επιλεκτικο θολωμα

Εχω να γραψω καιρο... Ειναι σαν να μην προλαβαίνω, παρόλο που δεν εχω τιποτα να κανω. Βασικα ειναι πολυ λιγα αυτα που ΜΠΟΡΩ να κανω. Χαιρονται οσοι με βλεπουν, γιατι λεει ειμαι σε καλη διαθεση. Τι αλλο μπορω να κανω;

Αυτος που τα επωμίζεται όλα ειναι ο Σουρ. Απο τις αλλαγες των επιδεσμων-γαζων κτλ μεχρι το λουσιμο, που εχει μετατραπει σε γολγοθα. Ειναι απιστευτο να μην μπορεις να κανεις αυτες τις μικρες, γνωριμες καθημερινες κινησεις που ο καθενας ξερει να κανει μονος του: να ξυσει το χερι του, να σιαξει το εσωρουχο του, να ριξει νερο στο προσωπο του με τα δυο χερια του. Προχθες με πιασαν τα κλαματα γιατι δεν μπορουσα να πιασω τα μαλλια μου μια γαμημενη κοτσιδα, όσο και να προσπαθησει καποιος να σου πιασει τα μαλλια, δεν θα το νιωθεις σωστα.

Συνεχιζω να μην ενδιαφερομαι σχεδον για κανεναν ανθρωπο πλην εμου και 5-6 ανθρωπων γυρω μου. Ειναι τρελο το πώς σε καποιες στιγμες της ζωης μας επιλεκτικα θολωνεις τα παντα και δινεις σημασια μονο σε 1-2 πραγματα.

Ειναι ηλίθιο, εχω επιγνωση οτι δεν επαθα κατι σοβαρο, αλλα καθε μερα θυμαμαι πόσο αβοήθητη ενιωσα μολις ξυπνησα απ την εγχείριση, πόσο ήθελα να τσιριξω το πόσο πονάω, αλλα ο λαιμος μου ηταν ξυμμένος απ τα σωληνακια, πόσο ήθελα τα ατομα που ανελαβαν τον ψυχραιμο ρολο εκεινη τη στιγμη, η μαμα μου και η "αδερφη" μου, να μπορουσαν να με γλιτωσουν απ όλο αυτο.

Έχω επιγνωση οτι δεν επαθα κατι σοβαρο, αλλα το μονο που με νοιαζει αυτη τη στιγμη ειναι οι βιδες που μου τραβουν το δερμα σε καθε κινηση και το οτι απο χθες δεν μπορεσα να βολευτω ουτε στον υπνο μου.