Πληγή του Δημοσίου

Μου είναι πλέον οικείο να αντιμετωπίζω διάφορα σχόλια, όταν λέω ότι δουλέυω στο Δημόσιο.

Άλλος με βλέπει σαν τυχερή, που έπιασα τον παπά απ'τα @@, άλλος σαν λαμόγιο πασοκάκι, άλλος σαν λαμόγιο σκέτο, σαν τεμπέλη, σαν υπάλληλο που βλαστημάει τη βαρετή δουλειά του, σαν υπάλληλο που δεν θα ανελιχθεί ποτέ κτλ κτλ.

Τη δουλειά μου την έχω επιλέξει και μου αρέσει.
Κι όταν λέω: "δουλειά" εννοώ το να διδάσκω σε παιδιά να διαβάζουν, να γράφουν, να μιλάνε κτλ. Τα υπηρεσιακά ζητήματα, όπως και η δουλειά στο γραφείο, μου φαινόταν ανέκαθεν αδιάφορα και ασχετα με αυτό που σπούδασα, γι αυτό και δεν επισκέπτομαι προϊσταμένους και συμβούλους, αν δεν είναι απαραίτητο.

Μόνο που όσο περνούν τα χρόνια, βλέπω τι γίνεται γύρω μου και φρίττω. Αρχίζω να ντρέπομαι να πω τη λέξη "Δημόσιο", γιατί ξέρω πλέον πώς είναι τα λαμόγια που έοχυν στο μυαλό τους όσοι βρίζουν το Δημόσιο. Ξέρω πόσο πολλοί είναι οι "συνάδελφοι" που δεν πατάνε στο σχολείο όποτε τους καπνίσει, που απλά βρίσκονται σε μια αίθουσα και απριστάνουν ότι κάνουν μάθημα, που πάιρνουν αναρωτικές άδειες χωρίς λόγο, που ξημεροβραδιάζονται στο γραφείο του προϊστάμενου προκειμένου να τους απαλλάξει από δύσκολα πόστα... "συναδέλφους" τελοσπάντων, που όταν τους γνωρίζεις λες "τέτοιοι άνθρωποι πήγαν τη χώρα εκεί βρίσκεται".

Δυστυχώς λοιπόν, κάθε χρόνο που δουλεύω, ξεθωριάζει λίγο το ρομαντικό στοιχείο της δουλειάς μου και προστίθενται όλο και περισσότεροι "συνάδελφοι" στις εμπειρίες μου. Ακούγεται γελοίο, μιας και δεν δουλεύουμε καν σε θέσεις που αμείβονται καλά. Φαντάσου τι γίνεται στα ανώτερα επίπεδα! Το τι παρασκήνιο, θράσσος, χρήση μέσου, παρατυπίες και αδικίες έοχυν δει τα μάτια μου, δε λέγεται πλέον!

Και φτάνεις πάλι, για πολλοστή φορά στο δίλλημα: να συνεχίσω να πορεύομαι όπως όλοι ή να γίνω κακιά και αρχίσω να μαλώνω με όλους;
Όλοι οι παλιοί θα σου πούνε "έχεις δίκιο" αλλά θα τελειώσουν με τη φράση "τι θες και τα σκαλίζεις; Δεν θα βρεις άκρη!". Κάθε φορά νιώθω το αίμα μου να βράζει.

Ο κόσμος δεν έχει δουλειά για να φάει, κι εμείς καλύπτουμε τα γαϊδούρια που πληρώνονται από τους φόρους μας για να μην κάνουν τίποτα. Μας κόψανε 300 ευρώ από το μισθό μας και ανεχόμαστε να πληρώνονται όσο εμείς οι βολεψάκηδες.

Αυτές τις μέρες έμαθα ότι αδικήθηκα, γιατί προφανώς εμένα με γέννησαν ζώα, ενώ ο άλλος είναι "παιδί συναδέλφων, δικό μας παιδί". Σε μερικά χρόνια αυτό το "δικό μας παιδί" πιθανόν θα το έχω προϊστάμενο. Ώρες ώρες μου ρχεται να τα βροντήξω όλα και να μεταναστεύσω.
Προς το παρόν σκεφτομαι απλά να κάνω μια επίσκεψη στον προϊστάμενο, όχι ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά τουλάχιστον να τοποθετηθώ, να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου,να μη θεωρούμαι αυτόματα το εύκολο θύμα...