Έρωτας στα χρόνια της μιζέριας

Έχει περάσει ένας μήνας από την προηγούμενη φορά που έγραψα.
Μου λείπει η διαδικασία, αλλά δεν έχω κάτι καινούριο να πω. Συνεχίζουν να μου φαίνονται όλοι και όλα παγωμένα και μουδιασμένα.

Κατά τ' άλλα, φλερτάρω πότε με την απόλυτη απεργία σκέψης, συζητήσεων, κοινωνικών συνευρέσεων κτλ και πότε με μια περίεργη αισιοδοξία και τάση φυγής και ονειροπόλησης.

Μου λείπει το σχολείο, να μαι με παιδάκια, να νιώθω δημιουργική. Από την άλλη γνωρίζω ότι το συναδελφικό κλίμα δεν είναι φέτος ό,τι καλύτερο κι επίσης με όλα αυτά που γίνονται και στο Υπουργείο Παιδείας νιώθεις περισσότερο μαλάκας, παρά δημιουργικός.

Υπάρχει τέτοια μιζέρια και κατήφεια και οργή, που πολλοί βγάζουν το άχτι τους όπου τους έρθει. Υπάρχουν συνάδελφοι που λέγανε σε μια δασκάλα με 4 παιδιά ότι είναι τυχερή και δεν πρέπει να μιλάει για μισθούς, γιατί παίρνει επίδομα πολύτεκνης. Ότι δηλαδή τα πόσα; 120, 150; ευρώ που παίρνει, της φτάνουν και της περισσεύουν για να μεγαλώσει 4 παιδιά; Έλεος ρε παιδιά!

Αλλά στα δύσκολα ψάχνουμε πάντα ένα εξιλαστήριο θύμα, έτσι δεν είναι;

Γύρω όλοι σκοτεινιάζουν, μιζεριάζουν, κλείνονται.

Ο πατέρας μου, μου έλεγε συχνά ότι σε δύσκολες περιόδους, μετά από πολέμους, σε μεγάλες φτώχειες κτλ, γεννιούνται πολλά παιδιά. Θες το ένστικτο διαιώνισης του είδους; Θες το ότι δεν έχουν τίποτα πιο ευχάριστο να κάνουν; το ότι μετά τα δύσκολα δεν σκέφτεσαι ότι θα βρεις περισσότερες δυσκολίες λόγω των παιδιών; Η προσπάθεια να ξαναγίνει μια καινούρια αρχή σε έναν τόπο;

Προβληματίζομαι όμως αν αυτή η συγκεκριμένη περίοδος ταιριάζει με τις αντίστοιχες προηγούμενων εποχών. Άλλο να σαι νεος και να δουλεύεις σκληρά για να τα καταφέρεις, άλλο να παρακαλάς για δουλειά και να μη βρίσκεις. Άλλο το να μην έχεις μια και να συναντιέσαι με όλη τη γειτονιά στα νυχτέρια, άλλο το να είσαι μόνος και να μην σε ξέρει ούτε ο διπλανός σου.

Και κάπου εδώ κολλάει και ο έρωτας. Πόσο εύκολο είναι να ερωτευτεί κανείς και να διαπράξει την τρέλα να κάνει οικογένεια σε τέτοια εποχή, αφού πια κανείς δεν μιλάει κανέναν;
Και μήπως τελικά, η αλλαγή των κοινωνικών μας συνηθειών είναι η πρώτη αλλαγή που πρέπει και μπορούμε να κάνουμε; Γιατί αυτή είναι στο χέρι μας, ίσως η μόνη που είναι στο χέρι μας.

Οι γονείς μου ερωτεύτηκαν το 76.
Ο μπαμπάς χωριατόπαιδο, που για να σπουδάσει δούλευε στις οικοδομές και υπήρχαν μέρες που έτρωγε μόνο ψωμί και κρεμμύδι. Η μαμά παιδί που μεγάλωσε ουσιαστικά μόνο του, αφού το χαρτζιλίκι της προερχόταν από τους γονείς της που δούλευαν σε εργοστάσιο άλλης χώρας, μετανάστες... Ο καθένας είχε τον πόνο του και βίωνε μια διαφορετική αδικία στη ζωή του. Ο ένας της φτώχειας και ο άλλος της έλλειψης της γονεϊκής προστασίας.
Οι νεανικές ιστορίες τους όμως είναι γεμάτες γέλια, ελπίδες, εκδρομές στη θάλασσα, Πρωτομαγιές στο δάσος με φίλους και όνειρα.

Οι έρωτες το 2011 είναι αλλιώς. Υπάρχει φαγητό προς το παρόν, αλλά δεν σου φτάνει με τίποτα ρε γμτ, γιατί έχεις συνηθίσει να χεις άλλα 100 πράγματα. Έχει την αγωνία να βρεις δουλειά, το γκρέμισμα των ονείρων και συνήθως πολύ λίγους φίλους, και αν...

Τι τρέλα μπορείς να κάνεις, όταν έχεις δεδομένες στο μυαλό σου τόσες ανέσεις και τις βλέπεις μια μια να γκρεμίζονται; Δεν είμαστε τόσο ελεύθεροι για να κάνουμε τρέλες.
Σήμερα πολλοί αυτοκτονούν πριν φτάσουν στο σημείο να τρώνε μόνο ψωμί και κρεμμύδι. Κι είναι λογικό, γιατί δεν ξέρουμε αν μπορούμε να ζήσουμε έτσι, νιώθουμε αδικία γιατί μας πήραν τη ζωή μέσα από τα χέρια και γιατί οι γονείς των σημερινών 20-25ρηδων ζήσανε υπό καλύτερες προϋποθέσεις, κάτι που δεν συνέβαινε το 76.