές και καλυμμένα βρισίδια ρίξαμε δεν λέγεται!
Αποκορύφωμα, όταν το λεωφορειάκι μας αφήνει πάνω στο δρόμο, κατεβαίνουμε και βλέπουμε ότι το πούλμαν για Ανδριανούπολη έχει φύγει. Γυρνάει μια φίλη και σε άπταιστα αγγλικά του φωνάζει "Μπας Γουέρ; Γουέεεερ;;;" και καπάκι φωνάζουμε ο ένας στον άλλον "αν δεν μας ανεβάσει σε λεωφορείο, δεν τον αφήνουμε να φύγει!"
Κλικ!

Το βλέμμα που μου ριξε ο Τούρκος όταν αγκάλιασα φίλους από την παρέα. Νομίζω πως δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Πραγματικά φοβήθηκα τόσο πολύ! Δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί τόσο σοκαρισμένο και εξοργισμένο βλέμμα... μπρρρρ
Κλικ (από μακριά =Ρ)

Τη φράση που ρωτούσαμε πάντα πριν φάμε, πριν πιούμε, πριν πάρουμε ταξί, πλην πάρουμε οτιδήποτε: "Νε καντάρ;", δηλαδή "Πόσο κάνει;". Χωρίς "νε καντάρ", "χάου ματς" ή έστω τη χειρονομία με τα 3 δάχτυλα που τρίβουμε, όταν εννοούμε "λεφτά", δεν πας πουθενά!
Κλικ!

Για τέλος θα αφήσω το ... κάμελ τρόφυ στο ταξί του γυρισμού. Ανεβήκαμε στο ετοιμόρροπο ταξί του Τούρκου σωσία του Μίστερ Μιγιάγκι, το οποίο είχε κάτω εφημερίδες, στα καθίσματα γουνίτσα, και βρωμούσε απίστευτα τραγίλα. Τα κοντέρ όλα χαλασμένα, και το ταξί να χτυπάει σε κάθε λακούβα ή πέτρα του δρόμου.
Κλικ!

istanbul, η πόλη με τα δυο πρόσωπα

2011-01-07T18:35:00.004+02:00

Το ταξιδάκι μας στην Κωνσταντινούπολη τελείωσε, αφήνοντας τις βαλίτσες μας γεμάτες εικόνες, μυρωδιές και αναμνήσεις.

Το ταξίδι αυτό διέφερε σε διάφορα σημεία, από τα ταξίδια που έχω κάνει ως τώρα.
Καταρχάς ήμασταν 8 νοματαίοι. Πράγμα απολαυστικό, αφού οι περισσότεροι γνωριζόμασταν πολύ πολύ καιρό, αλλά και "επικίνδυνο", μιας και η συνεννόηση μεταξύ 8 ατόμων δεν είναι και ό,τι ευκολότερο. Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά και συνεννοηθήκαμε νομίζω όσο καλύτερα γινόταν.
Επίσης, αποφασίσαμε να πάμε Κωνσταντινούπολη οδικώς και ανοργάνωτα. Έχουμε συνηθίσει να πηγαίνουμε ανοργάνωτα ταξίδια (ανοργάνωτα, δηλαδή όχι με γκρουπ, γιατί πριν το ταξίδι πέφτει τρελή οργάνωση από το σπίτι), αλλά όχι σε χώρες όπως η Τουρκία.

Το ταξίδι μας ξεκινάει από Έβρο. Φτάνουμε στην πινέζα του χάρτη οδικώς, περνάμε τα σύνορα και ... περπατώντας ( !) φτάνουμε ως τα σύνορα της Τουρκίας. Ήταν παράξενο να αλλάζεις χώρα με τα πόδια! Είδαμε και το Ελληνικό Φυλάκιο Νο 1 =Ρ

Βρίσκουμε ταξί, κλείνουμε τιμή (αφού... "ταξίμετρο γιοκ") και κατευθυνόμαστε για Αδριανούπολη (Edirne). Στριμωγμένοι στο ταξί, και ο ταξιτζής βάζει στο τέρμα τούρκικη ποπ, κάτι σαν τα δικά μας σκυλάδικα, και η εμπειρία ξεκινάει... Οι ταρίφες μάλλον είναι ίδιοι παντού. Μετά από κάποια λεπτά ... περίεργης οδήγησης, φτάνουμε Αδριανούπολη.
Ρωτάμε και βρίσκουμε λεωφορείο για Κωνσταντινούπολη, με 12 λίρες (6 ευρώ). Στο μεταξύ δοκιμάζουμε το τούρκικο τσάι και τον καφέ που μύριζε ... μπακαλιάρο. (Αυτή η μυρωδιά θα μας συναντάει σε όλο το ταξίδι). Αρχίζουν οι πρώτοι πειραματισμοί με το παζάρι (ποτέ δεν αγοράζεις κάτι πριν ρωτήσει πόσο κάνει) και τις τούρκικες εκφράσεις που μάθαμε.

Το λεωφορείο ξεκινάει. Η κατάσταση μέσα, σαν αεροπλάνο: ένας καλοντυμένος υπάλληλος μας μοιράζει σνακ και αφεψήματα και ακουστικά σε όλους, για να δούμε τιβί ή βίντεο κλιπ στις οθόνες μας. Αδριανούπολη-Κωνσταντινούπολη: 2,5 ώρες.

Η πρώτη μας νύχτα στην Πόλη, ολοκληρώνεται σε ένα μπαράκι, που μας ενθουσίασε. Νέος κόσμος, κεφάτος, (ν) αργιλές και ένας υπάλληλος παιχνιδιάρης και... τσαχπίνης μέχρι παρεξηγήσεως =Ρ

Τη δεύτερη μέρα, βρεθήκαμε στους πολύβουους διαδρόμους της σκεπαστής αγοράς Kapali Carsi . Μια σκεπασ΄τη αγορά με 4.000 μαγαζάκια γεμάτα κιλίμια, γυαλικά, ναργιλέδες, πορσελάνες, δέρματα κτλ. Φασαρία, παζάρια, φωνές, γέλια, στριμωξίδι, μυρωδιές και λέξεις σε όοοολες τις γλώσσες του κόσμου. Ο Σουρ κι ένας άλλος φίλος αποδείχθηκαν άθλιοι στο παζάρεμα, "αναγκάζοντας" τα κορίτσια να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Αυτό δεν άρεσε και πολύ στους ντόπιους, οι οποίοι σχολίασαν κάποιες φορές σχεδόν απαξιωτικά ότι οι γυναίκες τους κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Βράδυ στην πλατεία ταξίμ, κέντρο της νέας πόλης της Κωνσταντινούπολης. Νέος κόσμος, κίνηση, διασκέδαση. Τίποτα δεν θυμίζει την Τουρκία που είχαμε στο μυαλό μας. βρίσκουμε μπαράκι με ροκ μουσική και διασκεδάζουμε, παρ'όλη τη βροχή.

Τρίτη μέρα το πρόγραμμα γεμάτο. Ξεκινάμε για Φανάρι (Fener) , να δούμε το Πατριαρχείο. Οι περισσότεροι ντόπιοι σχε΄δον υποκρίνονται πως δεν ξέρουν ούτε πού είναι. Το Φανάρι είναι κοντά στο κέντρο, αλλά καμια συγκοινωνία δε βολεύει. Παίρνουμε ταξί και φτάνουμε. Προσωπικά, μαγκώθηκε η ψυχή μου παό την αρχή. Αντίκρισα ένα κτίριο, που έμοιαζε με απλό σπίτι. Ούτε σταυροί, ούτε καμπάνες... τίποτα. Μόνο ένας φρουρός έξω.

Στην αυλή στολισμένο ένα δέντρο. Ακούμε ψαλμωδίες και ανακαλύπτουμε όλο χαρά, ότι μέσα υπάρχει ζωή. Μπαίνουμε. Η εικόνα με αφήνει με ανάμεικτα συναισθήματα: Πίσω από τα στασίδια "μπράβοι" που παρακολουθούν τι γίνεται. Στο κέντρο, παπάδες, ψαλτάδες, ο Πατριάρχης και μια χούφτα πιστοί προσηλωμένοι. Καθόμαστε και προσπαθούμε να "ρουφήξουμε" τις στιγμές. Η φωνή των ψαλτάδων και του Πατριάρχη, σωστή και σθεντόρια. Οι πιστοί συμμετέχουν όπου μπορούν συγκινημένοι, οι ντόπιοι "φρουροί" παρακολουθούν αυστηρά. Επικρατεί ένα κλίμα φόβου, είναι εμφανές ότι κρυβόμαστε. Δεν ξέρω πώς ακριβώς και πότε, αλλά από μια στιγμή και μετά, τα συναιθσήματά μου με κατέκλυσαν τόσο πολύ που άρχισα να δακρύζω. Τη στιγμή δε, που άρχισε ο Πατριάρχης να μας αγιάζει με τον βασιλικό, με είχαν πιάσει τα κλάμματα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Η στιγμή αυτή θα μου μείνει αξέχαστη.

Η μέρα συνεχίζεται με Αγια Σοφια. Κλείσαμε έναν ντόπιο ξεναγό, για να μας ξεναγήσει. Η Αγια Σοφια επιβλητική και άξια θαυμασμού. Τα δε λόγια του ξεναγού... τι να πω! Η ιστορία που παρουσιάζουν οι ντόπιοι ξεναγοί είναι ότι οι Οθωμανοί σεβάστηκαν τόσο πολύ την εκκλησία, που όταν την έκαναν τζαμί, κάλυψαν τις εικόνες για να τις... προστατέψουν! Προσπάθησα να προσπεράσω τα παρόμοια σχόλια και να θαυμάσω το μεγαλείο αυτού του απίστευτου κτιρίου.

Το βράδυ μας βρήκε σε μαγαζί με φολκλορ θεάματα. Τούρκικο φαγητό, παραδοσιακοί χοροί, χορός της κοιλιάς και τρελό τραγούδι και χορό από τους θεατές. Η παρέα σηκώθηκε στην πίστα και έδωσε μαθήματα χορού και διασκεδαστικού σόου στους υπόλοιπους! =Ρ

Τελευταία μέρα στην Πόλη. Τελευταίες αγορές, ναργιλέδες, κεραμικά, κι απίστευτος φιστικλί μπακλαβάς. Μεταφερόμαστε σε μια γειτονιά βαθύτερα στην παλιά πόλη, ώστε να μας παραλάβει ένα πουλμαν και να μας πάει στα "κτελ" τους. Εκεί είδαμε το άλλο πρόσωπο της Τουρκίας. Πιο σκληροπυρηνικό, πιο φανατικό, πιο αυστηρό. Τα πάντα γραμμένα στα αραβικά, ο κόσμος πιο κατηφής. Κάποια στιγμή αντιληφθήκαμε ότι όταν τα κορίτσια μιλούσαμε δυνατά ή αγκαλιάζαμε κάποιον απ την παρέα, περαστικοί άντρες μας κοιτούσαν σχεδόν εξοργισμένοι.

Ακολούθησαν κάποιες ώρες φοβερής ασυνεννοησίας, ασυνέπειας και αδιαφορίας εκ μέρους των υπαλλήλων. μας φέρναμε πραγματικά στα όριά μας. Κοντέψαμε να χάσουμε το λεωφορείο μας και την υπομονή μας. Μπήκα σε μια τουαλέτα που δεν είχε καν καζανάκι και είδα γυναίκες με μαντήλες (γενικά σπανίζουν στο πιο καινούριο κομμάτι της πόλης).

Στο επόμενο ποστ θα αναφέρω όσα δεν χωρούσαν σ αυτό το ποστ. Το μόνο που θα μπορούσα ίσως να πω για την Κωνσταντινούπολη είναι ότι είναι η πόλη με τα δυο πρόσωπα.
Μοντέρνα μεγαλούπολη, αλλά και φανατική ισλαμική σε ένα μέρος της. Κόσμος ευγενικός και φιλικός, αλλά και άνθρωποι που σε βλέπουν σαν Γκιαούρη. Ακριβά μαγαζιά και μισογκρεμισμένα σπίτι στην άλλη γωνία.

Εικόνες γλυκές και υπέροχες, σαν το σιρόπι των γλυκών τους, αλλά και εικόνες που σε καίνε και σε ενοχλούνε σε βάθος, όπως το καυτερό τους, κατακόκκινο σαν τη σημαία τους, πιπέρι.

Γέρε χρόνε

2010-12-30T00:34:00.004+02:00

Η χρονιά σιγά σιγά τελειώνει...

Το τέλος του 2010 και η αρχή του 2011 θα μας βρει -με το καλό- μέσα σε πολύ πολύ καλή παρέα, λίγο πριν το ταξιδάκι μας.

Το 2010 πέρασε σαν αναπνοή. Λες και ήταν πριν μια βδομάδα, όταν περπατούσαμε ατέλειωτη ώρα μέσα στα χιόνια του Βερολίνου, για να φτάσουμε στην πύλη του Βρανδεμβούργου.
Το 2010 ήταν μια σημαντική χρονιά για μένα, για μας. Ναι, στη σχέση μας δεν άλλαξε κάτι ουσιώδες, αλλά πλέον μιλάμε επισήμως για ΜΑΣ. Μένουμε μαζί, έχουμε το σπίτι ΜΑΣ και όλα όσα απαρτίζουν τη ζωή ΜΑΣ.

Το 2010 μου δωσε την τύχη να δουλεύω και φέτος στο ίδιο σχολείο, να χω τα ίδια παιδιά και καταπληκτικούς συναδέλφους.
Το 2010 μου προσέφερε μια επαγγελματική ευκαιρία, η οποία αν και κατα πασα πιθανότητα δεν θα καρποφορήσει, παρόλα αυτά με γέμισε ικανοποίηση και χαρά.
Το 2010 έγινε όλο το νταβαντούρι του επικείμενου γάμου μας. Είδαμε σόγια, είδαμε να μας κρεμάνε λίρες, ακούσαμε να μας λένε για πεθερές κτλ, είδαμε ανθρώπους να χαίρονται για μας, ακόμα και να συγκινούνται, είδαμε και δυο φίλες μας ως κουμπάρες. Γενικώς προφέραμε λέξεις, που ηχούσαν περίεργα στα αφτιά μας.

Δυστυχώς, η επικαιρότητα το φερε έτσι, που δεν μπορώ να μιλήσω για την τέλεια χρονιά. Ο Σουρ δεν βρήκε δουλειά, οι περισσότεροι φίλοι μας ψάχνουν για δουλειά και όσοι δουλεύουν, σκοτώνονται με ωράρια απάνθρωπα. Και το χειρότερο; Δε φαίνεται φως στον ορίζοντα.

Παρόλα αυτά, ήταν μια χρονιά με εκπλήξεις για μένα. Και ίσως μια από τις φράσεις που μου μείναν είναι αυτή που ανέφεραν δυο πολύ κοντινά μας άτομα, όταν έμαθαν ότι παντρευόμαστε. Δεν είναι τυχαίο το ότι είπαν την ίδια φράση, μιας και έζησαν περίπου τα ίδια πράγματα: "Ας αρχίσουν τα χαρμόσυνα τώρα. Επιτέλους!".

Όπως προείπα, η χρονιά που έρχεται δεν φαίνεται χαρμόσυνη, αλλά θα προσπαθήσω να 'μαι αισιόδοξη. Υπάρχουν πολλών ειδών χαρές, κάποιες εξαρτώνται λίγο, αλλά κάποιες πολύ από εμάς.

Εύχομαι τη χρονιά που έρχεται, να γνωρίσουμε σε βάθος εμάς, να εκτιμήσουμε όσους βρίσκονται δίπλα μας και να κατανοήσουμε όλους τους υπόλοιπους.
Να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να δώσουμε και να πάρουμε όση αγάπη μπορεί να χωρέσει αυτός ο πλανήτης.
Μάλλον είναι ο μόνος τρόπος να βρίσκουμε δύναμη για να κρατιόμαστε όπως πρέπει.
Και ίσως, ποιος ξέρει;
Ίσως μαθαίνοντας αυτό, να αλλάξουμε όχι μόνο εγώ, εσύ, αυτός
... αλλά όλοι μας.

Καλή χρονιά σε όλους μας!

δευτεράκια, ατάκες Νο2

2010-12-21T13:58:00.003+02:00

Ο Θοδωρής και η Ελένη λένε μυστικά...
Μαρία: Θοδωρή ξέρω τι λέτε. Λέτε ότι δεν θα με κάνετε παρέα
Θοδωρής: ΚΑι πού το ξέ'εις 'ε Μα'ία ; Κ'υσταλλομαντεία;

Ο Γιάννης είναι λίγο μουρτζουφλάκος κι ερχεται στην αυλή για χάδια, ψευτοκλαίγοντας χωρίς ιδιαίτερο λόγο
- Γιατί κλαις βρε Γιάννη;
- Δε ξέλω.... Θέλω να πάω σπίτι μου (θέλει να μην κάτσει ολοήμερο)
- Δεν σ'αρέσει βρε φέτος; Φέτος που είσαι καλύτερος μαθητής, που διαβάσεις τόσο ωραία; Που είμαστε πάλι όλοι μαζί όπως και πέρσι;
- Μ' αλέσει λε κυλία, αλλά ξέλεις πόσο κουλάζομαι για να 'μαι δευτέλα τάξηηη;

Περιγράφουμε μια εικόνα που βλέπουμε. Η εικόνα δείχνει ένα στιγμιότυπο από μια χριστουγεννιάτικη μέρα στην πόλη.

