το μετρημα

Περασαν μερες που εφυγα απ το νοσοκομειο. Ειμαι σε σπιτι και με φροντιζουν, προσπαθω να συνελθω σωματικα. Ποναω ακομα και προσπαθω με ασκησεις να επαναφερω το σωμα μου, ωστε να κανει τις κινησεις που μπορουσε.

Υπαρχουν βασικα πραγματα που πρεπει να μου τα κανουν αλλοι. Εμφανισα και κατι αλλεργιες... ενιοτε σκεφτομαι και το ατυχημα.

Το νοσοκομειο μοιαζει μακρινοοοοο...

Το ολο γεγονος, το εξετασα μεσα μου απο διαφορες σκοπιες. Το ειδα ως εμπειρια, το ειδα ως γκαντεμια, ως τυχη, ως μεγαλο μαθημα ζωης.

Θέλοντας και μη ομως το ειδα και... "κοινωνικα".
Μου τηλεφωνησαν αμθρωποι που δεν περιμενα. Ηρθαν να με δουν, μου στειλανε μηνυματα, μου ειπανε λογια συγκινητικα. Πραγματικα εξεπλαγην με το ποσα ατομα ενδιαφερθηκαν.

Απο την αλλη φυσικα, εννοειται οτι βιωνεις κ το αντιθετο. Ευτυχως για μενα ηταν μονο 3 ατομα. Το 1 παντα απον, ετσι κι αλλιως, αν δεν εχει να παρει κατι απο σενα, το αλλο με μια αξιοπεριεργη αντιμετωπιση απο αλλον πλανητη και το τριτο με παντελη απουσια. Νομιζω το 3ο μου την εδωσε περισσοτερο, γιατι οταν περνουσε δυσκολη φαση, προσπαθουσα να μαι κοντα.

Τεσπα, προβλημα του πλεον, δεν εχω δυναμη να σκεφτω περισσοτερο για το θεμα του. Με απασχολει περισσοτερο οτι ολο το καλοκαιρι δε θα μπορω ουτε να ντυθω μονη μου.



Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί