Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση

Βλέπω στον τράκερ μου ότι πολλοί φτάνουν στο μπλογκ μου αναζητώντας σχετικά με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των εφήβων.

Θα ήθελα να πω ότι αν ο γονιός "θυμήθηκε" να μιλήσει πρώτη φορά τώρα για το σεξ, είναι κάπως αργά. Οι συζητήσεις πρέπει να γίνονται από τη στιγμή που το παιδί θα κάνει την πρώτη του ερώτηση σχετικά με το θέμα.

Σημαντικό είναι να απαντάμε απλά, ειλικρινά και άμεσα στο παιδί και ΜΟΝΟ μέχρι εκεί που το ίδιο θέλει να μάθει. Τι εννοώ; Αν το παιδάκι ρωτάει αν η έγκυος κυρία "κατάπιε" ένα μωρό και το έχει στην κοιλιά της, ξεκινάμε εξηγώντας για το μέρος που λέγεται μήτρα. Δεν χρειάζεται να πούμε ακριβώς τι έγινε , για να φτάσει εκεί. Εκτός κι αν μας το ρωτήσει. Τα παιδιά ξέρουν καλά τι ρωτάνε.

Θεωρώ ότι πλέον οι περισσότεροι γονείς είναι άνετοι με το θέμα, τουλάχιστον όταν τα παιδιά του είναι μέχρι 10-11 χρονων... Τα πράγματα δυσκολεύουν στην εφηβεία όμως.

Όπου ένας έφηβος ή μια έφηβη έχουν πλέον απορίες που δεν θέλουν να μοιραστούν με το γονιό τους. Είτε γιατί σ'αυτήν την περίοδο τον σνομπάρουν, είτε γιατί ντρέπονται να ρωτήσουν, μιας και οι απορίες τους συνοδεύονται και με τη δίψα να τα μάθουν από πρώτο χέρι... Άσε που μερικά δεν τα ρωτάνε, για΄τι φοβούνται μήπως θα έπρεπε να τα ξέρουν!

Αλλά τι σας λέω; Όλοι ξέρουμε τι ακριβώς φοβάται ο έφηβος. Γιατί όλοι περάσαμε από εκεί. Για μένα, εκεί ακριβώς είναι το κλειδί: να θυμηθεί ο γονιός πώς είναι να είσαι έφηβος. Πόση ανάγκη έχεις να μάθεις ακριβώς τι συμβαίνει, χωρίς να ξεφτιλιστείς. Και κάποιοι από μας αναγκαστήκαν να απευθυνθούν σε μεγαλύτερα αδέρφια, ξαδέρφια κτλ, όπου τους έλεγαν βλακείες, είτε για να μην παραδεχτούν ότι ούτε εκείνοι ξέρουνε, είτε για πλάκα, είτε γιατί έτσι νόμιζαν.

Όταν ήμουν γύρω στα 12, "κατάφερα" τη μάνα μου να μου αγοράσει ένα βιβλίο σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Και βάζω εισαγωγικά, γιατί μάλλον ήταν ανακούφιση γι αυτήν το ότι το ζήτησα =Ρ

Το βιβλίο λεγόταν "Οδηγός Σεξουαλικής Αγωγής για Νέους",
ήταν από τις εκδόσεις Πατάκη,
το έγραψαν οι:Elizabeth Fenwick και Richard Walker
και συνοδευόταν από την περιγραφή: Ένας απλός και κατανοητός οδηγός για τις σωματικές, συναισθηματικές και σεξουαλικές μεταβολές της εφηβείας




Το βιβλίο ήταν καταπληκτικό. Μιλούσε για τις αλλαγές στο σώμα των εφήβων, τα σεξουαλικά δικαιώματα, μέχρι και την αντισύλληψη και το Aids . Έμαθα όσα ήθελα, γνωρίζοντας ότι τα μαθαίνω υπεύθυνα και ένιωσα σίγουρη με αυτό.

Το βιβλίο το κράτησα. Και τελικά μου χρησίμευσε.
Τη χρονιά που είχα την Στ δημοτικού, 2-3 βδομάδες πριν κάνουμε το μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, έβαλα το βιβλίο αυτό στη βιβλιοθήκη μας. Τους είπα ότι μπορούν να το δανειστούν, μήπως και υπάρξουν απορίες, για να τις λύσω στο μάθημα.

Φαντάζεστε φυσικά ότι έγινε ανάρπαστο! =Ρ Μέσα σε 3 βδομάδες το δανείστηκαν όλοι και είμαι σίγουρη ότι δεν είχαν "ρουφήξει" ξανά έτσι βιβλίο! Υπήρχε παιδί που δεν διάβαζε ούτε καν την ορθογραφία του μέχρι τότε και κρατούσε και σημειώσεις τι θα με ρωτήσει όταν διαβάσει το βιβλίο!