εγώ: Λήδα, τι κάνει η κυρία με το μπλε καπέλο στην εικόνα;
Λήδα: Ψωνίζει, κάτι φυτά.
εγώ: ξέρετε τι φυτά είναι αυτά; (ήταν γκι)

εκεί η Ελένη (η κοπέλα του ... τρομερού ζεύγους που έχω) αρχίζει και χαμογελάει πονηρά....
- γκι είναι κυρία. Και υπάρχει κι ένα έθιμοοοοο!

Με τα πολλά, κι αφού τα άλλα κόβουν φλέβα ν ακούσουν το έθιμο, τους λέω
- Υπάρχει ενα έθιμο, που το κάνουν απ ό,τι νομίζω στην Αμερική. Όταν μπαίνει ο χρόνος, τα ζευγάρια στέκονται κάτω από ένα γκι και δίνουν φιλάκι.

Το τι έγινε στην τάξη... μακάρι να χα φωτογραφική να το απαθανατίσω. Κρατούσαν τα στοματάκια τους και γέλαγαν σαν τα χαζούλια, και μερικά κλείνανε τα μάτια τους και φιλούσαν τον αέρα
- "έλα να φιληθούμε στο γκι ... μμμαααατς, μααατς!"
=Ρ

Μιας και είπα για το ζεύγος... Αυτός ο έρωτας κρατιέται φλογερός. Προχθές καθόμουν πισω από τους μαθητές, για να μπορώ να βλέπω τον πίνακα, και σηκωνόταν τα παιδιά στον πίνακα να γράψουν. Το ζεύγος, μάλλον ένιωσε πιο άνετο και καθόταν κολλητά, με τον Πέτρο να κρατάει από τη μέση σφιχτά την Ελένη. Κάποια στιγμή τη σφίγγει πιο πολύ, γυρνάει αυτή και ... αρχίζουν να τρίβουν τις μύτες τους ( =Ρ)
εγώ: παιδιά! Στην τάξη βρισκομαστε!
και γυρνάει ψιθυριστά ο Πέτρος στην Ελένη: Χε, χε καλά λέει η κυρία!

Μαθηματικό πρόβλημα: Ο κυρ Μανώλης ο ζαχαροπλάστης, έφτιαξε 36 μελομακάρονα και θέλει να τα μοιράσει σε τρια ταψιά. Πόσα θα βάλει στο κάθε ταψί;

Λήδα : Εύκολο! Τρώει τα έξι και μετά βάζει δέκα-δέκα και δέκα!

Ισμήνη η ντίβα

2010-12-10T18:34:00.003+02:00

Η Ισμήνη είναι μια κοπέλα όμορφη, όχι απλά όμορφη, συμπαθητική κτλ, αλλά εκθαμβωτική! Το μάτι σου κολλάει πάνω της, είτε είσαι άντρας, είτε είσαι γυναίκα και μάλιστα θαυμάζεις το πώς συνδυάζει τόση ομορφιά με τόσο ήπιο προφίλ και σοβαρότητα.

Χαζογκόμενα δεν τη λες με τίποτα. Σοβαρή, μετρημένη, λιγομίλητη... ένα μυστήριο γενικά, το οποίο μάλλον είναι μεγάλο κομμάτι της γοητείας της. Εκπλήσσεται κανείς όταν βλέπει ότι όχι μόνο δεν είναι ψωνισμένη, αλλά αντιθέτως έχει κάπως χαμηλή αυτοπεποίθηση. Στο θέμα άντρες δε, πολύ ντροπαλή, ποτέ στο ρόλο του κυνηγού, δύσκολη γενικά.

Πρόσφατα η Ισμήνη μου είπε ότι της αρέσει κάποιος. Το φλερτ που του έκανε ήταν τόσο διακριτικό, που πραγματικά δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβει αυτός κάτι. Δεδομένου λοιπόν ότι με τέτοια εμφάνιση που έχει, οι περισσότεορι άντρες δεν θα πίστευαν ότι μια τέτοια γυναίκα τους θέλει, το σπρώξαμε λίγο το πράγμα. Με τα πολλά έγινε η σχέση.

Μετρημένα πάντα όλα, τύπου : "Δεν θέλω πολλές διαχυτικότητες μπροστά σε κόσμο", "Εγώ είμαι δύσκολη, θέλω να περνάει καιρός μέχρι να φτάσουμε στο κρεβάτι" κτλ.
Θα θαύμαζε κανείς το πώς συνδυάζει γοητεία, σεμνότητα κτλ

Μόνο που -αγαπητέ αναγνώστα- η Ισμήνη προφανώς έχει βρει έναν τρόπο να θρέφει την αυτοπεποίθησή της μέσω των άλλων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο λόγος που δεν θέλει πολλές διαχυτικότητες έξω, είναι ότι θέλει να φαίνεται μεν δύσκολα κατακτήσιμη, αλλά και ελεύθερη για κατάκτηση. Γουστάρει να είναι η γυναίκα μυστήριο, η δυσπρόσιτη, η ντίβα, αλλά καθώς φάινεται, γουστάρει και να τρέχουν ξωπίσω θαυμαστές, ακόμα κι αν είναι σε σχέση. Και δεν κατακρίνω το φλερτ, ούτε το να εχει κανείς πέραση, αλλά όταν δίνεις δικαιώματα στον άλλο, κάτι τρέχει.

Η Ισμήνη την τελευταία βδομάδα ψιλοφλερτάρει με κάποιον, ο οποίος φυσικά δεν ξέρει ότι αυτή έχει δεσμό (με κάποιον που τη θεωρεί κελεπούρι, και κάνει τεμενάδες όποτε την αγγίζει). Ο ... καινούριος θαυμαστής της Ισμήνης, ετοιμάζεται να την πάει 2ήμερη εκδρομή. Η Ισμήνη; Η Ισμήνη θα αδράξει την ευκαιρία, το διήμερο που θα λείπει ο δεσμός της και θα πάει εκδρομή με τον άλλον. Είναι πολύ πιθανό να μην κάνει σεξ μαζί του, γιατί έτσι θα χαλάσει το ίματζ της. Η Ισμήνη δεν κάνει εύκολα σεξ, μην το ξεχνάς!

Πριν βιαστείς, να σου πω ότι όχι, ο δεσμός δεν είναι λεφτάς, δεν τον ήθελε γι αυτό. Ούτε ο θαυμαστής. Απλά η Ισμήνη δεν έχει μάθει προφανώς ούτε να σέβεται τον άλλον, ούτε να κάνει δεσμό. Θέλει να την κυνηγάνε, να μην μπορούν να τη φτάσουν, να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία, να κάνει ό,τι γουστάρει αλλά να το παίζει και ντίβα. Στο σεξ δε ... για να μην γίνω χυδαία, θα πω απλά ότι ούτε εκεί προσφέρει όσα τις δίνουν. Μάλλον γι αυτήν φτάνει που είναι όμορφη και δύσκολη, δεν χρειάζεται άλλη προσπάθεια. Θεωρεί μάλλον μαγκιά της να παίζει έτσι με τους άλλους... ίσως θεωρεί ότι είναι και περισσότερο γυναίκα με αυτές τις τακτικές.

Και ξέρεις τι είναι που με εξοργίζει; Τη κοπέλα που λεει ευθέως "Δεν θέλω σχέσεις, θέλω να κάνω απλά σεξ." θα την κατονομάσουν ποικιλοτρόπως, ίσως να μη την πάρουν και σοβαρά.
Την Ισμήνη και κάθε Ισμήνη όμως; Επειδή δεν κάνει σεξ, σημαίνει ότι δεν είναι πόρνη* ;

* η έκφραση δεν μου αρέσει, γιατί το επάγγελμα αυτό είναι από τα πιο ειλικρινή και άμεσα. Το χρησιμοποιώ απλά με τον τρόπο που το χρησιμοποιούμε συνήθως.

δευτεράκια, ατάκες

2010-12-02T16:04:00.003+02:00

-Γιάννη ποια είναι τα χόμπυ σου, με τι ασχολείσαι;
-Κάνω μαθήματα για το Λο. (= "κάνω μαθήματα για το Ρο" = πάω σε λογοθεραπεύτρια!)

-Κυρία ο Νίκος λείπει ήδη 4 μέρες... (είναι άρρωστος)
- ναι κυρία... ήδη νιώθω ότι τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

-(συμπληρώνοντας μια αίτηση, λόγω του ότι η μαμά του παιδιού δεν ξέρει να γράφει) Πώς λένε τη μαμά σου;
- Πόποβ Ιγνάτιο
-Όχι, έτσι λένε εσένα. Τη μαμά;
- Πόποβα μαμά.

Αφού εξηγώ για κανα 5λεπτο τι σημαίνει "ενθύμιο".
- κυρία εμείς στο χωριό είχαμε έναν Θύμιο.

ο Γιώργος είναι τρελός λιχούδης. Κάποια στιγμή, εξηγούσαμε τι είναι ο σελιδοδείκτης.

Μαρία: εγώ αν δεν έχω σελιδοδείκτη, βάζω ένα κομμάτι χαρτί
εγώ: ναι, μπορούμε να βάλουμε ό,τι βολεύει. Ένα κομμάτι χαρτί, ένα μολύβι...
Γιώργος: ένα σουβλάκι!!!

Ο Γιώργος πάλι, σε στιγμή θεατρικού παιχνιδιού:

εγώ: Γιώργο, είσαι..... αυτοκράτορας! (τώρα ο Γιώργος πρέπει να πει μια φάση που θα δείχνει ότι είναι αυτοκράτορας)

Γιώργος: Λοιπόν.... πηγαίνετε να μου φέρετε 40 σουβλάκια!

εγώ: Εχ βρε Γιώργο. Όλο για σουβλάκια μας λες, πες κάτι πιο χαρακτηριστικό.

Γιώργος: Λοιπόν, εσείς πάτε να πολεμήσετε έξω από το παλάτι, και οι υπόλοιποι φέρτε μου 40 σουβλάκια!

το ζεύγος:
- Κυρία σήμερα ο Πέτρος θα ρθει σπίτι μου να διαβάσουμε.
- ναι κυρία, και θα τη φιλήσω και στο στόμα.
-Αχ ναι, έχουμε φιληθεί πολλές φορές.

Ξινόπικρο

2010-11-28T19:37:00.003+02:00

Απ' όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ποτέ δεν ήμουν εύκολο άτομο με τις διαπροσωπικές σχέσεις. Όχι ότι ήμουν αγενής... απλά για κάποιους ήμουν σνομπ, για άλλους ψυχρή, για άλλους πολύ αυστηρή.

Την ψυχρότητα την καταπολέμησα, αλλά ως εκεί που ήθελα. Με την έννοια ότι καταπολέμησα τη δυσκολία μου να δείχνω τη συμπάθειά μου σε κάποιον, αλλά συνεχίζω να κρατάω επιτυχώς σε απόσταση άτομα που δεν μου "κάνουν". Δεν μου είναι δύσκολο να βάζω όρια.

Τώρα για τα άλλα... δεν ξέρω ακριβώς. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να έχω συχνές επαφές με άτομα πολύ διαφορετικά από μένα. Ούτε ήταν ποτέ σκοπός μου να χω 3923874 φίλους, μόνο και μόνο για να τους έχω. Δεν με αφορά αυτό.

Σε μια παρέα θα μιλήσω εύκολα, δεν εχω πρόβλημα ούτε να αποκαλύψω πράγματα για μένα, ούτε να φερθώ με οικειότητα. Το θέμα είναι ότι από εκει και πέρα, δεν έχω πάντα τη διάθεση να συνεχίσω αυτή τη γνωριμία. Κι εκεί πάνω βασίζεται ο φόβος μου ότι ώρες ώρες πρέπει να φαίνομαι ή και να είμαι σνομπ, αψυχολόγητη κτλ.

Τα παραδείγματα πολλά. Ας διαλέξω ένα: στο νησί γνώρισα πολλά άτομα. Με 3 άτομα, για διάφορους λόγους βλεπόμασταν συχνά. Περνούσαμε αρκετά καλά όταν βγαίναμε έξω, αλλά ήξερα ότι μόνο με το ενα απο αυτα θα ήθελα να έχω βαθύτερες σχέσεις. Φαντάζομαι ότι θα τους φαινόταν περίεργο που σε κάποιες φάσεις χανόμουν τελείως ή που απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι κάποιες χαλαρές, πλην απροειδοποίητες επισκέψεις στο σπίτι μου. Δεν ήθελα βρε αδερφέ να ρθεις σπίτι μου χωρίς να σε περιμένω. Μπορεί να ήθελα να κάνω οτιδήποτε εκείνη την ώρα. Ούτε κράτησα επαφή της προκοπής μετά από ένα χρόνο.

Τα πιο... ξινά όμως νομίζω τα έκανα φέτος. Με βρήκαν 2 άτομα (το ένα στο φιμπι, το άλλο στο δρόμο) τυχαία, τα οποία είχα να δω χρόνια. Μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν είχαμε μιλήσει ποτέ και με το ένα δεν κάναμε καν παρέα μετά τα 7 μας, παρόλο που μέναμε στην ίδια πόλη. Μου μίλησαν και μου παν πως χάρηκαν που με ξαναείδαν, και βασικά χάρηκα κι εγώ, αλλά μέχρι εκεί. Στην πρώτη πρόταση για έξοδο είπα ότι δεν μπορώ, και ... δεν ξαναεπικοινώνησα ποτέ.

Στην πρώτη έξοδο είπα όχι, γιατί κάτι δεν μ έκανε να νιώθω καλά. Ακόμα και το σπάσιμο μιας σακούλας καρυδιών, θα μου ηταν πιο ενδιαφέρον από το να βγω μαζί τους. Δεν θεωρώ ότι είναι βαρετά άτομα γενικά, αλλά πες μου: τι να βγω να πω μαζί τους; Ξέρανε το επίθετό μου, αν θέλανε να με βρούνε, θα βρίσκανε το τηλέφωνό μου, έστω και στο πατρικό μου.
Νιώθω λίγο άσχημα, ότι φέρθηκα ξινά, αλλά από την άλλη αντιδράει το ίδιο μου το σώμα σε τέτοιες εξόδους.

Και τέλος (ή τεσπα.. τέλος γι αυτό το ποστ) έρχεται η κυκλοθυμία μου. Ευτυχώς οι λίγοι και καλοί φίλοι, την κατανοούν.
Υπάρχουν περίοδοι που έχω νεύρα, δεν θέλω να δω άνθρωπο και είμαι έτοιμη να βγάλω θυμό ή κακία για οτιδήποτε. Ειλικρινά δεν το ελέγχω. Δεν ξέρω αν φταίει ο χαρακτήρας μου, τα γονίδια, το ότι είμαι μοναχικός άνθρωπος, το ότι δεν εκφράζω με ευκολία τη δυσαρέσκειά μου και μετά νιώθω αδικημένη... ή ακόμα και οι ορμόνες μου. Γιατί, γιατροί μου το χουν αναφέρει και ως παρελκόμενο των ορμονών μου... Το σίγουρο είναι ότι περνάω τέτοιες φάσεις και λίγοι με καταλαβαίνουν, και δικαίως δηλαδή, δεν περιμένω κάτι άλλο.

Τώρα για την αυστηρότητα τι να πω... το δέχομαι ότι την έχω, υποψιάζομαι πόσο πιεστικό και σπαστικό είναι, νιώθω αρκετές τύψεις ώρες ώρες για δαύτην, αλλά... εξιλεώνομαι μαζοχιστικά με το να είμαι έτσι κι ακόμα χειρότερη απέναντι σε μένα. Δεν ξέρω αν μου έχω συγχωρέσει κάποιο λάθος...

Γιάννης, επεισόδιο 2

2010-11-25T18:59:00.003+02:00

Ο Γιάννης τις τελευταίες μέρες με κάνει τόσο χαρούμενη!
Αγαπημένε μου Γιάννη, στο λέω κάθε μέρα, αλλά δεν χορταίνω να σ' το λέω!

Έχει αρχίσει και διαβάζει με αρκετά καλή ροή στο λόγο του, διαβάζει τα δίψηφα φωνήεντα (ει, ου, οι ...), με τα δίψηφα σύμφωνα είμαστε σε καλό δρόμο.

Όταν υπαγορεύω την ορθογραφία, μπορεί κουτσά στραβά να ακολουθήσει και κάποιες λέξεις τις σχηματίζει κανονικά. Ναι, οκ αυτά έπρεπε να τα κάνει πέρσι, αλλά μέσα στον Νοέμβρη έχει κάνει τόσο μεγάλα άλματα, που δεν ξέρω πώς να αντιδράσω απ'τη χαρά μου!

