gimme a break

Θα είναι το 930324923482348στό ποστ με το ίδιο θέμα:

"Δεν θέλω να ακούσω τη γνώμη σου!"

Κι ίσως είναι το 930324923482348στό (μην το ψάχνεις, ο ίδιος αριθμός με παραπάνω είναι), γιατί ακόμα δυσκολεύομαι να πω "ζμπούτσαμ" και να το εννοώ και όντως να μη δίνω σημασία. Μεγάλωσα και πορεύτηκα μ' αυτήν τη γαμημένη συνήθεια να δίνω σημασία σε όλα, ακόμα και τις γνώμες των άλλων και προσπαθώ να ξεκολλήσω.

Όταν θέλω να ακούσω μια γνώμη τη ρωτάω, δεν ντρέπομαι. Όταν έχεις μια γνώμη, συνήθως την καταλαβαίνω, δεν χρειάζεται να την τονίσεις. Κι όταν κάτι το έχω σκεφτεί και αποφασίσει, απλά δεν χωράει κανενός η γνώμη. Επειδή εμπιστεύομαι τον τρόπο που σκέφτομαι, το τρόπο που λαμβάνω αποφάσεις και την αισθητική μου.

Είμαι αρκετά χάλια από μόνη μου αυτήν την περίοδο, κρατάω με το ζόρι την αισιοδοξία μου και το χαμόγελο "αχ ρε Λίνα,θαυμάζω το κουράγιο σου" (και τι θες να κάνω ρε μαλάκα; Τι μπορώ να κάνω; Έχω επιλογή να μην έχω κουράγιο;). Συγκρατιέμαι στο παρατσακ να μη φέρω τον άνθρωπό μου στη θέση να πέσει στα χάπια. Η χώρα πάει σκατά, οι μισθοί σκατά, η ανεργία είναι η μόνη που πάει "καλά", το Δημόσιο και η "οργάνωσή" του σκατά, οι περισσότεροι γνωστοί μου κοιτάνε να την κάνουν απ' τη χώρα και μέσα σ' όλα, ακόμα δεν ξεμπέρδεψα με τον τραυματισμό μου, γαμώ την καταδίκη μου!

Δεν θέλω να ακούσω τι πιστεύεις ούτε για τη δουλειά μου, ούτε για την άδειά μου, ούτε για το τι είναι καλό για την ψυχολογία μου, ούτε για το πώς πρέπει/οφείλω να κάνω/οργανώσω γάμο μου.

Μπορώ να κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω να μην έχω κωλοσίδερα καρφωμένα στη σάρκα και στα κόκαλά μου; Μπορώ μετά να συνεχίσω τη ζωή μου μέσα σε πλήρη ησυχία; Είμαι αρκετά υπεύθυνη. Αυτό θέλω...