Κοσμοσαλάτα

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι σαν το ξεχασμένο στάχυ...
Υπάρχουν όμως κι ένα σωρό άλλα είδη, περιπτώσεις, και περιπτωσάρες...

Άνθρωποι που τη βγάζουν στον αφρό... Πρόκειται για δουλειά; Δεν ξέρουν τίποτα. Πρόκειται για εξυπηρέτηση; Τα ίδια. Πρόκειται για ανάληψη πρωτοβουλίας ή ευθύνης... Το αυτό. Στο μοίρασμα των προνομίων όμως, μπροστά μπροστά την ουρά. Άρχοντες!

Άνθρωποι που ζουν μαζί με την Αλίκη, στη χώρα των θαυμάτων. Των τελείως δικής τους έμπνευσης θαυμάτων. Οι οποίοι στη ζωή τους μπερδεύουν τη φαντασίωση με την πραγματικότητα και ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που σου λένε είναι αλήθεια ή ό,τι βγάζει το μυαλό τους. Σου περιγράοφυν πως περνούν μια τέλεια ζωή, αλλά κάπως γίνεται και όταν τους βλέπεις εσυ τυχαίνουν όλο αναποδιές!

Άνθρωποι μίρλες. Η ζωή τους είναι χάλια, η υγεία τους το ίδιο, η τσέπη τους το ίδιο, οι σχέσεις τους ατυχείς και ποτέ με δική τους ευθύνη κ.ο.κ. Ποτέ δε μπορείς να είσαι πιο χάλια από αυτούς, ό,τι και να σου συμβεί, αυτοί είναι πιό καημένοι απο σένα. Θα τους παρηγορήσεις πολλές φορές (αν ανεχεσαι δλδ να τους τρως στη μάπα), αλλά αυτοί ποτέ.

Άνθρωποι αφανείς... Δεν θα πάρουν απόφαση, δεν θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, δεν θα ρισκάρουν.... Μπορούν όμως ποτέ να κερδίσουν; Στη δική μου φιλοσοφία, όχι. αν δεν διεκδικήσεις κάτι, δεν παίρνεις τίποτα...


Δεν ξέρω πια αν θα θελα να εξαφανιστούν, όπως ήθελα παλιά. Απλά με ενοχλούν ακόμα. Αλλά δεδομένου ότι σίγουρα ενοχλώ κι εγώ, το προσπερνάω. Έχει και τη χάρη της αυτή η... κοσμοσαλάτα, έτσι δεν είναι;

Αρκεί να τρως μόνο τα υλικά που σου αρέσουν φυσικά!