Σήμερα έγραψε για πρώτη φορά ολόκληρο "σημείωμα" (για μια άσκηση) με προτάσεις, που σκέφτηκε μόνος του κι έγραψε μόνος του, κι όχι μόνο καταλάβαινα τι γράφει, αλλά διόρθωσα κυρίως ο/ω και ι/η/υ... και δεν χρειαζόταν να ξαναγράψω ολόκληρη τη λέξη!

Αχ, το ξέρω ότι για κάποιον που δεν εχει σχέση με το επάγγελμα, ή δεν είναι γονιός, όλο αυτό φαντάζει ασήμαντο, αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ανακουφισμένη και φουσκωμένη από χαρά νιώθω! Άσε που κι αυτός έχει ανέβει ψυχολογικά που η τόσο μεγάλη του προσπάθεια καρποφορεί επιτέλους και παρακολουθεί το μάθημα νιώθοντας ισότιμα με τους άλλους.

Συν τοις άλλοις, προσπαθεί ο γλυκούλης μου να κάνει και μικρότερα γράμματα (μέχρι τώρα έκανε κάτι γκουμούτσες ΝΑ!) και μάλιστα με δική του πρωτοβουλία (αφού εγώ είχα προτεραιότητα να μάθει να γράφει πρώτα). Και σήμερα, προφανώς με την πολύτιμη βοήθεια της λογοθεραπεύτριας του -που μάλλον τα σπάει- έφτασε πολύυυυ κοντά στο να πει το Ρ.

Γιάννη μου, σ' αγαπώ πολύ, πολύ, πολύ και κάθε φορά που μου διαβάζεις, σε ηχογραφώ νοερά, γιατί με κάνεις και νιώθω υπέροχα!!!! =*

Ο ΛΤΧ του δημοσίου

2010-11-09T09:43:00.003+02:00

Κάθε σχολική χρονιά υπάρχει τουλάχιστον ένας "συνάδελφος", ο οποίος λουφάρει όποια στιγμή θεωρήσει κατάλληλη. Κατάλληλη στιγμή μπορεί να είναι μια Δευτέρα ή μια Παρασκευή, οπότε λείπει και δημιουργεί τριήμερο, μπορεί να είναι ένα ολόκληρο πενθήμερο, αν βρει χαλαρό τον διευθυντή, μπορεί να είναι κανα τριημεράκι, αν βρει γνωστό γιατρό να του γράψει χαρτί κ.ο.κ.

Εμπιστεύομαι πολύ την αρχική μου εντύπωση για κάποιον, γιατί ξέρω ότι είμαι πολύ παρατηρητική. Τον λουφαδόρο της χρονιάς (στο εξής: ΛΤΧ) τον εντοπίζει κανείς από την 1η Σεπτεμβρίου, που παρουσιαζόμαστε στο σχολείο.

Ο ΛΤΧ πολύ πιθανόν να μην έρθει καν την 1η Σεπτεμβρίου, αλλά και να έρθει, θα ρθει γύρω στις 9:30 και θα ζητήσει να φύγει γύρω στις 10. Μετά, όταν θα χωρίσουμε τάξεις, αυτός θα θέλει το ολοήμερο. Για έναν υπεύθυνο δάσκαλο, το ολοήμερο είναι ζόρι. Γιατί αναλαμβάνεις τα παιδιά μετά το σχόλασμά τους, που δεν έχουν πολλή ενέργεια, και πρέπει να διαβάσεις παιδιά όλων των τάξεων.
Ο ΛΤΧ όμως, ξέρει ότι: 1ον δεν θα ξυπνάει 6:30 η ώρα, όπως εσύ, 2ον δεν θα έχει τόση ευθύνη να διδάξει, όπως εσύ και φυσικά 3ον δεν θα είναι δίπλα του οι συνάδελφοι και ο διευθυντής, οπότε θα πράττει όπως νομίζει. Α! και 40ν, θα παίρνει και καμιά 200ρια ευρώ παραπάνω, γιατί λογίζεται ως διευθυντής ολοημέρου(αυτό, μόνο στα μεγάλα σχολεια). Αν διαλέξει τάξη, θα διαλέξει Α ή Β, γιατί μπορεί να έχουν μεγάλη ευθύνη, αλλά αυτός δεν είναι υπεύθυνος ούτως ή άλλως. Αυτόν τον νοιάζει ότι θα σχολάει νωρίτερα.

Ο ΛΤΧ, όταν τον Σεπτέμβρη θα χωρίσουμε τις ευθύνες, θα ζητήσει να αναλάβει κάτι ανούσιο, όπως πχ το... "φωτοτυπικο" (τουτ έστιν: όταν χαλάσει το φωτοτυπικό, θα πάρει τηλέφωνο στον τεχνικό) και θα αφήσει όλα τα υπεύθυνα καθήκοντα στους άλλους. Επίσης στις σχολικές γιορτές θα κάνει το ελάχιστο δυνατό κι επίσης θα σφυράει κλέφτικα, όποτε πρέπει να πάμε με τα αυτοκίνητα, να φορτώσουμε τα σχολικά βιβλία της χρονιάς.

Ο ΛΤΧ βαριέται να πάει στις παρελάσεις των παιδιών. Πολλές φορές δεν πάει καν, γιατί βασίζεται στο ότι θα πάνε οι άλλοι. Αν ο διευθυντής δεν του δώσει το περιθώριο να λείπει, θα πάει στην παρέλαση και μόλις αυτή τελειώσει, θα φύγει τρέχοντας. Ούτε καν θα κάτσει στο τέρμα να χαιρετήσει τα παιδάκια.

Ο ΛΤΧ βαριέται και στις εφημερίες. Τη μέρα που θα πρέπει να εποπτεύει την αυλή στο διάλειμμα, συνήθως αρρωσταίνει, ή αργεί να βγει από την τάξη, μέχρι που χτυπάει το κουδούνι νωρίτερα από την ώρα του, ώστε να μικρύνει το διάλειμμα!

Ο ΛΤΧ είναι συνήθως πολύ αδιάφορος δάσκαλος για τα παιδιά. Δεν τον πολυσυμπαθούν οι μαθητές του, γιατι νιώθουν ότι δεν ενδιαφέρεται γι αυτούς. Κι αυτό είναι αλήθεια... από αγγαρεία κάνει μάθημα. Δεν πρόκειται να κάνει κάτι που απαιτεί πρωτοβουλία ή επιπλέον κούραση, όπως: να οργανώσουν πάρτυ, να κατασκευάσουν πράγματα, να βγούνε έξω από το σχολείο για έρευνα πχ και τέτοια.

αυτό που με εξοργίζει σχετικά με τον ΛΤΧ είναι ότι φυτοζωεί στον κλάδο μου, και σ εολον τον δημόσιο τομέα. Ο διευθυντης δεν φτάνει στο σημείο να του κάνει αναφορά, γιατί δεν θέλει να φτάσει στα άκρα. Όμως επωμιζόμαστε όλοι την τεμπελιά του. Και το χειρότερο; Λογοδοτούμε όλοι για την τακτική του.
Ο ΛΤΧ χέστηκε για το πώς τον βλέπουν οι άλλοι. Νομίζει ότι είναι έξυπνο να δρα έτσι. Όμως για έναν σαν αυτόν, τα ακούμε όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι περισσότεροι έχουμε πάει με φοβερό πονόλαιμο για μάθημα, γιατί δεν θέλουμε να χάσουμε μάθημα και να επιβαρύνουμε τους άλλους συναδέλφους, και ακούμε απ όλους μπινελίκια, για χάρη του ΛΤΧ.

Είναι σιχαμένη η ατιμωρησία του δημοσίου, που τελικά βαραίνει όλους τους υπαλλήλους. Επίσης έχω σιχαθεί ήδη αυτά τα παράσιτα, τα οποία πληρώνονται όσο και όλοι οι υπόλοιποι και φτάνουν για να χαρακτηρίσουν όλον το δημόσιο τομέα.

Ευγένεια

2010-10-30T20:28:00.003+03:00

Δεν ξέρω γιατί αυτή η λέξη μας είναι τόσο άγνωστη. Και όταν λέω "μας" εννοώ εμάς τους Έλληνες. Η Ευγένεια είναι μια αρετή που ανοίγει πόρτες, δίνει χαρά και ηρεμία, υποδηλώνει επίπεδο.

Δεν εννοώ την ... αηδιαστική, με το ζόρι ευγένεια. Εννοώ την αρετή του να μιλάς ήρεμα και φιλικά a priori στους άλλους, είτε είναι φίλοι σου, είτε βιάζεσαι, είτε είσαι θυμωμένος, είτε κουρασμένος.

Φοβάμαι ότι πρέπει να είμαστε ο λιγότερο ευγενικός λαός, αν όχι σε όλο το δυτικό κόσμο (γιατί φαντάζομαι ότι οι πολύ διαφορετικές κουλτούρες έχουν άλλη άποψη για την ευγένεια), σίγουρα στην Ευρώπη. Πριν βιαστείς αγαπητέ Ελληναρά να πεις ότι οι Γερμανοί και οι Άγγλοι κάνουν τους ευγενικούς, ενώ εμείς είμαστε ειλικρινείς, καλό θα ήταν να σκεφτείς κάποια πράγματα. Πόσο σε νοιάζει αν ο τραπεζικός που θα σε εξυπηρετήσει σε συμπαθεί πραγματικά; Καθόλου. Σε νοιάζει όμως να σου πει "Καλημέρα" και όχι "Τι θες;". Σε νοιάζει αν αυτός που σε σκούντηξε στο δρόμο πραγματικά λυπάται γι αυτό και θα το έχει τύψεις μια ζωή; Όχι. Αλλά σε νοιάζει να έχει τη στοιχειώδη ευγένεια να σου πει ένα "συγγνώμη".

Ίσως κάποτε ήμασταν λαός που αποκτούσε οικειότητα εύκολα, οπότε θεωρούσε την οικειότητα περιττή. Τώρα όμως ο τρόπος ζωής άλλαξε και δεν είμαστε έτσι. Καλό θα ήταν λοιπόν, άσχετα με το σε ποιον μιλάμε, να μάθουμε κάποιες λεξούλες όπως: "Καλημέρα", "Συγγνώμη", "Παρακαλώ", "Ευχαριστώ".

Έχω δει ξένους ανθρώπους, ή Έλληνες που μεγάλωσαν στο εξωτερικό, να παθαίνουν μεγάλο σοκ με την αγένεια μας. Μας είναι άραγε τόσος κόπος να χαμογελάσουμε ή να περιμένουμε 1 δευτερόλεπτο στο φανάρι τον μπροστινό μας; Γιατί είμαστε τόσο αγενείς;

Είμαι κι εγώ οξύθυμη, δεν αποποιούμαι το λάθος μου... και χάνω και την ψυχραιμία μου. Θυμάμαι όμως φορές που πηγαίνοντας στο περίπτερο χαιρέτησα χαμογελαστή, ή είπα ένα "Χρόνια πολλά!", αν ήταν χρονιάρες μέρες και εξέλαβα έκπληξη και χαμόγελο. Βέβαια θυμάμαι και περίπτωση που όταν είπα "Καλημέρα σας και χρόνια πολλά" στο τηλέφωνο, στον υπάλληλο του ΟΣΕ, αυτός μου είπε "Τι θέλετε;".

Δεν θα ξεχάσω ένα σκηνικό, μικρό, αλλά που μου χει μείνει, γιατί ένιωσα αυτήν την "καλή ενέργεια" που λένε. Περπατώντας στο πεζοδρόμιο, "τρακάραμε" με έναν κύριο που ήταν λίγο βιαστικός. Όταν σηκώσαμε το κεφάλι μας να δούμε τι έγινε, χαμογέλασα αυθόρμητα, γιατί πέσανε τα μάτια μου πάνω στα δικά του. Θυμάμαι ακόμα το χαμόγελο που μου ριξε, και δεν ήταν καμάκι, ήταν ένα βλέμμα χαρούμενο, ανθρώπινο και ήρεμο. Και είμαι σί-γου-ρη ότι του έφτιαξα τη μέρα, όπως φτιάχτηκε και η δική μου.

Άσκηση για το σπίτι από τη δασκάλα: Χαμογελάστε σε κάποιον με την πρώτη (πρώτη, πρώτη) ευκαιρία που θα σας δοθεί.

Ο "Γιάννης" και η ιστορία του

2010-10-27T20:53:00.002+03:00

Στο σχολείο έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα σωρό οικογενειακές ιστορίες. Άλλες γλυκές, άλλες πικρές, άλλες χαριτωμένες, άλλες που μοιάζουν με παραμύθι, κι άλλες γεμάτες περιπέτεια και δυσκολία.

Ιδιαίτερα όταν δουλεύεις σε χωριό, οι ιστορίες αυτές γίνονται εύκολα γνωστές. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι απόλυτα χρήσιμο να ξέρει ο εκπαιδευτικός πάνω κάτω το "ιστορικό" της οικογένειας. Όχι από περιέργεια βέβαια, αλλά επειδή μας βοηθάει να καταλαβαίνουμε το παιδί. Κάτι τραγικό πχ που είχε συμβεί όταν ήμουν εγώ μαθήτρια, ήταν ότι κανείς εκπαιδευτικός δεν ενημερώθηκε για τον θάνατο του πατέρα ενός συμμαθητή μου.

Στο σχολείο έχω ένα παιδάκι, σκέτο μάλαμα. Ένα αγοράκι γλυκύτατο, ευγενικό, με πολλά μαθησιακά προβλήματα. Ενδέχεται να έχει και οριακή νοημοσύνη, αλλά ακόμα δεν έχει βγει γνωμάτευση. Για το παιδί αυτό, προσπάθησα πολύ πέρσι. Έκανα πραγματικά ό,τι μπορούσα, για να εκτιμάται στην τάξη μου η προσωπική προσπάθεια, η καλή συμπεριφορά και η διαφορετικότητα. Αυτό το "ο καθένας κάνει τον αγώνα του." το χουμε κάνει καραμέλα.

Ο Γιάννης -ας τον πούμε Γιάννη- έχει απίστευτο χιούμορ για την ηλικία του, είναι αξιαγάπητος, κοινωνικός, ευαίσθητος κι ένα σωρό άλλα. Έχει όμως προβλήματα λόγου, ανάγνωσης και γραφής. Πράγμα που σημαίνει ότι σε ένα "παλαιού τύπου" σχολείο, θα θεωρούνταν "100% κακός μαθητής".

Ο Γιάννης έρχεται από μια οικογένεια που κουβαλάει πολλά προβλήματα. Αγαπημένοι όλοι, και τρυφεροί με τα παιδιά τους, αλλά μεροκαματιάρηδες άνθρωποι, εργάτες, χωρίς μόρφωση και -όπως έμαθα- όλα τα παιδιά είχαν "θέματα" επιδόσεων στο σχολείο ή και νοημοσύνης.
Οι γονείς του Γιάννη έχουν άλλα τρία παιδιά. Μου είπανε ότι για όλα ανεξαιρέτως χρειάστηκε να πάνε σε ειδικούς: λογοθεραπευτές, παιδοψυχολόγους και στο ΚΕΔΔΥ (Κέντρο Διάγνωσης Διαφοροδιάγνωσης και Υποστήριξης - φορέας του Υπουργείου Παιδείας).

Οι γονείς του Γιάννη είναι οι πιο συνεργάσιμοι που έχω. Παρόλο που δουλεύουν σκληρά, έρχονται και με συναντούν όποτε χρειαστεί , με ακούνε προσεκτικά, μου λένε πράγματα για να τους βοηθήσω και με εμπιστεύονται. Δεν θα ξεχάσω το βλέμμα του μπαμπά του Γιάννη, όταν κατάλαβε ότι πρέπει και για το 4ο του παιδί, να απευθυνθεί στο Κεδδυ. Ναι μεν ήταν πρόθυμος, αλλά έβλεπες στα μάτια του αυτήν την κούραση, το "πόσο ακόμα;".

Τον τελευταίο καιρό, ο Γιάννης άρχισε να γκρινιάζει στα διαλείμματα, να παρεξηγείται εύκολα, να κλαίει με το παραμικρό και να προσκολλάται περισσότερο σε μένα. Ήταν από πάντα τρυφερούλης και "αγκαλίτσας", αλλά ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά.

Και τελικά, έμαθα από τους γονείς τι συνέβη. Ένας από τους αδερφούς του, έχει πρόβλημα στο σχολείο. Κάποια παιδιά τον χτύπησαν έξω από το σχολείο. Του πήραν τα λεφτά του και τον μαγνητοσκόπησαν κιόλας. (Ανατριχιάζω και μόνο που το γράφω). Τα παιδιά είναι συμμαθητές του και το παιδί, μπορείς να φανταστείς με τι ψυχολογία πάει σχολείο.

Οπότε, οι αντιδράσεις του Γιάννη δικαιολογούνται. Αν δεν ήξερα τι συνέβη, ίσως να τον μάλωνα, ίσως να το έβρισκα "πισωγύρισμα". Τώρα ξέρω τι φταίει και προσπαθώ να τον βοηθήσω όσο μπορώ.

