προσκεκλημένοι

Μικρή αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να πηγαίνω με τους γονείς μου σε τόσους πολλούς γάμους. Μάλλον, δεν ήταν το πλήθος των γάμων που με εξέπληττε, όσο το ότι κάποιες φορές δεν γνωρίζαμε καλά το ζευγάρι.

Και να που ήρθε η στιγμή και έγινα κουμπάρα, και είδα από κοντά πώς οργανώνονται αυτά τα υπερ-πρότζεκτ, που λέγονται "ελληνικός γάμος". Είδα λοιπόν, ότι εφόσον αποφασίσει κάποιος να κάνει ανοιχτό γάμο και όχι να καλέσει μόνο 50 άτομα (δεν θα ταχθώ υπέρ ούτε της μιας φιλοσοφίας, ούτε της άλλης. Μ' αρέσουν και τα δυο και τα βρίσκω λογικά αμφότερα), συμβαίνει το εξής:

Οι κοντινοί κοντινοί σου - συγγενείς και φίλοι- άντε να ναι 100, άντε 150. Οι υπόλοιποι 200, 300 (τεσπα, όσοι μείνουν) είναι συγγενείς κάπως πιο μακρινοί, φίλοι όχι τόσο κολλητοί και συνάδελφοι, γείτονες κτλ. Το θέμα είναι ότι σε κάλεσαν, κι αυτό είναι αν μη τι άλλο τιμή. Σε καλούνε στη "γιορτή" τους, να φας, να διασκεδάσεις, να τους ευχηθείς.

Οι γονείς μου λοιπον (για να ξαναγυρίσω στον πρόλογό μου) προσπαθούν να απαντούν θετικά σ' αυτές τις προσκλήσεις, ακριβώς γιατί το θεωρούν τιμή.
Υπάρχουν πολλοί άλλοι άνθρωποι που γενικά δεν εμφανίζονται, είτε επειδή δεν τους αφορά, είτε επειδή βαριούνται, είτε επειδή το θεωρούν ανούσιο να πάνε.

Δε σκέφτονται όμως ότι αφενός, αφού τους κάλεσαν, τότε τους αφορά και δεν είναι ανούσιο. Επίσης, αυτές οι εκδηλώσεις γίνονται με ανθρώπους, αν δεν πάει ο ένας, δεν πάει ο άλλος, τότε τι θα γίνει; Αν ο άλλος ήθελε κλειστό κύκλο, θα το έκανε σε κλειστό κύκλο. Δεν θα σχολιάσω εδώ την κακή συνήθεια να μην ενημερώνουν οι καλεσμένοι από πριν αν θα πάνε στο γάμο... Άλλη υπόθεση αυτή.

Ως κουμπάρα σε αυτόν το γάμο, έζησα το θέμα των καλεσμένων από κοντά. Υπήρχαν διάφορες ατυχίες που εμπόδιζαν κάποιους να έρθουνε. Άλλος θα ήταν ταξίδι, άλλος δούλευε σε μακρινή πόλη... λογικό. Άκουσα όμως και υπέρτατες δικαιολογίες. Το καλύτερο νομίζω ήταν ότι το συγκεκριμένο Σάββατο, θα έπρεπε ένα ζευγάρι (το οποίο έχει και αρκετά μεγάλη συγγένεια με το ζευγάρι που παντρεύτηκε) 30 χρονών μαντράχαλων να γιορτάσει τα γενέθλιά του! Νομίζω είναι η γελοιότερη δικαιολογία, δεδομένου το ότι ο εορτάζων δεν είναι κάνα παιδάκι 8 χρονών, και φυσικά βρίσκεται με τους φίλους του όποτε θέλει. Κάποιοι ούτε καν θεώρησαν απαραίτητο να πάρουν τηλέφωνο να ευχηθούνε εκ των προτέρων και να πούνε ότι δεν μπορούνε να ρθούνε.

Απεναντίας, μου έκανε φοβερή εντύπωση ένα συγκεκριμένο ζευγάρι, καλεσμένο δικό μου, που ήρθε, παρόλο που είχε δουλειές την επόμενη μέρα το πρωί. Φαίνεται ασήμαντο , ούτε εγώ το περίμενα, αλλά ένιωσα μεγάλη τιμή που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μου.

Τι να πω... η ευγένεια, η αδιαφορία και η αγένεια φαίνονται ολοκάθαρα σε στιγμές λύπης , χαράς και σε κοινωνικές περιστάσεις.