τι θυμαμαι:

ενα "ΟΟΧΙΙΙΙ"
Ενα τεραστιο μπαμ
τη σκεψη "ειναι αυτο αληθεια τωρα;"
καπνους, καπνους, καπνους
τη σκεψη "ΒΓΕΣ ΑΠ ΤΟ ΑΜΑΞΙ ΤΩΡΑ"
τα βασανιστικα δευτερολεπτα μεχρι να βγω. Ενω ολα γιναν γρηγορα, θυμαμαι καρε καρε να ανοιγω την πορτα, να πεταγομαι εξω και να σκεφτομαι οτι πρεπει να φυγω απ τ αμαξι.
τον σωματικο μου πονο.

τις φωνες του κοσμου. αλλος οργισμενος, αλλος σε σοκ, αλλος σε απογνωση.
τον σωματικο μου πονο.
το φοβο μου οτι θα αλλαξει ολη μας η ζωη με ενα τσαφ. Η ζωη που ονειρευομαστε ν αρχισει σε λιγο.
καθησυχασμος: ολοι εχουν τις αισθησεις τους.
ποναω.
Ακουω πλεον μια βαβουρα και ακουω καθαρα μονο τη φωνη μου και τη φωνη του.
ανθρωποι, ανθρωποι, φωτα, φασαρια.
Ερχονται οι δικοι μας ανθρωποι... δε μπορω ακομα να καταλαβω τι και πως.
ο Σουρ να φωναζει "τι εκανα, τι εκανα;", κι εγω να αναρωτιεμαι οντως τι συνεβη... Δε βλεπω και πολλα...

ασθενοφορο
πονος
φοβος
συντραυματιας
αιμα
δεν πιστευα ποτε οτι θα μπω σε ασθενοφορο.
νιωθω μονη. δεν εχω τιποτα πανω μου.
"που μας πατε;"
"πονατε αλλου;"
"πονατε οταν αναπνεετε;"


νοσοκομειο.
τρεξιμο.
φορειο, καροτσακι.
"χτυπησες στο κεφαλι; θυμασαι; τι μερα εχουμε; χρονιά;"
"καντε στην ακρη, τροχαιο"
"τι ασφαλεια εχετε;"
ευτυχως ειναι φιλοξενοι. Μου εξηγουν. Με βαζουν μεσα, καρδιογραφημα, πιεση κτλ.
εχω αρχισει να νιωθω ασφαλης, αλλα αναπνεω ακομα σαν τρελη.

ερχονται απο πανω μου οι γιατροι...
πονος, τριριδες και κλαμα. δεν ειμαι σιγουρη για τι απ ολα κλαιω...
για τον πονο, την ανημπορια μου η γι αυτο το γαμημενο τσαφ που τα αλλαξε ολα.
το κλαμα μου διαρκει μολις λιγα δευτερολεπτα.

Με πανε στο δωματιο, αραγε οι δικοι μου ξερουν που ειμαι;
σκοτεινα, εγω ποναω ακομα, πεφτω στο κρεβατι και περναω μια νυχτα μεσα στο χασιμο και τον ιδρωτα.

Το πρωι το νοσοκομειο βρισκεται σε καθημερινους ρυθμους. μου χαμογελουν, αστειευονται.
ερχονται οι δικοι μου, κρατιεμαι με το ζορι.
Τη δευτερη μερα, μπορει και τριτη μερα, μαθαινω οτι θα κατσω αρκετες μερες μεσα.
βραδιαζει, μενω μονη στο δωματιο κι εκει πλεον κλαιω για ολα:
για το ΜΠΑΜ, τον πονο, το σοκ, το νοσοκομειο, τη μοναξια μου, το τραυμα μου και για το τι θα γινοταν αν...



τα επομενα εν καιρω...