Κι αυτοί οι γονείς... τι να πώ; Δεν θέλω καν να σκέφτομαι πώς μπορεί να νιώθουν. Πόσο εφιαλτικό είναι να ξέρεις ότι τα παιδιά σου είναι εύκολα θύματα! Και ο κόσμος των παιδιών τόσο σκληρός... Αηδιαστικά σκληρός. Κοροϊδεύανε τον γιό επειδή η μαμά του καθαρίζει σπίτια. (Τα ξέρω και από άλλη πηγή τα γεγονότα). Οι γονείς μέσα στον καημό τους επισκέφτηκαν πόσες φορές το σχολειο του μεγάλου γιού, αλλά ο διευθυντής εκείνος μάλλον θεώρησε περιττό να ενημερώσει το σύλλογο καθηγητών και γονέων. Μάλλον του φάνηκε ότι δεν αξίζει, αφού δεν θα κάνουν φασαρία. Ας πήγαινε κανενας "κωλοπετσωμένος" γονέας έτοιμος για μηνύσεις, και θα σου λεγα εγώ.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο στεναχωριέμαι για τον Γιάννη και την οικογενειακή του ιστορία. Εδώ και μέρες. Εμείς εδώ στο χωριό, ξέρουμε τον Γιάννη και τον αγαπάμε πολύ. Τι θα απογίνει όμως όταν φύγει από το Δημοτικό;

@@@@@ίες γονέων

2010-10-23T19:57:00.005+03:00

Έχω καιρό να γράψω, γενικά γράφω αραιά. Μάλλον τώρα, με τη συγκατοίκηση , μιλάω αρκετά και δεν μου μένει αυτό το "τσίγλισμα" να πω κάτι. =Ρ

Στο σχολείο είμαστε πολύ σούπερ με τους συναδέλφους. Με τα παιδάκια, αρκετά καλά. Καρπώνομαι τους κόπους που έκανα πέρσι. Είναι πιο υπεύθυνα, πιο ώριμα και μαθαίνουν πιο γρήγορα, απ΄ό,τι πέρσι.

Κι εκεί που έλεγα πως όλα βαίνουν καλώς.... ξαφνικά, τίθεται ζήτημα για τη σημαία στην παρέλαση.

Η ματαιοδοξία μερικών ανθρώπων τελικά, είναι απάλευτη. Το χειρότερο είναι ότι πληγώνουν τα παιδιά τους έτσι. Γιατί εμείς -ως σχολείο- δεν συνδέουμε ποτέ τη σημαία με την αξία του μαθητή. Δεν το αντιμετωπίζουμε έτσι, απλά. Όταν ο γονιός όμως νιώθει ότι αυτοπροσδιορίζεται από αυτό, ότι καλύπτει τα κενά του, τα πράγματα γίνονται δύσκολα.

Πόσο αργόσχολος, ματαιόδοξος και αναξιοπρεπής πρέπει να είσαι για να ενοχλείς το προσωπικό του σχολείου, ακόμα και στα σπίτια του (ευτυχώς που το σταθερό δεν είναι στο όνομά μου!), για μια σημαία; Από πού και ως πού θεωρεί κάποιος γονιός λογικό να "απειλεί" πως δεν θα στείλει το παιδί του στην παρέλαση; Ας μην το στείλει! Απλό!

Για να μην σχολιάσω το γεγονός ότι βάζει όλο το σόι του να μας τηλεφωνεί για αυτό το θέμα! Δηλαδή, ειλικρινά, δεν στέκουν όλα αυτά. Ένας λογικός άνθρωπος δεν το κάνει.

Δεν φοβάται ο γονιός μήπως όλο αυτό γυρίσει μπούμερανγκ στο παιδί του;

Και το πιο γελοίο είναι που μαζεύονται κάποιες μάνες -που δεν δουλεύουν- στο παρκάκι απέναντι στο σχολείο, ώστε να βλέπουν τι γίνεται και μετά έρχονται στο γραφείο και ξεκινάνε: "γιατί ο Κωστάκης έσπρωξε το γιό μου;" , "γιατί η τρίτη τάξη βγήκε διάλειμμα 5 λεπτά πριν την έκτη;" κ.ο.κ.

Όσα χρόνια δουλεύω, δεν είχα πρόβλημα με γονείς. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες: ο πρώτος είναι ότι γενικά ως άνθρωπος μπορώ να κρατάω τον άλλον σε απόσταση, ο δεύτερος είναι ότι φροντίζω να ξέρω καλά τις εγκυκλίους, όταν γίνεται η ενημέρωση γονέων και προσπαθώ να τους ενημερώνω όσο το δυνατόν καλύτερα. Τρίος παράγοντας είναι σίγουρα η καλή μου τύχη =)

Αυτό που συμβαίνει φέτος, το είχα ακούσει από πολλούς συναδέλφους, αλλά δεν το βίωσα ποτέ. Και είναι πολύ ψυχοφθόρο, γελοίο, ανούσιο και φυσικά, μας αποσπάει την προσοχή από την ίδια τη δουλειά μας. Νομίζω ότι αυτό το κακό το έχουμε ως Έλληνες γενικότερα, και δεν βγαζω την αφεντιά μου απ' έξω. Κρίνουμε εύκολα, μπλεκόμαστε σε άλλες δουλειές και κοιτάμε πάντα επικριτικά, ό,τι γίνεται διαφορετικά από τον τρόπο μας.

Κυρία εσείς τι ζώδιο είστε;

2010-10-14T18:40:00.000+03:00

Πόντια... Σαρακατσάνα.... ;

νερντ πατέρας ενημερώνεται....

2010-10-01T13:23:00.004+03:00

Ο ιντερνετόβιος πατηρ, ενημερώνεται για αθλητικά.

Είχα ψιλοκαταλαβει ότι γράφει σε κάτι αθλητικά φόρουμ... τώρα έριξα μια ματιά και στους σελιδοδείκτες του. εκτός από κάποιες εφημερίδες και κατι άλλα περί καιρού κτλ, έχει έεενα σωρό αθλητικά:

σπορτ εφ εμ. τζι αρ
γαύρος . τζι αρ
σπορ24. τζι αρ
σπορτ ντογκ (?) . τζι αρ
μπάλα . τζι αρ
σπορτ νετ. τζι αρ
ρεντ πλάνετ . τζι αρ
σπορτ 24. γιου μπλογκ. τζι αρ
ντέρμπυ . τζι αρ

και το καλύτερο.......

μπαλλέτο. τζι αρ χαχχαχαχαχαα!!!!

ποιο παιδακι ξερει τι ομάδα είναι ο μπαμπάς μου, να σηκώσει το χέρι!

Όχι

2010-09-29T18:43:00.003+03:00

Κάποιος -λατρεμένος- καθηγητής μου, μου χε πει ότι η πιο σημαντική λέξη στη ζωή μας είναι το "όχι". Το όχι είναι αυτό που θα σου αλλάξει τον ρου της ζωής σου, που θα σηματοδοτήσει την επανάστασή σου, που θα σε κάνει να νιώσεις ότι έχεις προσωπικότητα.

Από την άλλη, τα όχι που μας λένε οι άλλοι, είναι σίγουρα κάπως πικρά, αλλά κι αυτά καθορίζουν τη ζωή μας. Ενίοτε μας βγαίνουν σε καλό, μας αναγκάζουν να βρούμε άλλο δρόμο, μας δίνουν μαθήματα συμπεριφοράς ...

Δυστυχώς, είναι η ζωή έτσι, που αναγκαζόμαστε να συναναστραφούμε με άτομα, που δεν άκουσαν ποτέ όχι. Άτομα που πιστεύουν ότι έτσι είναι, αν έτσι νομίζουν, ότι έχουν το αλάθητο, ότι κατέχουν τη μόνη αλήθεια, ότι είναι πάντα δικαιολογημένα για ό,τι κάνουν και λένε.

Από μια άποψη, θα έλεγε κανείς ότι είναι άτομα ευτυχισμένα. Ζούνε σε παράλληλο σύμπαν, ό,τι και αν γίνει, είναι πεπεισμένα ότι έχουν δίκιο. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ακούσουν τα επιχειρήματά σου, ίσως γιατί η λέξη "επιχείρημα" είναι άχρηστη για αυτούς, μιας και δεν τη χρειάστηκαν ποτέ. Είσαι καλοδεχούμενος, μόνο αν πρόκειται να συμφωνήσεις μαζί τους. Αλλιώς... μάντεψε! Είσαι άσχετος / αμόρφωτος/ βλάκας / ανιστόρητος/ φασίστας... ό,τι τους ταιριάζει στην περίπτωση.

Από μια άλλη άποψη όμως, θα έλεγε κανείς ότι διατρέχουν μεγάλο "κίνδυνο". Γιατί μετά από τόσα χρόνια, που πιστεύουν ότι είναι θεοί, είναι κάπως βάρβαρο να δούνε την αλήθεια. Ότι δηλαδή, υπάρχει κι άλλη άποψη, ή -ακόμα χειρότερα- ότι η άποψή τους γκρεμίζεται με επιχειρήματα μέσα σε λίγα λεπτά.
Ακόμα χειρότερα;

Όταν ανακαλύψουν ότι δεν ακούνε πλέον αντίθετες απόψεις, όχι γιατί όλοι συμφωνούν μα΄ζι τους, ούτε επειδή δεν έχουν επιχειρήματα. Δεν ακούν αντίθετες απόψεις, γιατί κανείς δεν τους θεωρεί ικανούς να τις καταλάβουν.

Μέχρι τότε, ας κοιμηθούν ήσυχα...

κλικ

2010-09-22T21:43:00.002+03:00

"κυρία δεεεες!"

φωνάζουν τα παιδάκια στην αυλή. Και βλέπω σε μια γωνία, αραχτούς ένα σκύλο και μια γάτα, αγκαλιά. Ο σκύλος έγλειφε με απίστευτη τρυφερότητα το πρόσωπο της γάτας κι αυτή είχε τα μάτια κλειστά και είμαι σίγουρη ότι γουργούριζε.....

κλικ, αποθήκευση φωτογραφίας στο μυαλό =)

μεταθέσεων το ανάγνωσμα

2010-09-13T12:36:00.005+03:00

Θα μπορούσα να μιλάω πολλή ώρα για πού διαφωνώ με τη Διαμαντοπούλου και γιατί τη θεωρώ άσχετη με την εκπαίδευση.

Δυο πράγματα από αυτά που "έκανε" βρίσκω σωστά.

Το ένα είναι η μείωση της ύλης. Πραγματικά χρειαζόταν να γίνει ένας εξορθολογισμός της ύλης κάποιων τάξεων, ώστε να μαθαίνουμε κάπως λιγότερα πράγματα και σε μεγαλύτερο βάθος. Βέβαια, στο δημοτικό, υποτίθεται έχουμε την ελευθερία να αφαιρέσουμε μερικά πράγματα, όπως και να σταθούμε περισσότερο σε όσα θεωρούμε σημαντικά. Αυτά που αφαιρέθηκαν επισήμως δλδ, οι περισσότεροι δεν τα διδάσκαμε αναλυτικά. Αλλά επειδή πάντα υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να πάρουν πρωτοβουλία και βάζουν το μάθημα παπαγαλία στους μαθητές, ο εξορθολογισμός είχε θετικό αποτέλεσμα.

Ένα άλλο, είναι το να μην φεύγει ο νεοδιόριστος σε μια χρονιά από τον τόπο διορισμού του.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, όλοι οι εκπαιδευτικοί τριγυρνάμε στην Ελλάδα, αλλάζοντας σχεδόν κάθε χρόνο σπίτι, μέχρι να ριζώσουμε. Όσοι συνάδελφοι ξέρω, είναι άσσοι στο πακετάρισμα, έχουν σιχαθεί τις μετακομίσεις και γύρω στο Πάσχα, τους πιάνει όλους μια θλίψη και θέλουν να πάνε σπίτια τους.
Παρόλα αυτά, προσπαθώντας να πλησιάζουν όλο και περισσότερο τον τόπο τους, πέφτουν στην "παγίδα" των συνεχόμενων μεταθέσεων. Κάτι που τελικά δεν τους βοηθάει και πολύ.

Για παράδειγμα: θέλει κάποιος να πάει Θεσσαλονίκη. Η οποία απαιτεί περί των 120 μορίων, για να πας.

Πρώτος διορισμός Σάμος. Κλαίγοντας ο συνάδελφος, πάει Σάμο και παίρνει το χρόνο 9 μόρια. Την επόμενη χρονιά, μαθαίνει ότι η Λήμνος δίνει καλύτερα μόρια. Πάει Λήμνο και παίρνει 11 τη χρονιά, το σύνολο 20 μόρια και 2 μετακομίσεις σε δυο χρόνια. Μετά, έχει σκάσει από τη ζωή μακριά και ζητάει απόσπαση κάπου ηπειρωτικά. Μετακομίζει λοιπόν στη Δράμα, όπου παίρνει όμως μόλις 4 μόρια. Σε 3 χρόνια: 3 μετακομίσεις και 24 μόρια.

Έρχεται η 4η χρονιά και ο συνάδελφος δεν παίρνει απόσπαση. Ξαναγυρνάει Λήμνο. Οπότε: 35 μόρια σε 4 χρόνια.

Την επόμενη χρονιά κάνει αίτηση για μετάθεση και με τα 35 που έχει, πάει Κομοτηνή. Ωραία, σου λέει, κοντά τη Θεσσαλονίκη. Πάει Κομοτηνή και υπολογίζει ότι αν δουλεύει σε σχολείο της πόλης, θα παίρνει μόνο 4 μόρια τη χρονιά. "Έκανα τόσες μετακομίσεις για να παίρνω μόνο 4 μόρια τη χρονιά;" σκέφτεται. Και πάει σε ένα μειονοτικό σχολείο στα βουνά της
Ροδόπης. Τέλος 5ης χρονιάς και έχουμε: 5 μετακομίσεις και 42 μόρια.

Μετά τα παίζει με τις δυσκολίες του μειονοτικού και πάει στην πόλη. Ή παίρνει μετάθεση για Ξάνθη γιατί είναι πιο κοντά στην Θεσσαλονίκη. Όμως δεν σκέφτεται ότι θα ξανακάνει μετακόμιση και το κέρδος της απόστασης από Θεσσαλονίκη είναι αμελητέο. Υπολόγισε λοιπόν, πόσα χρόνια θα κάνει αυτό το πράγμα, για να μαζέψει τα 120.

Σχεδόν όλοι οι συνάδελφοι που ξέρω, κάνουν αυτό το πράγμα. Μετακομίζουν κάθε χρόνο, ψάχνουν για μόρια, αλλάζουν πόλεις και χωριά, χωρίς ουσιαστικό κέρδος. Κάθε χρονο ψάχνουν σπίτι, πακετάρουν, ταλαιπωρούνται με μεταφορικές, αγοράζουν είδη σπιτιού, πιάτα κτλ, συνδέουν ρεύματα, τηλέφωνα κτλ και το καλοκαίρι ξαναπακετάρουν, ξενοικιάζουν, αποσυνδέουν ρεύματα κτλ, με αποτέλεσμα να μην τους μένει φράγκο κάθε χρονιά.

Σκέφτομαι, ότι αν στην περίπτωση που περιέγραψα, ο συνάδελφος καθόταν στη Σάμο 5 χρόνια, θα είχε 1 μετακόμιση και 45 μόρια. Με τα 45 θα μπορούσε να πάει σε καμιά Δράμα, ή Σέρρες, που όντως είναι κοντά στην πόλη του και να κάνει καμιά 5ετία ακόμα, παρά να τρέχει σαν το Βέγγο.

Για να μην μιλήσουμε για το πόσο καλό είναι για τα παιδάκια να έχουν έναν δάσκαλο για δυο χρόνια, και όχι να αλλάζουν συνέχεια. Τα παιδιά στα νησιά, έχουν τόσο καταλάβει ότι το νησί τους αποτελεί αναγκαίο κακό για μας, που μερικά δεν δένονται καν μαζί μας και λένε "εσείς θα φύγετε του χρόνου" σαν δεδομένο.

Η ένστασή μου αφορά μόνο το λόγο που μετακινούμαστε όλοι αδιάκοπα. Πιστεύω ότι θα μπορούσε να βρεθεί τρόπος να πηγαίνουμε πιο εύκολα στο μέρος που θέλουμε, και να μην βασανιζόμαστε έτσι. Υπάρχουν οικογένειες που μένουν χωριστά για χρόνια, ζευγάρια που αν ο ένας πχ έχει μαγαζί σε μια πόλη, που ο άλλος δεν μπορεί να πάρει μετάθεση, χωρίζουν, και άνθρωποι που δεν μπορούν να κάνουν σοβαρή σχέση, γιατί κάθε χρόνο φεύγουν.

