Happy new fear

Αυτές τις μέρες μ' έχει πιάσει μια -μάλλον γνώριμη- λύσσα να κάνω ταξίδι.
Τα ταξίδια είναι η διασκεδασή μου, αν μπορώ να το πω έτσι.
Δεν είμαι πολύ του έξω, μ' αρέσει να κάθομαι στο σπίτι, στη φωλιά μου. Δεν είμαι φαν του ποτού, ούτε καν του καφέ και αραιά και πού θα νιώσω την επιθυμία να πάω με κάποιους φίλους σε κανα ήρεμο καφέ για κουβεντούλα ή την ανάγκη να ξεδώσουμε σε κανα μπαρ. Έτσι κι αλλιώς, στην πόλη που ζούμε είναι λίγα τα ήσυχα, ζεστά καφέ και ακόμα πιο λίγα τα μπαρ, όπου μπορεί να ξεδώσει κάποιος που δεν ακούει RnB.

Ό,τι μου γεμίζει τις μπαταρίες και με διασκεδάζει, είναι η "επένδυση" ενός ταξιδιού. Θεωρώ υπέροχη επένδυση ένα ταξίδι, που μπορεί να σε φορτίσει για καιρό μετά με τις καινούριες εικόνες του.

Επιπροσθέτως, κλείστηκα τόσο πολύ αυτό το καλοκαίρι με το ατύχημα και τον τραυματισμό μου, που νιώθω ότι έφυγε ένα τεράστιο, απέραντο, καλοκαίρι χωρίς να το καταλάβω. Και ίσως να μην με πείραζε τόσο πολύ αυτό, αν ήξερα ότι τα Χριστούγεννα μπορώ να με ανταμείψω/καλοπιάσω με ένα ταξίδι.

Θα μου πεις ο κόσμος καίγεται κι εγώ κλαίγομαι για ταξίδια. Είναι ίσως γελοίο... Αλλά γι αυτό και το γράφω εδώ. Ξέρω ότι μπορεί κάποιος που έχει πρόβλημα επιβίωσης να εκνευριστεί διαβάζοντας το παράπονό μου, αλλά είναι το παράπονό μου, διάολε!

Ήμουν πάντα προσεκτική με τα έξοδά μου. Από μικρό παιδί έβαζα στόχο κάτι που ήθελα να γοράσω και μάζευα λεφτά ως κι ένα χρονο, για να το πάρω. Από το πρώτο έτος που σπούδαζα μακρυά από το σπίτι μου, έκανα τον προϋπολογισμό του ερχόμενου μήνα και φρόντιζα να κρατάω στην άκρη, εστω και 20 ευρώ για ώρα ανάγκης ή για κάποια πολυτέλεια, κι έτσι δεν ζήτησα ποτέ έξτρα από το ποσό που μου έστελναν οι γονείς μου.
Κοίταξα να μαζέψω χρήματα όσο ήμουν αναπληρώτρια κι έμενα πάλι με τους γονείς μου, και με κείνα τα 'βγαλα πέρα στο νησί, όπου όλα ήταν πανάκριβα, είχα πολλες κρατήσεις ως νεοδιόριστη και δίναμε με τον Σουρ κάθε 20 μέρες 260 ευρώ για αεροπλάνα. Στο τέλος του χρόνου έμεινα άφραγκη, αλλά δεν ζήτησα βοήθεια από τους γονείς μου, όπως έκαναν οι περισσότεροι συνάδελφοι τότε.

Κρατάμε ολόκληρο σπίτι πλέον με τον Σουρ. Ψωνίζουμε πάντα με λίστα, για να μην πάρουμε περιττά, μαγειρεύουμε ΚΑΘΕ μέρα. Πρόσφατα έφτιαξα μέχρι και σπιτικό καθαριστικό και οδοντόκρεμα. Προσέχουμε τι ξοδεύουμε και πού.
Πέραν αυτών, εγώ είχα μια ηρωική μείωση μισθού γυρω στο 20% και ο Σουρ ουσιαστικά δεν έχει εισόδημα.

Τι θέλω να πω; Εργάζομαι σχεδόν από τότε που τελείωσα στη σχολή, ξοδεύουμε συνετά και με πρόγραμμα, (και ξέρω ακόμα και οικογένειες με παιδιά που δεν οργανώνονται έτσι), δεν τρώμε λεφτά σε διασκεδάσεις και φτάνουμε μέσα στην κωλοκατάσταση της ανεργίας και των απειλητικών πλέον γεγονότων να φοβόμαστε.

Τον τελευταίο καιρό, που νιώθω αυτήν την ανάγκη να φύγω για λίγο, νιώθω αδικημένη. Αδικημένη γιατί λίγα χρόνια πριν δεν θα ζηλεύαμε τόσο πολύ κάποιο ζευγάρι που απλά παίρνει το αεροπλάνο για ταξιδάκι και δεν θα με στοίχειωνε η εικόνα χιονισμένων πόλεων στην τηλεόραση. Πάντα ονειρεύομαι ταξίδια, κι όταν ακούω για αυτά αναστενάζω με επιθυμία, αλλά τώρα τα συναισθήματα είναι διαφορετικά.
Γιατί δεν μας παίρνει, γιατί: "παιδιά οργανωθείτε, δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει, κάντε ό,τι μπορείτε", γιατί έχουμε μπροστά έξοδα, ανεργία, μειώσεις μισθών, αυξήσεις τιμών κτλ. Τα συναισθήματα είναι διαφορετικά, γιατί το νιώθω άδικο αυτό το "αχ και να μπορούσα να είμαι εκεί", έχει πλέον κακή χροιά, κάπως ζηλόφθονη, κάπως παραπονιάρικη.
Άσε που δεν είναι από τα παράπονα που μπορει κάποιος να σου συμπαρασταθεί, βλέπω τι γίνεται έξω, δεν είμαι αχάριστη.

Είμαι συντετριμμένη που λίγα χρόνια πριν είχα λόγο να ελπίζω για άλλη ποιότητα ζωής.
Συντετριμμένη γιατί δεν είμαι σπάταλη, δουλεύω ευσυνείδητα, φορολογούμαι αυστηρότατα και ντρέπομαι να πω πόσο αναθεματισμένα ζηλεύω όσους πατάνε το "buy now" στις σελίδες εισιτηρίων.