Το μάθημα κύλησε υπέροχα και πολύ πολύ εποικοδομητικά (σχετικό ποστ) , με πολύ καλές ερωτήσεις και φυσικά χωρίς να με διακόψει ποτέ και κανείς ;) (πόσο υπέροχα θα ήταν τα μαθήματα αν οι μαθητές ενδιαφέρονταν πάντα τόσο για το περιεχόμενό τους!).

Νιώθω υπέροχα που έγινε αυτό το μάθημα, γιατί ξέρω ότι τους έλυσα απορίες που είχαν καιρό, γιατί πρόλαβα να εξηγήσω επιστημονικά κάποια θέματα, πριν μάθουν βλακείες και γω δεν ξέρω από πού και γιατί τους απέδειξα ότι είναι φυσιολογικό και κοινό, να ενδιαφέρεται κάποιος για όλα αυτά τα ζητήματα.

Και θα κλείσω με ένα γεγονός που έγινε λίγο καιρό μετά...
Δυο αγόρια της τάξης μου είχαν ζωγραφίσει κάτι ... σεξουαλικά "τοπία" σε ένα χαρτί και ξεχάσαν το χαρτί στην αίθουσα που βλέπαμε ένα βίντεο (δυστυχώς η αίθουσα ήταν μιας πολύ ηλίθιας συναδέρφου). Αυτή το πήρε, πήγε στον διευθυντή αλαλάζοντας και αυτός τους κάλεσε στο γραφείο (χωρίς να με ρωτήσει). Πού να φανταστώ τι θα γινόταν!
Η μεν ηλίθια τα ρωτούσε "πού τα έμαθαν αυτά" (λες και τα 12χρονα είναι χαζά, ή δεν έχουν πέος πχ...), ο δε δ/ντης τους αποκάλεσε ζώα και ανώμαλους. (λες κι αυτός δεν έκανε τέτοια στα 12 του).

Το ζήτημα μεταφέρθηκε στην τάξη. Θεωρούσα μείζον να τοποθετηθώ απέναντί τους, κυρίως για τους χαρακτηρισμούς του δ/ντη. Τεσπα, εξήγησα ότι κατανοώ απόλυτα ότι σ' αυτήν την ηλικία είναι λογικό να έχουν σκέψεις και εικόνες στο μυαλό τους, ακόμα και το να θέλουν να τα ζωγραφίσουν. Παρόλα αυτά, πάντα προσέχουμε το χώρο που βρισκόμαστε, υπενθύμισα ότι στην αίθουσα εκείνη μπαίνουν παιδιά 6 χρονών κτλ κτλ. Ήθελα λίγο να δικαιολογήσω τον δ/ντη, για να μην τον ακυρώσω τελείως.
Κάποια στιγμή τον έναν τον πιάσαν τα κλάματα (και ξέρουμε πόσο δύσκολα αφήνει ένας έφηβος τον εαυτό του να κλάψει μπροστά στους συμμαθητές του) και μου λέει "πιστεύετε κι εσείς ότι είμαστε ανώμαλοι, κυρία;".
Μου 'ρθε να πάω να τον πιάσω απ' τον γιακά τον μαλάκα τον δ/ντη. Είναι δυνατόν να αποκαλεί "ανώμαλο" ένα έφηβο αγόρι , για κάτι τέτοιο;
Μέσα σ' όλη τη δίνη των ανασφαλειών, του ψαξίματος της ταυτότητας και του σεξουαλικού ξυπνήματος, πιάνεις έναν έφηβο και τον αποκαλείς "ανώμαλο" γιατί; Επειδή μπορείς; Επειδή δεν μπορεί το παιδί να αποδείξει ότι κάποτε έκανες κι εσύ τα ίδια; Ή επειδή τελικά εσύ έχεις κόμπλεξ με το σεξ;

Μιλήστε στα παιδιά, βγάλτε τους απ' την δύσκολη θέση - για χάρη του πάλαι ποτέ έφηβου εαυτού σας- και εξηγήστε τους. Κι αν διστάζετε σε κάποια ηλικία, πάρτε τους βιβλία. Απλά ελέγξτε τα. Να είναι βιβλία κατάλληλα για την ηλικία τους, με επιστημονικές απαντήσεις, και όχι βλακείες τύπου "τα αγόρια έχουν πουλάκι" , που διάβασα σε κάποιο! Τι θα πει "πουλάκι"! Για όνομα του Θεού!

Κι επίσης, όχι προσωπικά σεξουαλικά σχόλια ή υποδείξεις(Από το "Ο μπαμπάς μου λέει ότι με το πουλί μου θα ρίχνω γκόμενες" του 4χρονου, μέχρι το"Πήδηξες ρε καμιά γκόμενα;" που ρωτάει ο μπαμπάς στον 15 χρονο). Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να κάνετε το παιδί σεξοφοβικό και ανασφαλές. Δεν έχετε λόγο να εισβάλλετε τόσο βίαια στην σεξουαλικότητά του.