Υ.γ. το παράδειγμά μου αφορά τη Θεσσαλονίκη και τις πόλεις της βόρειας Ελλάδας, γιατί εκεί έχει ζήτηση. Στην Αθήνα, μπορεί κάποιος να πάει πολύ εύκολα. Το λέω, γιατί οι περισσότεροι πιστεύουν ότι όλοι "κάνουμε κρα" για να πάμε Αθήνα να δουλέψουμε (μπρρρ)

Κινήσεις γονιών

2010-09-08T17:55:00.002+03:00

Εκεί που καθόμουν σήμερα στο γραφείο και συμμάζευα ό,τι δεν συμμάζεψα πέρσυ (ναι, ΔΕΝ είμαι και πολύ νοικοκυρά, πρέπει να το δεχτώ αυτό =Ρ), μου λέει η διευθύντρια ότι έρχεται η μαμά του Τ.

Ο Τ είναι παιδάκι παλιννοστούντων, το οποίο στην αρχή της χρονιάς μιλούσε μόνο Ρώσικα. Επίσης είχε ένα θέμα προσαρμογής. Άργησε πολύ να καταλάβει τις ρουτίνες που έχει μια τάξη, άργησε να μάθει να συνεννοείται με τα άλλα παιδιά και συν του ότι είναι πολύ ξεροκέφαλος, επίμονος και λίγο.. μονόχνωτος, γενικά ξεχώριζε στην τάξη.

Κατάλαβα ότι έχει αρχίσει να δένεται μαζί μου, μετά τα Χριστούγεννα, καταλάβαινα τι μου έλεγε, σεβόμουν την προσωπικότητά του, το ένιωθε ότι τον πάω, αναγνωρισα το υπέρτατο ταλέντο που έχει στη ζωγραφική. Γενικά υπήρχε επικοινωνία, την οποία μάλλον δεν αποκτά εύκολα.

Εκτιμούσα σε αυτόν ότι δεν χαριζόταν σε κανέναν. 7 χρονών ήταν τα παιδιά, αλλά οι προσωπικότητές τους είναι εμφανείς. Ο Τ από ένα σημείο και μετά, άρχισε να μου φέρνει ζωγραφιά κάθε πρωί, παρόλα αυτά, και παρολο που έκανε τουλάχιστον 4 ζωγραφιές τη μέρα, δεν χάριζε σε κανέναν άλλο ζωγραφιά. Ακόμα κι όταν κάποιος μεγάλος του έλεγε "αχ, τι ομορφη ζωγραφιά! Θαμου τη χαρίσεις;" εκείνος έλεγε αυστηρά "Όχι, βικιά μου είναι." (ναι, το κλαισκό πρόβλημα των παλιννοστούντων με το Β/Δ και Φ/Θ).

Από το Πάσχα και μετά, άρχισα να ανησυχώ, πως αν του χρονου δεν είμαι στο ίδιο σχολείο, του Τ θα του στοιχίσει περισσότερο από όλους. Όλα τα παιδάκια σε τόσο μικρή ηλικία θέλουν κάποια σταθερότητα, αλλά ειδικά ο Τ έκανε καιρό να ανοιχτεί, με εμπιστέυτηκε και αν η καινούρια του δασκάλα δεν καταλάβαινε το ιδιαίτερο της προσωπικότητάς του ή την προφορά του, θα υπήρχε πρόβλημα.

Ξαναγυρνάμε λοιπόν στη μητέρα του, που ήρθε σήμερα το πρωί. Με άγγιξε πολύ η άτιμη!
Καταρχάς δεν μιλάει καλά ελληνικά, οπότε συνενοούμαστε κυρίως με βασικό λεξιλόγιο, κινήσεις και το συναίσθημα μας. Μου είπε ότι έμαθε πως ήρθα ξανα στο σχολείο τους και χάρηκε.

"Προσπαθούσα να πω στον Τ ότι μπορεί να μην έχει φέτος την ίδια κυρία, κι αυτός μου έλεγε ότι η κυρία του είναι καλή. Μετά του έλεγα ότι και η άλλη η κυρία μπορεί να είναι καλή, κι αυτός άρχιζε να κλαίει. Αχ τι να σας πω, τώρα που έμαθα ότι ήρθατε ο Τ δεν κλαίει, και κλαίω εγώ από τη χαρά μου", τι ήταν να το πει, την πιάνουν τα ζουμιά!

Πώς κρατήθηκα και δεν αρχισα κι εγώ να κλαίω, δεν ξέρω! Τι καλύτερο μπορείς να ακούσεις από μια μαμά;

Οι μαμάδες αλλόγλωσσων παιδιών είναι ιδιαίτερο ζήτημα. Πρέπει να βρεις έναν τροπο επικοινωνίας, όσο δύσκολο κι αν είναι. Επίσης πρέπει να τους δείξεις ότι, έχεις καταφέρει να καταλάβεις τα ταλέντα του παιδιού της, και ότι δνε κολλάς μόνο στο ότι δεν μιλάνε καλά. Οι γυναίκες αυτές έχουν βιώσει ρατσισμό και δυσκολίες και έοχυν στεναχώρια για το πώς θα τα βιώσει αυτά το παιδάκι τους. Αν μια φορά το αλλοδαπό παιδάκι είναι "δύσκολο", τότε η μάμά του είναι 2 φρές.

Και πάνω που είχα τη χαρά και τη συγκίνηση από τα λόγια της μαμάς αυτής, γυρίζω το κεφάλι και βλέπω παραπεταμένο στην έδρα μου το ενδεικτικό προβιβάσεως της Μ και το αναμνηστικό καδράκι με τη φωτογραφία μας, που τους έδωσα την τελευτάια μέρα. Η μαμά της δεν ήρθε ούτε καν μετά το σχόλασμα να τα πάρει.

Δεν θα πω ότι η Μ είναι ένα παιδί μιας ευκατάστατης οικογένειας, για να φανεί η αντίθεση. Είναι κι αυτοί παλιννοστούντες, όπως ο Τ. Η μαμά της δεν ήρθε ποτέ να παρει έλεγχο, ερχοταν όποτε ήθελε, μου διέκοπτε το μάθημα και έλεγε ό,τι ήθελε να πει, χωρίς ποτέ να με ακούσει.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πίκρανε το στόμα μου, όταν είδα το καδράκι μας παρατημένο.

Η χρονιά ξεκινάει

2010-09-08T00:22:00.003+03:00

και είμαστε οι μόνοι "τρελοί" που ευχόμαστε "καλή χρονιά" μέσα στο Σεπτέμβρη!

είμαι τόσο τυχερή φέτος, που θα είμαι στο ίδιο σχολείο, και θα χω τα παιδάκια που είχα και πέρσυ! Ανυπομονώ να ζήσω την εμπειρία του να έχω δεύτερη χρονιά τα ίδια παιδάκια, πόσο μάλλον όταν ξέρω ότι στο συγκεκριμένο σχολείο, όλοι έρχονται και παρέρχονται συνεχώς.

Ανυπομονώ επίσης να κάνω τη δευτέρα τάξη, που δεν την έχω ξανακάνει.

ανυπομονώ να τους φτιάξω και τα... πακετάκια καλωσορίσματος, που φτιάχνω κάθε Σεπτέμβρη για το καλό.

Στο γραφείο είμαστε τελέιως woman power , όπως και πέρσυ. Και πριν πορλάβουν να πούνε διάφοροι εξυπνάκηδες ότι θα "μαλλιοτραβιόμαστε", θα θυμηθώ ότι πέρσυ που ήμασταν πάλι μόνο γυναίκες πε΄ρασαμε τέλεια. Ενώ πρόπερσυ που είχα άντρα διευθυντή, και άντρα υποδιευθυντή, βαρέθηκα να τους τους παρακολουθώ να βγάζουν τα μουστάκια τους, τουσ τυλ "να βγάλουμε έξω τα διευθυντηλίκια μας να τα μετρήσουμε".

Θα είναι μια γεμάτη χρονιά! =)

Η φίνος παρουσιάζει...

2010-08-31T12:29:00.005+03:00

Από μικρή, φαν των ελληνικών ταινιών, κι εγώ και η οικογένεια.
Υπάρχουν ατάκες από ταινίες που μας ε΄ρχονται στο στόμα αβίαστα, διάφορες στιγμές της καθημερινότητας. Έχω προσέξει ότι αυτό συμβαίνει σε πολλούς, και δε μπορείς να φανταστείς πόσο το διασκεδάζω!

Ας παραθέσω λοιπόν μερικές από τις ατάκες αυτές.

Από τους γαμπρούς της Ευτυχίας

"Ρε μάνα, σκορδαλιά έτρωγες όταν τηνέκανες και βγήκε σαν γαλέος;"
"Αμολάτε τηηηην"
και φυσικά το "Έλα βρε Μένιο μου, ε΄συ έχεις πάει και στον πόλεμο, τι φοβάσαι;"

Το κλασικό "γυρίιιιισατεεεεεε;;;" Της Καρέζη

Τις φορές που η μαμά στρώνει τραπέζι και ο λαός πεινάει, θυμόμαστε πάντα την ταινία "Ένας ήρως με παντούφλες", όπου ο πειναλέος γλύπτης αναφωνεί "ωραίο πράμα τα κεφτεδάκια", "ωραίο πράμα το κασεράκι" κτλ

Σε περιπτώσεις βαρεμάρας, όπου κανένας δεν έχει διάθεση να εξυπηρετήσει, θυμόμαστε πάντα τον στρίγγλο που έγινε αρνάκι, που κοντεύει να πνιγεί και ζητάει νερό από τους γιους του. Η κατάληξη; "Ο πατέρας σας βρε τι σας ζήτησε; Λίγο νερό! Άντε βρε πατέρα να πιεις μόνος σου , κι αμα θαρθεις φερε μου κι εμενα ενα ποτηρι"

Από την ίδια ταινία:

"Του κυρίου Πετροχείλου;" "Ο κύριος Πετροχείλος;"

Όταν έρχεται η ώρα να δώσουμε παραγγελία για το σουπερ μαρκετ, δεν γίνεται να μας ξεφύγει η Αλίκη Βουγιουκλάκη που "βρήκε μια σπουδάια θέση" και παραγγέλνει "μαρμελάδα βερύκοκο -πόσο το κουτί; ποσο το κουτι;- και ζζζαμπόν 150 γραμμάρια"

Βέγγος και "βαρας στο γάμο του καραγκιόζη"

Από Βέγγο επίσης.... "Μανούλαααα"

Αγαπημένοι Αυλωνίτης και Βασιλειάδου: "Ντύσου Γκράν" "Γκραν κάσα;" "Όχι, γκραν πρι"

Χορν και Λαμπέτη, στην κάλπικη λίρα "Σ'αγαππππώ Παύλο, σ' αγαππππώ"

Αξέχαστη και η.... Γιαδικιάρογλου =ΡΡ

Ένα βότσαλο στη λίμνη, αλησμόνητος Λογοθετίδης, όπου ξεφεύγει για πρώτη φορά από τη συζυγική εστία. "Τσίριοοοο" του γελάει η κοπελίτσα με το ποτήρι, "Μανώωωωλη" λέει αυτός.

Χτυποκάρδια στο θρανίο. Βουγιουκλάκη!
"... το εργαλείο σας!" φωνάζει η Βουγιουκλάκη και μετά ξεκινάει χορό και τραγούδι με το στηθοσκόπιο στην αυλή. Θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια και το τραγούδι, και την.... χορογραφία =Ρ

Δεν με βλέπω να τελειώνω, γιατί μου 'ρχονται στο μυαλό ολοένα και περισσότερα, θα τελειώσω με Μάρθα Καραγιάννη, που προσπαθεί να γίνει σταρ. Λούμπεν τραγούδι, λούμπεν εκ΄τελεση, με το βιολί να συμπάσχει στον πόνο της.

Ταξιδάκι!

2010-07-28T17:48:00.009+03:00

Το ταξίδι μας τελέιωσε αίσια και ήταν στην Στοκχόλμη.

Πολλοί αντέδρασαν πε΄ριεργα όταν έμαθαν τον προορισμό μας. Με δεδομένο όμως ότι για μένα διακοπές δεν σημαίνει μπάνιο, εφόσον έχω θάλασσα σχετικά κοντά στην πολη μου, δεν έδωσα σημασία.

Η Στοκχόλμη ήταν υπέροχη. Απλωμένη, με μόνο 1 εκατομμύριο κατοίκους, καθαρή και πολύ πολύ ήσυχη. Ο καιρός ήταν πολύ καλός, οι μέρες πολύ μεγάλες. Οι άνθρωποι απίστευτα ήρεμοι, υπομονετικοί, φιλικοί , όμορφοι και ... αγγλομαθείς-ακόμα και οι μεγάλης ηλικίας.

Ο Σουρ έκανε αρκετά εκτενές ποστ για το τι είδαμε. Γι αυτό εγώ θα μιλήσω για τα υπόλοιπα.

Μου έκανε εντύπωση το πόσο ήρεμοι είναι. Νομίζω αυτή η αίσθηση θα μου μείνει. Δεν βιάζονται, δεν μιλάνε δυνατά, είναι συνεπείς, αλλά όχι όπως οι Γερμανοί πχ που βιάοζνται και προγραμματίζουν. Δεν βιάζονται, έως εκνευριστικού βαθμού =Ρ

Είναι πανέμορφοι! Ανοιχτόχρωμοι, ψηλοί και λεπτοί, και γυμνασμένοι. Απ' ό,τι κατάλαβα αγαπούν τη φύση και πολλοί είναι χορτοφάγοι. Ανεκτικοί σε κάθε "περίεργο". Γυναικες ηλικιωμένες με καυτά σορτς, ταμίας με μπλε μαλλιά, έγχρωμοι υπάλληλοι σε πολλά πόστα κτλ. Επίσης, φβερά gay friendly . Το ουράνιο τόξο με το αυτοκόλλητο του pride parade ήταν κολλημένο ακόμα και στα ταξί. Γενικά ένιωθες ασφαλής και ελεύθερος.

Τα μαγαζιά έχουν χαρακτήρα, είναι φροντισμένα, όμορφα και με στυλ. Πραγματικά, ήθελα να βρω ένα σπίτι και να το γεμίσω με όλα τα φοβερά έπιπλα και διακοσμητικά που έβλεπα γύρω μου.
Τρένα, λεωφορεια και μετρό κάθε λίγα λεπτά, με αποτέλεσμα όλοι να καθόμαστε ήρεμοι, χωρίς φωνές.
Οι τιμές ήταν κάτι για το οποίο φοβηθήκαμε πριν πάμε. Τελικά δεν είναι και τόσο ακριβά.Το νερό ήταν πόσιμο, οπότε γλιτώσαμε χρήματα και απο εκει και ένιωθες ασφάλεια να φας από καντίνες, που ήταν φυσικά πολύ φτηνή επιλογή. Είχε και μεγάλες εκπτώσεις στα μαγαζιά αυτήν την περίοδο.

Η Στοκχόλμη δεν είναι πολύ τουριστικός προορισμός, ιδιαίτερα για τους Έλληνες (συναντήσαμε μόνο 2 φορές Έλληνες), αλλά εχει πολλά πράγματα για να δεις. Εμείς ήμασταν όλη μέρα στο πόδι, και υπάρχουν πράγματα που θα θελα να δω και δεν είδα. Έχει όμορφες γωνιές να δεις και γυρω στα 80 μουσεία.(το αγαπημένο μου ΄τηαν το Tom Tits Experiment όπου σε έναν τεράστιο χώρο, μπορούσες να δεις βιωματικά πειράματα φυσικής, χημείας κτλ. Σαν λουνα παρκ με διδακτικό αποτέλεσμα δλδ.... Το εκτίμησα και σαν απλή επισκέπτρια, και σαν δασκάλα!)

Γενικά το ταξίδι εκεί μου άφησε μια γαλήνη, μια άνεση.... Οι άνθρωποι φαινεται ότι ζούνε καλά. Αν εξαιρέσει κανείς τον καιρό και το θέμα με τις μεγάλες μέρες/νύχτες, η ζωή πρέπει να είναι πολύ καλή εκεί.

Ακολοθούν μερικές φωτογραφίες... κάποιες μπορείτε να δέιτε και στο ποστ του Σουρ.

στο μουσείο με τα πειράματα, κάποιος δοκιμάζει ποδηλασία σε σχοινί

Γιατί παντού υπάρχει μια Τούμπα

Σφαιρικό εξωτερικό ασανσέρ, 130 μέτρων

παραδοσιακοί χοροί

ταρανδούλης

πλοίο των Βικινγκ

Ο νοστιμότερος σλωμός που έχω φάει ποτέ!

Α! ξέχασα κάτι..... Αρραβωνιαστήκαμε!

Φεύγουμε

2010-07-17T20:03:00.002+03:00

ταξιδάκι!

Έχω ενθουσιασμό, προσμονή και περιέργεια για το νέο μέρος που θα δούμε.

Θα μάθετε τα νέα όταν με το καλό επιστρέψουμε =)

Φιλακιαα!!!!

Συγγνώμη που πρέπει να ελέγχω τα σχόλια πριν δημοσιευτούν, αλλά κάποιοι πρέπει να μάθουν να αυνανίζονται μόνο στον δικό τους χώρο!

