"Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει"

Κάποια τραγούδια και -τουλάχιστον στην ελληνική μουσική σκηνή- είναι πολλά, αρκούν για να σου θυμήσουν πόσο μαζοχιστικά σε γοήτευε αυτή η υγρή μυρωδιά της μοναξιάς και του πόνου που κουβαλάει.

Και γενικά και στους κρυφά, αλλά προφανώς θλιμμένους ανθρώπους που συναντάς στη ζωή σου, ακόμα και σε σένα τον ίδιο.

Υπάρχουν δυο κάστες ανθρώπων: όχι οι μονοι και οι ζευγαρωμένοι, αλλά: αυτοί που υπήρξαν κι αυτοί που δεν υπήρξαν μόνοι. Άλλος πλανήτης, άλλα σύμπαντα, καμιά ελπίδα κατανόησης. Όσο καλή διάθεση και να έχει κάποιος από τους ... "δεν", δεν υπάρχει περίπτωση να διανοηθεί τη σπαρακτική προσμονή, την πικρή απόγνωση και τις αυτοκαταστροφικές σκέψεις αυτού που νιώθει μόνος.

Δεν θα ξεχάσω ένα σκηνικό, που μου έμεινε τόσο έντονα στο μυαλό μου, παρολο που πέρασαν χρόνια και δεν ήταν παρα μόνο μια κουβέντα μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται λίγο. Μια παρέα εικοσάρηδων με κιθάρες, κρασί και μπόλικη διάθεση για τραγούδι και κουβεντολόι.
Προτείνει κάποιος να τραγουδήσουμε τα "κορίτσια της συγγνώμης" των κατσιμιχαίων και μας λέει πόσο, μα πόσο υπέροχο τραγούδι είναι και πόσο αλήθινό είναι το θέμα του, τόσο αληθινό που κανένας δεν έγραψε ξανά γι αυτό. Μια κοπέλα λοιπόν απορεί με την παρατήρηση αυτή (ίσως να της φάνηκε και παράδοξο το ότι ένα αγόρι ταυτίστηκε με τα κορίτσια της συγγνώμης περισσότερο από την ίδια).
Απαντάει λοιπόν το αγόρι "μάλλον δεν ήσουν ποτέ κορίτσι της συγγνώμης...".

Έχω την εντύπωση ότι το είπε με θετικό τρόπο. Θυμάμαι όμως ότι ξαφνικά ένιωσα τους περισσότερους από μας να σκέφτονται σε ποια "παράταξη" ανήκουν.
Γιατί, μπορεί αυτός που νιώθει μόνος να ρίχνει κάθε βράδυ τον εαυτό του στον γκρεμό, αλλά έχει ήδη ρίξει μέσα όσους δεν βρέθηκαν ούτε μια στιγμή στη θέση του.

Respect