Μαζί

Η χρονιά ξεκίνησε αισιόδοξα.

Φίλοι καλοί, παιχνίδια, ελπίδες. Άλλος με νέα δουλειά, άλλος με νέο έρωτα...
Επικοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα βρεθούν στην καθημερινότητά σου, αλλά κατα έναν περίεργο τρόπο βρήκαν μια θέση στην καρδιά σου από την πρώτη σας κοινή επαφή.

Έτσι κι αλλιώς, η ζωή πλέον δεν θα βγαίνει, αν δεν αποφασίσεις να βάλεις προτεραιότητα στα ζεστά συναισθήματα. Όχι ότι παλιότερα δεν ήταν τόσο σημαντικά, αλλά τότε υπήρχε η επιλογή να περιοριστεί κάποιος στα της εργασίας του. Τώρα που άνεργοι και εργαζόμενοι βιώνουμε, όσα βιώνουμε, είναι πια προφανές ότι όλη η ουσία βρίσκεται βαθιά. Στο μέσα μας και στα διαπροσωπικά.

Διάβασα προχθές μια συνέντευξη ενός κληρικού - δεν ξέρω τι απόψεις έχει για άλλα θέματα, ούτε και τον θεωρώ σοφό- αλλά μου άρεσε η παρατήρησή του. Ουσιαστικά έλεγε ότι στη φάση που είμαστε τώρα, έχει γκρεμιστεί η κάθε επένδυση που έκανε κάποιος στη δουλειά του. Άλλος έδινε το χρόνο του, άλλος την ίδια του την ψυχή, άλλος πάτησε τις αρχές του για να ανελιχθεί, άλλος ουσιαστικά άφησε τα παιδιά του να μεγαλώνουν μόνα τους.

Τώρα λοιπόν, που αυτή η επένδυση έσκασε, σαν φούσκα του χρηματιστηρίου, αλίμονο και κατάρα σε αυτόν που έκανε όλα τα παραπάνω και δεν είχε προνοήσει να κοιτάξει και λίγο μέσα του και γύρω του. Ξαφνικά μένει με το τίποτα: χωρίς ενδιαφέροντα, με τύψεις που πάτησε τις αρχές του για αυτήν τη ματαιότητα, τα παιδιά του πλέον δεν συγχωρούν την μεχρι τώρα έλλειψη του γονιού και φυσικά και ο/η σύντροφος έχει στραφεί αλλού.

Μιλώντας με ανθρώπους ή και διαβάζοντας τις απόψεις τους, βλέπω ότι όταν καταλαγιάζει το εξοργιστικό αίσθημα της αδικίας και προδοσίας από το κράτος/σύστημα κτλ , καταλήγουν όλοι στο πόση αξία έχει το "μαζί".

Όχι μόνο σε ό,τι αφορά την αντίδραση ή την επανάσταση, αλλά περισσότερο τον τρόπο ζωής. Ανταλλαγή υπηρεσιών και προϊόντων που μας περισσεύουν, αλληλοβοήθεια, μαζώξεις σε σπίτι, αντί για έξω, μαζώξεις ρεφενέ και με φαγητά από τα χεράκια του καθενός, αντί για κεράσματα. Δεν είναι μόνο το ότι θα κάνει κάποιος οικονομία με αυτά, είναι περισσότερο το ότι θα γεμίσει παραγωγικά τον χρόνο του και θα περάσει καλά. Είναι βασική η ανάγκη του ανθρώπου να βιώνει το "μαζί".

Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις, που μόνο οργή και θλίψη μπορούν να φέρουν, περιπτώσεις ακραίες, που έχουν να κάνουν με πραγματική ανημπόρια. Δεν μπορείς να δεις ρομαντικά την πείνα, την αρρώστια, το κρύο και τον θάνατο, μη λέμε βλακείες. Εκεί είναι που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, για ένα συλλογικό "μαζί".

Και ίσως... το μικρό παιδί μέσα μου ακόμη ονειρεύεται, όταν θα ποτιστεί με το "μαζί" ο μικρόκοσμός μας, να καταφέρουμε να αλλάξουμε έτσι και αυτό που μας διακυβερνά.