Αυτό το καλοκαίρι

2010-07-07T18:03:00.002+03:00

Είναι λίγο παράξενο...

Έχουμε τη μετακόμιση του Σουρ στο σπίτι μου, κι εδώ και κάποιες βδομάδες, οργανώνουμε συμμαζεύουμε, πετάμε, πετάμε,πετάμε (άχρηστα πράγματα).

Η αλήθεια είναι ότι είναι μεγάλη δοκιμασία, και για μένα που έχω αναγκη από πολυ χρόνο μοναχικότητας στο σπίτι, αλλά και για τον σουρ που δεν έχει μείνει ποτέ μόνος του ή σε άλλη πόλη απ'τη δική του.

Επίσης είναι παράξενο για μένα, γιατί μου βγήκε κάποια δουλειά μέσα στο καλαοκαίρι, οπότε είμαι απασχολημένη και με αυτήν.

Το καλοκαίρι αυτό είναι σκοτεινό. Όλος ο κόσμος μιλάει με στενοχώρια για τα οικονομικά του και για τον εφιάλτη που τον περιμένει. Βλέπω μαγαζιά, ακόμα και σοτν πιο κεντρικό δ΄ρομο της πόλης να είναι άδεια και να νοικιάζονται. Ποιος να νοικιάσει μαγαζί με 5.000 ενοικιο σε επαρχιακή πολη;

Ο μισθός μου έχει κοπεί κατά 20%, δώρα κι επίδομα αδείας αλλαγμένα. Γνωστοί μου άνεργοι ψάχνουν για δουλειά, γνωστοί μαγαζάτορες τραβάνε τα μαλλιά τους από την έλλειψη κινησης στην αγορά. Πρώτη φορά βλέπω τόσο κόσμο, ΟΛΟ τον κόσμο τόσο σφιγμένο και κατηφή.

Πριν κάμποσες μέρες, ανέβηκε η θεατρική παράσταση " ο θάνατος του εμποράκου" με τον Καρακατσάνη. Επίκαιρο όσο ποτέ, με έναν Καρακατσάνη καταθλιπτικά καλό, κι ένα σενάριο που περιγράφει τους φόβους του σημερινού Έλληνα. Μόλις ειπώθηκε από την ηθοποιό στο έργο η φράση "δουλεύει στην ίδια εταιρία 35 χρόνια..Λυπηθείτε τον! Τι παραπάνω μπορεί να δώσει;", όλο το κοινό πάγωσε. Λες και η ίδια φωνή πάγωσε μέσα στο μυαλό όλων "εσυ θα δουλεύεις 40 και πάλι δεν θα φτάνει".

Στεναχώρια και η ζωή συνεχίζεται. Ο καθένας με τις σκέψεις του στο κεφαλι του, συνεχίζει τη ζωή του. Φοβάμαι ότι θα αρχίσουμε όλοι να τρελαινόμαστε, να μιλάμε στο δρόμο μόνοι μας. Ήδη λένε ότι οι αυτοκτονίες αυξάνονται υπερβολικά. Κατά τ'άλλα, είπαμε, η ζωή συνεχίζεται.

Εμείς ετοιμαζόμαστε να πάμε ένα ταξίδι που οργανώσαμε πριν καν τη μείωση μισθού.
το καλοκαίρι βρίσκει τρόπο να σε χαλαρώνει κάπως.

Περισσότερο φοβάμαι τον χειμώνα που'ρχεται.....

οι περισσότεροι Θεσσαλονικείς λένε ότι

2010-06-26T13:46:00.003+03:00

σαν την Χαλκιδική δεν έχει.

Δεν συμφωνώ (με το απόλυτο της φράσης) , για ευνόητους λόγους....

παρ'όλα αυτά εγώ χαλάρωσα απίστευτα στην Χαλκιδική, νόμιζα ότι ήμουν σε νησί (για την ακρίβεια σε 3 νησιά, γιατί κάθε χωριό που επισκεύτηκα είχε άλλη χάρη), και γύρισα με ενθύμιο..... μια καμμένη μασχάλη, γιατί ξέχασα να απλώσω εκεί αντηλιακό. =Ρ

Καλές βουτιές =)

μαθήματα τέλος

2010-06-14T16:15:00.002+03:00

Αχ αυτή η μέρα η τελευταία.....

Τόσο κουραστική, αλλά και τόσο συναισθηματική!

Ήθελα να γράψω περισσότερα, αλλά τελικά δεν μου βγαίνει.

"Καλό καλοκαίλι" να έχουμε !

αντικρουόμενα συναισθήματα

2010-06-07T17:44:00.002+03:00

Οι γονείς των μαθητών είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Μπορούν να γίνουν οι απόλυτοι συνεργάτες μας και να γίνουν θαύματα μέσα από τη συνεργασία, αλλά μπορούν να φτάσουν και τα παιδιά σε σημείο έτοιμα να τρελαθούν.

Γιατί; Γιατί είναι απλό....

Το μαθητάκι, κατα πάσα πιθανότητα θα αγαπήσει το δάσκαλό του. Εκτός ακραίων περιπτώσεων. Ακόμα κι αν ο δάσκαλός του εχει ενα σωρό στραβά, το παιδί θα τον αγαπήσει όπως αγαπούν τα παιδιά: με τα ελαττώματά του.

Αν τώρα, οι γονείς για διάφορους λόγους κουτσομπολεύουν τον δάσκαλο στο σπίτι, τον μειώνουν, μιλούν γι αυτόν υποτιμητικά κτλ, τότε κάνουν κακό στο παιδί τους, όχι στο δάσκαλο.
Έχω πει πολλάκις στους γονείς ότι θέλω αν έχουν κάποιο θέμα προς συζήτηση μαζί μου να το συζητούν μαζί μου. Όχι γιατί "ντρεπομαι" το παιδί, αλλά γιατί αν δεν υπάρχει σύμπνοια, το παιδί μπερδεύεται και δυσκολεύεται να μάθει, εφόσον δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί.

Έχω ένα τέτοιο μπερδεμένο παιδί στην τάξη. Έξυπνο και ώριμο παιδί, που από την αρχή της χρονιάς ένιωθα ότι υπήρχε στο μυαλό του αυτή η πάλη των γονιών και της δασκάλας. Οι γονείς δεν μου έχουν πει το παραμικρό, μόνο ψεύτικα χαμόγελα. Μόνο που ξεχνάνε ότι τα παιδιά μιλάνε, και τα λένε όλα.

"Κυρία εσείς θα πληρώσετε την ταβέρνα στην ημερήσια;" !!!!!!!!!

(πες μου τώρα ειλικρινά, όταν ήσουν παιδί σε ένοιαζε εσένα τι θα κάνει η δασκάλα; Εγώ δεν συνειδητοποιούσα καν ότι τρώνε και οι δάσκαλοι, δεν με ένοιαζε γιατί έπαιζα.)
Οι συγκεκριμένοι γονείς όμως θεωρούν πολύ σωστό καθώς φαίνεται να μιλούν με κακεντρέχεια και κατινιά για μας. Κι έλα πες μου εσύ, πώς το παιδί θα "ανοιχτεί" στο σχολείο, αν ξέρει ότι οι γονείς του δεν μας εκτιμούν.

Για την ιστορία.... ευτυχώς που έχουν τα μέσα και θα μάθουν από πρώτο χέρι ότι πληρώσαμε το φαγητό μας.

βήγκανζ

2010-05-24T20:41:00.002+03:00

ελπίζω να μην δεχθώ πυρά από βήγκαν....

Πραγματικά όμως μια μεγάλη μερίδα από αυτούς ειναι από σπαστικοί ως αγενέστατοι.

Δεν τρως κρέας, ψάρι, αβγά, τυριά, κρέμες, βούτυρα. Οκ. Δικαίωμά σου, το αναγνωρίζω και μπορώ να πω ότι συμφωνώ σε πολλά σημεία με την θεωρία σου.
Δεν θα σου τη σπάσω όταν πάμε σε ταβέρνα κι ενώ εγώ τρώω το σουβλάκι μου, εσύ παραγγέλνεις χωριάτικη χωρίς τυρί και μακαρόνια χωρίς βούτυρο. Έτσι διαλέγεις να φας, έτσι τρως. Μαγκιά σου.

Από εκεί και πέρα, το κήρυγμα άσ' το για τον εαυτό σου. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για το λόγο που τρως έτσι θα σε ρωτήσει και θα του πεις. Αλλιώς, φάε αυτό που θες και άσε τους άλλους ήσυχους.
Επίσης είναι τρομερή αγένεια να αηδιάζεις με τα πιάτα των άλλων βγάζοντας επιφωνήματα ή κάνοντας γκριμάτσες. Καταρχάς, μπορεί πριν από 3 μήνες να έτρωγες κι εσύ κρέας μια χαρούλα. Επίσης μπορεί κι εγώ να βρίσκω το τόφου σου σαν σκατάκι σκύλου, αλλά δεν θα πω κάτι τέτοιο για το φαϊ σου, γιατί είναι αγένεια.

Συμφωνώ με το να έχουν τα εστιατόρια επιλογές για χορτοφάγους και βήγκαν , εννοείται αυτό. Αλλά όπως ε΄συ δεν μπορείς να φας τυρί με το ζόρι, έτσι κι εγώ δεν είμαι αναγκασμένη να τρώω με το ζόρι μόνο ό,τι μου επιτρέπεις.

eat and let eat !

σιωπή

2010-05-18T21:02:00.003+03:00

Δεν έχω ζήσει κανέναν μεγάλο σεισμό.
Έχω ακούσει ότι πριν το σεισμό, ακούγεται ένα εκκωφαντικό βουητό.
Κι εκεί φαντάζομαι ότι από δέος υπάρχει μια επίσης εκκωφαντική σιωπή, όπου όλοι περιμένουν να τελειώσει το κούνημα για να αρχίσουν να τσιρίζουν, να εκλιπαρούν, να κάνουν ό,τι νομίζουν τέλος πάντων.

Νομίζω ότι βρισκόμαστε εν μέσω αυτού του εκκωφαντικού βουητού και της εκκωφαντικής σιωπής.
Οικονομική και άρα ψυχολογική καταστροφή αρχίζει να ζώνει πρόσωπα γνωστά μου.
Και νιώθω σιωπή.
Σαν να περιμένουμε πότε θα τελειώσει το ταρακούνημα, για να δούμε τι σπασμένα άφησε εν τέλει.
Σιωπή και πόνος βουβός. Φόβος βουβός.
Ακόμα.

Φοβάμαι το πόσο θα κρατήσει αυτή η σιωπή.
Αλλά πιο πολύ το τι θα γίνει μόλις δούμε στο μεγαλείο τους τα σπασμένα.

Εκ μέρους σου

2010-05-11T20:53:00.002+03:00

Μια από τις αλλαγές που προσπάθησα να κανω όσον αφορά την συμπεριφορά μου -στα χρόνια της εφηβείας περίπου- ήταν το να μην κρύβω τα συναισθήματά μου. Αρνητικά και θετικά.

Βρίσκομαι ακόμα στην προσπάθεια, αλλά ομολογώ πως είμαι αρκετά ευχαριστημένη από τον εαυτό μου. Πολλές φορές κολλάω να πω "πληγώθηκα", "στεναχωρήθηκα", "πειράχτηκα", "νιώθω άσχημα" αλλά κολλάω και στα "σ' αγαπώ" και στα "λυπάμαι που έκανα/είπα αυτό"....
Με τα μόνα άτομα που είμαι συναισθηματικά πιο ειλικρινής είναι με το Σουρ και με τους εκάστοτε μαθητές μου.

Ο θυμός είναι ίσως αυτός που μπόρεσα περισσότερο απ' όλα τα συναισθήματα να εκφράσω πιο πολύ. Μόνο που η φύση με προίκισε με μια διαολεμένη μνήμη συναισθηματικά φορτισμένων γεγονότων. Ψάχνοντας στις αναμνήσεις μου μπορώ να νιώσω πικρία για ένα Α γεγονός με την ίδια ένταση που την ένιωσα τότε.

Τεσπα.. το μακρηγορώ το θέμα, και η αλήθεια είναι πως έχω πιο συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό μου. Αλλα, έλα που το μπλογκάκι είναι πιο... δημοφιλές απ ό,τι θα θελα ενίοτε και δεν μπορώ να μιλήσω ξεκάθαρα.

Τι μπορώ να πω; Μπορώ να πω ότι είμαι άνθρωπος δύσκολος. Θεωρώ ότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάμε απο τότε που γεννηθήκαμε ή γεννήθηκαν, άνθρωποι που διαλέγουμε και άνθρωποι που προκύπτουν. Αυτοί που προκύπτουν άλλοτε μπαίνουν σε αυτούς που αγαπάς κι άλλοτε τους διαγράφεις ή απλά τους ανέχεσαι.

Στη δική μου ζωή ως τώρα αγαπώ με όλη την ψυχή μου , με όλη όμως, πολύ λίγα άτομα. Ελάχιστα. Κι εγώ όταν αγαπώ τόσο πολύ, συμμερίζομαι τα συναισθήματά τους με τον δικό μου τρόπο. Όπως θα ένιωθα αν ήμουν εγώ στη θέση τους, έτσι νιώθω όταν είναι αυτοί στην ίδια θέση. Αν κάποιος τους φερθεί καλά, τον συμπαθώ κι εγώ. Αν κάποιος τους πληγώσει, θέλω να ανταποδώσω εκ μέρους τους, ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν είναι εκδικητικοί .

Και η πλάκα είναι ότι κανείς απ όσους αγαπώ δεν είναι εκδικητικός κι αυτό με κάνει να θυμώνω περισσότερο για όσους τους πείραξαν.
Τα άτομα που αγαπώ είναι λιγότερα απο τα δάχτυλα των χεριών μου...
Εσείς οι ίδιοι πικράνατε εμένα κάποτε και προσπαθούσε να με συγκρατήσει ένα από τα άτομα αυτά. Τώρα που πικραίνετε αυτό το άτομο, δεν με συγκρατεί κανένας. Όποιος πληγώνει αυτό το πρόσωπο, είναι "εχθρός" δικός μου δεν του συγχωρώ τίποτα .

Μια φωνή

2010-05-09T22:48:00.000+03:00

...

2010-05-05T16:11:00.002+03:00

Δυστυχής! Παρηγορία

μόνη σού έμενε να λές

περασμένα μεγαλεία

και διηγώντας τα να κλαις.

Και ακαρτέρει και ακαρτέρει

φιλελεύθερη λαλιά,

ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι

από την απελπισιά,

Κι έλεες: Πότε, α, πότε βγάνω

το κεφάλι από τσ' ερμιές;.

Και αποκρίνοντο από πάνω

κλάψες, άλυσες, φωνές.

Τότε εσήκωνες το βλέμμα

μες στα κλάιματα θολό,

και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα,

πλήθος αίμα ελληνικό.

Με τα ρούχα αιματωμένα

ξέρω ότι έβγαινες κρυφά

να γυρεύεις εις τα ξένα

άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες,

εξανάλθες μοναχή·

δεν είν' εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί.

....και μακάρι να παίρναμε το δρόμο μοναχοί. Δεν πίστευα ότι θα ευχόμουν να πτωχεύσουμε επισήμως κι επιτέλους...

Έι εσύ..... "κομμουνιστή"

2010-05-04T18:22:00.002+03:00

(δώσε βάση στα εισαγωγικά, πληζ) , ξέρεις κάτι; Σ' έχω βαρεθεί.

Βαρέθηκα να σε βλέπω νέο παιδί να μιλάς με λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε ο Μαρξ (ήταν ΤΟΤΕ ριζοσπαστικό).

Βαρέθηκα να σε βλέπω να παινεύεσαι για το πώς λειτουργείς. Δεν είσαι ο μόνος που προσπαθεί να το φιλοσοφήσει.

Βαρέθηκα ( αυτό πάει κυρίως στον, και καλά "αναρχικό") να σε βλέπω να βρίσκεις άλλοθι για την κλεψιά σου ή το απωθημένο που σου έμεινε να κάνεις "ζαβολίτσες και ζημιές". Δεν είναι ιδεολογία να μην πληρώνεις αστικό, αλλά να παίρνεις αστικό. Δεν είναι ιδεολογία να βανδαλίζεις δημόσια περιουσία εφόσον σου τα δίνει ο μπαμπάς και η μαμά και ΔΕΝ φορολογείσαι.

Βαρέθηκα να σε ακούω να λες ότι πρέπει να ζούμε σε κοινόβια, και να νοικιάζεις σπίτι μόνος ή άντε και με κανεναν συγκάτοικο.

Βαρέθηκα τις μόνιμες θεωρίες συνωμοσίας που σε κυνηγάνε κάθε βράδυ όταν κοιμάσαι. Πολλές φορές έχεις δίκιο, αλλά είναι λογικό, αφού βρισκεις σε ΟΛΑ μια συνωμοσία.

Βαρέθηκα να προσπαθώ σε κάθε συζήτηση να σου υπενθυμίζω ότι μιλάμε για ΕΝΑ θέμα, ενώ εσύ πλατειάζεις , κυρίως ενθυμούμενος μόνο τις περιπτώσεις στις οποίες είχες δίκιο.

Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια λόγια, επιχειρήματα, ιστορίες. Λες και κάποιος σας τα μαθαίνει απ'έξω. Βασικά αν είστε γραμμένα μέλη, όντως σας τα μαθαίνουν, αλλά το κάνουν και οι άλλοι.

Βαρέθηκα να νομίζεις ότι είσαι ο πιο προβληματισμένος, ο πιο "πατριώτης", ο πιο ενεργός, ο πιο σωστός.

Βαρέθηκα να νομίζεις ότι κάτι κάνεις επειδή φοράς λινή βράκα το καλοκαίρι, καπνίζεις στριφτά και κάνεις τζίβες τα μαλλάκια σου.

Βαρέθηκα που ξέρω ότι η λινή σου βράκα πολλές φορές κοστίζει ίσα με δυο παντελόνια.

Δεν τάσσομαι υπέρ των "καπιταλιστών", για να μιλήσω στη γλώσσα σου . Δεν είμαστε όλοι "ή δικοί σου, ή εχθροί σου". Κι ένας απ τους λόγους που μου την έσπαγαν οι οργανωμένοι αριστεροί στο πανεπιστημιο ήταν ότι ήταν τόσο άκαμπτοι και εχθρικοί στις άλλες απόψεις, που μπροστά στους δαπίτες που κέρδιζαν φάνταζαν φασιστόσκυλα.

Όλα αυτα που λες ότι πιστεύεις να τα δω στη δική σου ζωή, όχι στα λόγια σου!

Υ.γ. πήρες τον γιο σου απ το ιδιωτικό; Σε λίγο έχει Αγγλικά!

Όχι, δεν κάνω εγώ αυτο το ποστ....

2010-04-27T17:35:00.003+03:00

το κάνει κάποια που μου μοιάζει =Ρ

Δεν ασχολούμουν ποτέ με φυτά, δεν τα συμπαθούσα καν. Μόνο που μου φεραν 3 γλαστρες που δεν θελω να καταστρεψω κι άλλη μια που έκανα μονη μου.

Φύτεψα εδώ και καιρό ένα κουκουτσι αβοκάντο. (δεν ηξερα το κολπο με τις οδοντογλυφιδες και το σκετο νετό κτλ.. το βαλα απευθειας στο χώμα). Έβγαλε μια... κλαρούμπα μεγάλη, έχει πλεον και κάτι "κομπάκια" που νόμιζα ότι θα γινουν φύλλα, αλλά τίποτα! Δεν βγαίνει φύλλο ουτε για δειγμα! Ξέρει κανένας τι μπορώ να κάνω;

Τα υπόλοιπα λουλούδια απ ό,τι είδα είναι: γαρδένια, διμορφοθήκη και πετούνια...

όποιος γνωρίζει για φυτά, ας μου δώσει τα φώτα του!

Βάλτε τις μάσκες!

2010-04-26T21:39:00.003+03:00

Γύρισα σήμερα από ένα σεμινάριο για το θεατρικό παιχνίδι στην τάξη. Είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει πολύ, γιατι πιστευω ότι δίνει πολλά και βοηθάει όλους μας να βγάλουμε πράγματα από μέσα μας, αλλά και να κατακτησουμε γνωσεις χωρις να το βλεπουμε σαν αγγαρεία. (μπορείς να δεις και ένα παλιοτερο ποστ )

Ήρθε λοιπόν ένα άνθρωπος από άλλη πόλη, έκανε όλο το ταξίδι για να ρθει να μας πει και να μας δειξει 5 πράγματα. Όλοι ξέρουμε πως σε ένα ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ σεμινάριο, βιώνεις πράγματα: κινείσαι, φωνάζεις, εκτίθεσαι.

Παρόλα αυτά ήρθαν γυναίκες με στενά, τακούνια και γενικά ντύσιμο που που ΔΕΝ είναι για βιωματικό... το χειρότερο όμως είναι άλλο.

Υπήρχαν 5-6 κυράτσες που δεν συμμετείχαν, αλλά είχαν αράξει στις πίσω καρέκλες και μονο έβλεπαν. Θύμωσα με την ευγένεια που έδειξε ο υπεύθυνος και δεν τις πίεσε. Σ αυτά τα σεμινάρια κύριε υπάρχει πάντα ένας κανόνας: Ή συμμετέχεις Ή φεύγεις.
Δεν είσαι μάγκας, να κάθεσαι και να βλέπεις τους άλλους λες και είσαι ανώτερος. Αν θες να μάθεις ζηστο, αλλιώς στον αγύριστο.

Αυτή η απροθυμία πολλών εκπαιδευτικών να εκτεθούν μου τη σπάει στα νεύρα. Γιατί είναι η φύση της δουλειά μας η έκθεση. Πώς γίνεται να αντιδράς σ αυτό; Όταν διδάσκεις, παίρνεις ένα ρόλο και ε-κτι-θε-σαι ! Τι φοβάσαι; Ότι θα σε δούνε τα παιδιά να χοροπηδάς ή να υποκρίνεσαι ρόλους και δεν θα σε σέβονται; Με το φόβο κρατάς εσυ τον σεβασμό; Κι αν εσυ εχεις κομπλεξ με αυτά, τοτε τι ε΄ρχεσαι στο σεμινάριο; Τι θα πεις στους μαθητές "εσείς καντε, εγώ θα βλέπω";

Έχω δει καθηγήτρια πανεπιστημίου80 χρονών να κυλιέται κάτω και να κάνει το αρκουδάκι, εσύ είσαι πιο έξυπνη απο αυτήν;

υ.γ. δεν θα σχολιάσω καν την κυράτσα που είπε στον υπευθυνο "όχι αποκλειεται δεν ερχομαι" και ήταν δίπλα μας στο πισι στο φέησμπουκ!

Πολλές φορές νιώθω ότι βλέπω τις γυναίκες με αντρικό μάτι

2010-04-20T22:04:00.002+03:00

Καταλαβαίνω πόσο "μετράει" μια κοπέλα, πέρα από τα αντικειμενικά στοιχεία ομορφιάς, "βλέπω τον αέρα τους. Κι από σχολια φίλων έχω καταλάβει ότι συνήθως κρίνω το σεξαπήλ μιας κοπέλας όπως το κρίνουν κι αυτοί.

Σήμερα όμως γέλασα πολύ.

Είμαστε στο γυμναστήριο, στα αποδυτήρια. Μια κοπέλα είναι μέσα, βάζει το μπουφάν της και βγαίνει έξω, όπου βρίσκει τον γυμναστή και πιάνουν κουβέντα.

Εδώ να σημειώσω ότι η κοπελίτσα είναι μετρίου ύψους, με όμορφα μελαχρινά μαλλιά αδυνατούλα και ..... μ έναν κώλο, κΩλαση =Ρ Φουσκωτό, όρθιο και ολοστρόγγυλο. Πραγματικά απ'τους καλύτερους που έχω δει.

Την ακούω λοιπόν να παραπονιέται στον γυμναστή "Ρε συ δεν ξέρω τι να κάνω. Αδυνατίζω με τη δίαιτα και τη γυμναστική, αλλά μ' αυτόν εδώ δε γίνεται τίποτα! Δεν μικραίνει καθόλου... τι να κάνω;;"

Ήθελα να της πω πολλά, αλλά κώλωσα λίγο, απλά βγαίνοντας απ' τα αποδυτήρια της είπα "αυτό είναι το ατού σου!" κι έφυγα. Μα καλά..... όταν της λένε οι άλλοι ότι έχει "κωλάρα", θεωρεί ότι το λένε για το μέγεθος;

Σώσον κύριε τον ποπόν σου.... ΚορίΤΣΑ , συνέλθετε!!

1GOAL, education for all

2010-04-20T15:23:00.003+03:00

Το "1GOAL" είναι μια παγκόσμια εκστρατεία για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Την εκστρατεία αυτή υποστηρίζει και η FIFA . Φέτος το μουντιαλ θα διεξαχθεί στην Αφρική και ελπίζουμε τα μάτια όλου του κόσμου να στραφούν και λίγο πέρα από τα δίχτυα του γηπέδου.

Η εκστρατεία αυτή στην Ελλάδα οργανώνεται από την actionaid.

Σήμερα, 20 Απριλίου, πολλά σχολεία απ'όλο τον κόσμο παρακολούθησαν το ίδιο μάθημα την πρώτη ώρα. Το μάθημα με τίτλο "ένα μάθημα για όλους", στο οποίο ενημερώθηκαν και προβληματίστηκαν σχετικά με τον αναλφαβητισμό και τις επιπτώσεις του. Σχετικά με τις δυσκολίες των μαθητών και των δασκάλων στην Αφρική, τις ελλείψεις, την καθημερινότητα των παιδιών που δεν πάνε στο σχολείο.

Είχα τη χαρά να συμμετάσχω κι εγώ σ ένα τέτοιο "μάθημα για όλους" σήμερα. Συζητήσαμε, σοκαριστήκαμε και προτείναμε λύσεις. Μουδιάσαμε όταν ο μαθητής της πρώτης διάβασε στον πίνακα την παρακάτω φράση "759 εκατομμύρια ενήλικες δεν μπορούν να διαβάσουν αυτή την πρόταση" .
Ζωγραφίσαμε και θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε καθ όλη την εβδομάδα δράσης.

Παρακάτω το βίντεο που μας καθήλωσε όλους, ακόμα και τους πιο μικρούς

1 GOAL, education for ALL !!!

(η καρτέλα μας για το σημερινό μάθημα)

δοκιμάζω συνταγή για jello shots

2010-04-15T22:19:00.003+03:00

aka σφηνάκια ζελέ με αλκοόλ (ναι, αυτες τια αμερικανιές που βλέπουμε, όπου τρελοί teens κατεβάζουν χρωματιστά ζελοσφηνάκια με τεκίλες, βότκες κτλ)

και νομίζω πως έχω μεθύσει λίγο.........

χικ

ο πατέρας μου ο νερντ

2010-04-13T21:30:00.002+03:00

Ο μπαμπάς μου είναι ένας άνθρωπος καθαρά θεωρητικής φύσεως. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως έχουν πολύ άσχημη σχέση με την τεχνολογία, πόσο μάλλον όταν είναι σε μια ηλικία όχι πολύ φρέσκια. Επίσης έχω παρατηρήσει ότι κατά καιρούς βρίσκει διάφορα "χομπυ"-"κολλήματα", νομίζω ως ένα τρόπο να νιώθει νέος.

Ο μπαμπάς μου γύρω στο 97, αποφάσισε να βάλει υπολογιστή στο σπίτι, πιστεύω περισσότερο από την περιέργεια που τον διακρίνει. Ξεκίνησε να πληκτρολογεί με βασανιστικά αργούς ρυθμούς και αρχικά με τεράστιο φόβο προς το πισί. Σιγά σιγά άρχισε να μαθαίνει πράγματα και πλέον, τολμώ να πω- είναι ένας απ'τους λίγους μεσήλικες θεωρητικάριους που ξέρω, που ασχολείται έτσι με τα του υπολογιστή, και κυρίως με το ίντερνετ.

Έμαθε να κατεβάζει τραγούδια, ταινίες με υπότιτλους... Πλέον κλείνει τα εισιτήριά του μέσω νετ και σερφάρει και σε άλλα ηλεκτρονικά καταστήματα. Άκουσε και ψιλοέψαξε για το e-bay , κάνει ιντερνετικές έρευνες αγορών, πρόσφατα τον είδα να ποστάρει σχόλια σε αθλητικά μπλογκ και φόρουμ =Ρ Δήλωσε επιθυμία να συνδέσει το πισι με την τηλεόραση και να πιάνουμε δορυφορικά 2000 κανάλια, έχει ήδη συνδέσει πισί με την τηλεόραση και βλέπει εκεί βίντεο, φωτογραφίες κτλ. Προχθές χτυπάει το θυροτηλέφωνο και έρχεται ένας κούριερ με ένα πακέτο για τον μπαμπά μου , τον κοιτάω και μου λέει με φυσικότητα "Α, παρήγγειλα κάτι ασύρματα ακουστικά απ το Χ σάιτ.... Δε συμφέρει να τα πάρω από μαγαζί"....

Πριν καιρό, πήγα να μπω στο φέηςμπουκ μου και ανακάλυψα ότι ο μπαμπάς μου έχει απλώσει τα πλοκάμια του ΚΑΙ εκεί, και μάλιστα έχει και φωτο, φίλους , αγαπημένα σάιτ κτλ
Προχθές όμως, δεν κρατήθηκα να μη γελάσω.... Ο μπαμπάς μου είναι ένας από τα μέλη του γκρουπ "Λευτεριά στα παιδιά του Gamato.gr"

χχαχαχαχαχχαχαχα!!!! Μπαμπά γιου ρουλ!

Σκέφτομαι και γράφω

2010-04-10T17:19:00.003+03:00

"Πώς επέρασα εφέτο το Πάσχα"

Οι φετινές πασχαλινές μου διακοπές ήταν διαφορετικές από τις άλλες. Απόφασίσαμε με τον Σουρ ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να γνωρίσουμε τα ... ποντιόσογά του. Εδώ να σημειώσω ότι λόγω συγκυριών, το δικό μου σόι έχει γνωρίσει τον Σουρ και υπήρξε διακριτικό και με πολύ μοντέρνα στάση απέναντι στη σχέση μας. Ακόμα και η γιαγιά μου υπήρξε αρκετά έξυπνη ώστε να συμβουλέψει τον παππού μου "δεν θα λες ότι τα παιδιά είναι ζευγάρι. Μπορεί να χωρίσουν. Θα λες ότι είναι φίλος των παιδιών". Γνωρίζοντας λοιπόν τον σόι του Σουρ, πραγματικά θεωρώ ότι οι δικοί μου συγγενείς υπήρξαν διακριτικότατοι =Ρ

Ξεκινάμε απ'την πρώτη γιαγιά, για την οποία είχα ακούσει πολλά. Μια γυναίκα σωματικά καταπονημένη, αλλά πνευματικά ακμαιότατη και με τσαγανό και δυναμικότητα στα ύψη. Τα λόγια όσων την ήξεραν με είχαν τρόμάξει, αλλά με το που την είδα - δεν ξέρω, ίσως μου θύμισε τη γιαγιά μου που πέθανε- την συμπάθησα πολύ. Φταίει που ήταν η κλασική γιαγιά, φταίει το ότι ήταν γερασμένη , αλλά το βλέμμα της ήταν ανατριχιαστικά έξυπνο και διαπεραστικό, φταίει που το σπίτι της ήταν λατρεμένα χωριάτικο (φωτεινό, με σεμεδάκια και καρεδάκια, οικιακά σκέυη, λουλούδια, φωτογραφίες συγγενών), ένιωσα τόσο οικεία δίπλα της!
Γι αυτό και προσπέρασα με σχετική ευκολία που αναφερόταν στην μαμά του Σουρ ως "η πεθερά σου" =Ρ

Στο χωριό αυτό κάναμε και επεισοδιακή είσοδο στην εκκλησία του χωριού, μιας και εκεί ήταν συγγενείς και συγχωριανοί του Σουρ , οι οποίοι μας υποδέχθηκαν σχεδόν αλαλάζοντας από την είσοδο =Ρ (ή που αγαπάνε πολύ τον Σουρ, ή που πίστευαν ότι δεν θα έβρισκε ποτέ γκόμενα... δεν ξερω)

Τις υπόλοιπες μέρες πήγαμε στην άλλη γιαγιά. Εκείνη την ήξερα από πριν. Νέα για γιαγιά, μοντέρνα και τρελούτσικη! Μαζί μας και η οικογένεια της θείας του Σουρ, τους οποίους επίσης ξέρω και νιώθω άνετα. Πέρασα τις διακοπές μου, όπως τις περνούσα και στη δική μου γιαγιά. Με αρκετό φαγητό, καθισιό, άπειρες συζητήσεις με συγγενείς και γέλιο. Πέρασα πολύ "οικογενειακά".

Επίσης επέστρεψα πίσω με ένα σωρό πράγματα. Δώρο της γιαγιάς για τα γενέθλιά μου, δώρο συγγενικής οικογένειας του Σουρ, δώρο μιας ακόμα θειας του Σουρ, και πεσκέσι απο το χωριό: σπιτικο γιαούρτι, σπιτικό τσιπουρο και τουρσί και προϊόντα του τόπου. Και με μια στάση στην Θεσσαλονίκη, φορτώθηκα κι ένα κεφάλι Μαστέλο (χιώτικο τυρί, σαν το χαλούμι)-παραγγελία σε φίλο (παλιο)Χιώτη, και ένα αμαρτωλό τσουρέκι μυστικής συνταγής που φτιάχνει η μαμά της Ε και πλέον έβαλε μπελά στο κεφάλι της αφού κάθε χρόνο παίρνω ένα (το τσακίσαμε ήδη το τσουρέκι, ο αδερφός μου το ερωτεύτηκε όταν το μύρισε =Ρ)

Αυτό που μου έκανε ευχάριστη εντύπωση ήταν η οικειότητα που ένιωσα με τους συγγενείς του Σουρ, με εξαίρεση μόνο μια οικογένεια. Πραγματικά ένιωσα σαν να βλέπω τις δικές μου γιαγιάδες και θείες, θείους κτλ. Όπως οικεία ένιωσα και σχετικά με τον χώρο... μέσα στα χωριά, αλλά και στην κοντινή πόλη, και με τους φίλους που έχει ο Σουρ εκεί. Νομίζω ότι δεν το νιώθει εύκολα κανείς αυτό, πόσο μάλλον όταν πάει πρώτη φορά σε κάποιο μέρος και ξέρει ότι ουσιαστικά θα είναι... αντικείμενο παρατήρησης και ίσως σχολιασμών.

Πάμε στα χάιλαιτς!

Η ειρωνεία της γιαγιάς νούμερο Νο 1, που μου θυμησε πραγματική τη δική μου γιαγιά. Φεύγοντας, την πρώτη μέρα του Πάσχα μου λέει "μη ξεχάσεις την λαμπάδα σου", εγω , μην ξέροντας ότι τη λαμπάδα την ξαναπας στην εκκλησία μετά της λέω ότι δεν τη χρειάζομαι, οπότε γυρνάει και με κοιτάει με παιχνιδιάρικο ειρωνικό βλέμμα και μου λέει "ααα, στην πόλη σου δεν έχετε εκκλησία ε;;; " =Ρ

Ο ξάδερφος του Σουρ με τη γυναίκα του που το διασκέδαζαν μιλώντας μας για γάμο. Τι "καλωσήρθες στην οικογένεια" μου είπανε, τι "καλά στέφανα", τι να διαλέξω δαχτυλίδι μου λέγανε.... από τις γιαγιαδες το περιμεναμε, απο τα ξαδέρφια ήρθε.

Η επίσκεψη στα νεκροταφεία με την οικογένεια του Σουρ και τη γιαγιά Νο 1. Εκεί πάιχτηκαν διάφορα σκηνικά. Το πρώτο ήταν που η γιαγιά άναψε κερί τουλάχιστον σε 15 μνήματα, με ε΄μενα .... "κηροκράτορα" δίπλα της. Κάποια στιγμή η μαμά του Σουρ μιλούσε με μια κυρία εκεί δίπλα, οπότε η γιαγιά γυρνάει και μου λέει "άντε, πάμε εμείς, γιατι η πεθερά σου κουβέντα έπιασε"
Δεύτερο σκηνικό, που αν έγινε επίτηδες, τότε η γιαγιά Νο 1 πραγματικά μοιάζει με τη δική μου! Παραδίπλα μας στα μνήματα καθόταν μια θείτσα, η οποία ήθελε φυσικά να μάθει ποια είμαι εγώ, αλλά καταλάβαινε ότι είναι αγενές να ρωτήσει. Η γιαγιά νο1 εκείνη την ώρα έκοβε κλαράκια από ένα δέντρο (αγαπάει πολύ τα φυτά), οπότε φωνάζει δυνατά στην άλλη θειτσα "Αααχ, έρωτααααας", η θείτσα χαρούμενη κοιτάει εμένα και τον Σουρ και λέει "έρωτας εεεε;", οποτε η γιαγια απανταει "Ναι, εγώ και τα λουλούδια μεγάλος έρωτας!!" χαχχαχα!

Η ερώτηση που έμαθα ότι έκανε η γιαγιά Νο 1 στην αδερφή του Σουρ όταν έμαθε για την ύπαρξή μου. (σημειωτέον ότι είναι καραπόντια, έτσι;) (με ελπίδα)"Η κοπελα.... ποντία εν;" - "Όχι γιαγιά" (με φόβο)"Τουρκάλα εν;" "Όοχι γιαγιά!" =ΡΡ

Σε αντίσοτιχη περιπτωση η γιαιγά Νο 2 με ρώτησε "Τι ράτσα είσαι;"

Το κεφαλοκλείδωμα της.... ας την πούμε Μάτζυ. Η ... Μάτζυ είναι αδερφή της γιαγιάς Νο 2, και φυσικά δεν την λένε έτσι κανονικά. Αλλά δεν ξερω υπο ποιες συνθήκες, της βγάλανε ένα παρόμοιο nickname και πλέον εχει κατοχυρωθεί. Την ώρα λοιπόν που τρώγαμε το κατσίκι, μπουκάρει η Μάτζυ και χωρίς να τη δω μου κανει κεφαλοκλείδωμα, με φιλάει και μου λέει "σ'αγάπησα από τα λόγια που άκουσα για σένα" σε ποντιακή διάλεκτο βέβαια. Νομίζω ήταν από τα πιο ωραία λόγια που έχω ακούσει =)

Οι παρτίδες "πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο" που παίξαμε με τη γιαγιά Νο 2 και του υπόλοιπους συγγενείς. Η γιαγιά νύσταζε, αλλά έπαιζε μαζί μας, μόνο που φοβόμασταν κάθε φορά που κλείναμε τα μάτια μας ότι η γιαγιά θα κοιμηθεί. Κάποια στιγμή λοιπόν που είχαμε κλειστά τα μάτια, η νυστα της γιαγιάς είχε φτάσει στο απροχώρητο και ο αφηγητής έλεγε " δολοφόνε δείξε μου το θύμα σου" , φωνάζει η γιαγιά "σκοτώστε με να κοιμηθώωωωω"

Από κει και πέρα τι να πω; Ελπιζω να περάσατε κι εσείς το ίδιο καλά =)

Όπως λέει και ο Λ

2010-03-30T09:43:00.001+03:00

"Πάσχας , αγάπη στην καλδιά" !!!

Οι διακοπές μου ξεκινούν! Σας εύχομαι να περάσετε όλοι καλά, να προσέχετε στο δρόμο και να δείτε άτομα που αγαπάτε =)

σέρτσηζ

2010-03-25T17:08:00.003+02:00

Δάσκαλος δασκάλω, αεί πελάζει =Ρ

2010-03-24T21:09:00.003+02:00

Συχνά τα άτομα του κλάδου μου θεωρούνται κάπως βαρετά στην παρέα, φλύαρα, βροντόφωνα και .... αγαθοβιόλικα. Η αλήθεια είναι ότι λόγω του επαγγέλματος είμαστε βροντόφωνοι, επίσης είμαστε φλύαροι (γιατι αν δεν μας άρεσε το μπλα μπλα δεν θα γινόμασταν δάσκαλοι!). Για τα άλλα δυο χαρακτηριστικά, έχω κάτι στο μυαλό μου.

Αγαθοβιόλικα: Κάθε μέρα ερχόμαστε σε επαφή με μικρά παιδιά, το λεξιλόγιό μας είναι πιο παιδικό, και μιλάμε πιο επεξηγηματικά. Έχουμε οι περισσότεροι μια τρέλα με το να ελέγχουμε ό,τι λέμε έτσι ώστε να αποφεύγουμε βρισιές, αλλά και να μην δίνουμε λάθος μηνύματα ή συμβουλές μέσα απ'τα λεγόμενά μας. Αν όλα αυτά δεν μας κάνουν αγαθοβιόληδες, τότε τι; =Ρ

Βαρετά: Αυτό πιστεύω πως έχει να κάνει καθαρά με τη συνήθεια των δασκάλων να κάνουν παρέα αποκλειστικά με δασκάλους. Οπότε μάντεψε ποιες είναι οι συζητήσεις τους! Σχολείο, μαθητές, μέθοδοι διδασκαλίας, εκπαιδευτική πολιτική.....Οπότε, με τα χρόνια βγαίνουν σε μια παράλληλη του πραγματικού κόσμου , όπου ζωή είναι μόνο τα θέματα που τους απασχολούν.

Και τελικά γίνονται όσο βαρετοί θα ήταν όλοι αν έκαναν παρέα μόνο με συναδέλφους τους! Γιατί διαλέγουν συναδέλφους; Γιατί πολλές φορές το ίδιο το ζευγάρι είναι ζευγάρι δασκάλων, και γιατί οι περισσότεορι δάσκαλοι δουλεύουν σε ξένο μέρος μέχρι να πάρουν μετάθεση στον τόπο τους , οπότε οι γνωριμίες τους γίνονται στα σχολεία που δουλεύουν.

Παρόμοιο σκηνικό είχα ζήσει στο νησί. Όπου όλος μου ο φιλικός περίγυρος ήταν απο δασκαλους και δη, δασκάλες και μόνο μια κοπέλα εκτός του επαγγέλματος (και μια ψυχάρα γιατρό, που όμως δεν συνάντησα πολλές φορές!). Κάποια στιγμή λοιπόν, είδα αυτήν τη φίλη να είναι έτοιμη να φάει τα χέρια της... γιατί; Γιατί ήταν η μόνη μη δασκάλα στην παρέα, και άκουγε δυο ώρες συζητήσεις για μαθητές και σχολεία!

Το επάγγελμά μου το λατρεύω, πολλάκις αυτοπροσδιορίζομαι και μέσα από αυτό και με δεδομένο ότι όλοι περάσαμε από σχολεία ως μαθητές, έχει κάποιο ενδιαφέρον να πεις και κάνα δυο κουβέντες σχετικά με τη δουλειά σου, αλλά η συνεχής τριβή φέρνει κούραση και σε βγάζει απ την πραγματική ζωή. Γι αυτό προσπαθώ με τους συναδέλφους που θεωρώ φίλους να είμαι άνθρωπος κανονικός, που μπορεί να βρίσει, να μιλήσει για θέατρο, μουσική, ταξίδια, για σεξ, για τη σχέση του κτλ... Και κυρίως, απολαμβάνω να έχω φίλους από άλλους κλάδους, έτσι ώστε να μην βλέπω την πραγματικότητα μόνο απ'το δικό μου πρίσμα. Κι ένας απ' τους λόγους που αυτόν τον χρόνο νιώθω πιο ισορροπημένη, νομίζω πως είναι αυτό: ότι οι γνωριμίες μου δεν περιορίζονται σε συναδέλφους, οπότε εκτός σχολείου ασχολούμαι με ένα σωρό φυσιολογικά, μη ... δασκαλικά πράγματα =)

σαν βγεις στον πηγαιμό με το πρωτάκι

2010-03-22T16:24:00.004+02:00

Δεν πίστευα ότι το να γράψεις ποίημα με την πρώτη τάξη θα γινόταν τόσο εύκολα.

Ξεκινήσαμε αναφέροντας λέξεις που μας θυμίζουν Πάσχα, μετά βρήκαμε λέξεις που ομοιοκαταληκτούν και σε 5 λεπτά είχαμε δέσει τους στιχους!

Απολαύστε!

(βεβαια, ως ζευγάρι με τις λαμπάδες, ο Λ. πρότεινε τις "κουλάδες" (όπου Λ βάλε Ρ =Ρ) )

Update
Θα το έκανα άλλο ποστ, αλλά ίσως σχετίζεται.....

Όλες τις ευχές μου για ανάπαυση, στον καθηγητή Σπύρο Ράσση, που απ ό,τι έμαθα έφυγε απ'τη ζωή. Ήταν ένα από τα πολλά ελεύθερα μυαλά του παιδαγωγικου στο Δημοκριτειο που μας χάριζαν βαθιές συζητήσεις, έξυπνο χιούμορ και καθόλου "υφάκι ανωτερότητας" .

Τα ζουζούνια στο σινεμά

2010-03-18T18:34:00.002+02:00

Υπάρχει μια ευχάριστα περίεργη ατμόσφαιρα στο σχολείο όταν είναι ημέρα που θα πάμε κάπου εκδρομή ή θα κάνουμε γιορτή. Τα παιδάκια έρχονται καλοντυμένα, έχουν ζελέ στο μαλλί, χαμογελάνε με προσμονή...

Πήγαμε στο σινεμά λοιπόν! Για τα παιδάκια του χωριού είναι ολόκληρη διαδικασία: μπαίνουμε στο λεωφορείο , δενόμαστε με ζώνες, μπαίνουμε στην πόλη κτλ... Έχει πλάκα να τα βλέπεις εκτός σχολείου, από εκει που είναι μαθητάκια, ξαφνικά γίνονται σκέτο "παιδάκια" κι εσύ από δασκάλα είσαι κάτι σαν μαμά: τα προσέχεις, τους εξηγείς πού πάμε, τα πας στο κυλικείο, τα πας τουαλέτα, τα κρατάς σε ουρά απ το χέρι. (πλάκα πλάκα, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο βαρύ είναι να έχεις την ευθύνη τόσων παιδιών σε χώρο εκτός σχολείου).

Μπαίνουμε στην αίθουσα, τρέμοντας (οι δασκάλες) μην μπερδευτεί κανένα δικό μας με παιδιά άλλους σχολείου και αφού τα βάζουμε στις θέσεις, καθόμαστε κι εμείς ανάμεσά τους. Μερικά δεν έχουν ξαναπάει σινεμά, τους εξηγούμε πως θα σβήσουν τα φώτα , ότι αυτό το "μεγάλο άσπρο" θα γίνει οθόνη κτλ. Σε 4 λεπτά, τα παιδιά έχουν καταβροχθίσει ό,τι κουβάλησαν μαζί τους (εδώ να πω ότι μόνο το δικό μας σχολείο μάζευε τα σκουπίδια σε σακούλες, ενώ τα άλλα παιδιά κάνανε το σινεμά βόθρο απ'τα σκουπίδια).

Η ταινία αρχίζει και οι κουβέντες σταματούν, τα δικά μου τα μικρούλια έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό και κοιτάνε την "οθόνη". Όταν γίνεται κάτι αστείο, η αίθουσα γεμίζει παιδικά γέλια, γυρνάω να τα δω και βλέπω τα φατσάκια τους φωτισμένα απ τα χρώματα της ταινίας, τα μάτια τους να λάμπουν και να γελάνε ξεκαρδισμένα. Δίπλα μου είναι ο αγαπημένος μου ο Λ. ήσυχος όσο ποτέ. Ξαφνικά στην πλοκή του έργου γίνεται κάτι έντονο και "τρομακτικό", από εκεί που δεν το περιμένω, ο Λ. γυρνάει και μ' αγκαλιάζει σφιχτά "αγκαλίιιτσααα" μου λέει και χώνει το κεφάλι του στο στήθος μου. Μόλις η σκηνή γίνει και πάλι ευχάριστη, όλα ανακάθονται με ανακούφιση.

Όταν βλέπεις τα παιδιά εκτός σχολείου, καταλαβαίνεις πόσο μικρά είναι, πόσο μικρά είναι τα μπουφανάκια τους, πόσο ψηλά είναι γι αυτά το ταμείο, πόσο βαριά είναι η πόρτα της τουαλέτας. Βλέπεις τον ντροπαλό και τον κοινωνικό, που θα πει στον οδηγό λεωφορείου "ευχαριστούμε πολύ κύριε!" . Για τους άλλους είναι μωρά, αλλά εσύ ξέρεις ότι διαβάζουν, γράφουν, εφευρίσκουν ωραίες ιστορίες, αναλύουν παραμύθια, μαθαίνουν σκετς, κάνουν ένα σωρό κατασκευές και κοινωνικές συζητήσεις.

Κι αυτόν τον Λ. ..... μπορώ να τον πάρω στο σπίτι μου; Παλακαλώ; =)

10 πράγματα που θα μπορούσα να πω

2010-03-16T15:18:00.002+02:00

1. Σιχαίνομαι αυτούς που πλένουν δρόμους και πεζοδρόμια με το λάστιχο! Είστε μαλάκες!

2. Δεν μπορώ να δεχτώ ειρωνεία από δειλούς ανθρώπους. Ή επί ίσοις όροις, ή τίποτα, παλιο κότα!

3. Έχω αρχίσει κι αγαπώ αυτήν την πόλη...

4. Ανυπομονώ για το ταξίδι μας!

5. Γιατί συμπαθώ τόσο πολύ τα μπακούρια και δεν έχω κανένα σχεδόν φιλικό ζευγάρι;

6. Νομίζω πως περνάω μια από τις πιο γεμάτες και ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μου.

7. Συχνά βλέπω ότι ξεφεύγω απ τη ρότα του πάντα καλού κι ευγενικού παιδιού που με βάλαν οι γονείς μου. Καιρός ήταν, το προσπαθούσα χρόνια, μερικοί άνθρωποι δεν παίζονται με ευγένεια.

8. Δεν ξέρω αν πρέπει να ανησυχώ περισσότερο που δεν προσπαθώ όσο χρειάζεται να διορθώσω τα ελαττώματά μου ή που μ' αρέσω έτσι.

9. Έχω αποκτήσει μια "σχέση" με το θάνατο που με ανησυχεί. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή πρέπει να το ψάξω βαθύτερα.

10. Νιώθω τυχερή. Πολύ τυχερή =)