Ποια ζώα ξέρετε ότι είναι υπο εξαφάνιση;
- Τις αλεπούδες. Τις παίρνουν και τις κάνουν γούνες!
-Τον ροζ πάνθηρα. Τον παίρνουν και τον κάνουν παιδικό!
- Το παρδαλό κατσικι!
-Κυρία είστε παντρεμένη;
- Σχεδόν.
-Είναι τουλάχιστον κανένας ευγενικός, ή σαν τους συμμαθητές μου, τους ηλίθιους;
-Κυρία οι άντρες πριν παντρευτούν είναι έξυπνοι, μετά λένε όλο βλακείες!
-Θέλω να με καλέσετε στο γάμο σας, όχι τόσο για να γίνω παρανυφάκι, όσο για να δω που θα σας φιλήσει ο γαμπρός!
-Μην μιλάς ρε όταν ζωγραφίζω! θα πεθάνω!
- Βικτωρία, μην υπερβάλλεις!
-Αλήθεια κυρία, είναι εύθραυστη η καρδιά του καλλιτέχνη!
- Δεν ζωγράφισες καλά τα μάτια. Το ένα είναι μικρότερο από το άλλο!
- Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς δεν είμαι ρεαλίστρια...
Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012
Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012
Αχ, πατρίδα μου, γλυκιά...
Αγαπώ την Ελλάδα, για τη γιαγιά που πλέκει και κεντάει με τόση υπομονή για το γάμο των παιδιών της κι έπειτα των εγγονών της.
Αγαπώ την Ελλάδα, όπου μπορώ να δω την ίδια ελληνική ταινία για χιλιοστή φορά, να γελάσω ξανά και να νιώσω ήρεμα. Ήρεμα, γιατί σε αυτήν η χώρα μου βρισκόταν στην αντίθετη φάση απ ό,τι τώρα, γιατί η Αθήνα ήταν μικρό γαλάζιο κρίνο.
Αγαπώ την Ελλάδα, όπου μιλάω μια γλώσσα τόσο δύσκολη και τόσο πλούσια και με τόσο υπέροχα πολλές ευκαιρίες να δημιουργησω νέες λέξεις και να χρησιμοποιήσω τόσες δανεικές από άλλες χώρες λέξεις, για να εκφραστώ.
Αγαπώ την Ελλάδα, για το ζεϊμπέκικο, όπου χωράει για άλλον ο πόνος, για άλλον η μαγκιά, για άλλον το απωθημένο και για άλλον η ανάγκη του να εντυπωσιάσει το θηλυκό, σαν αρσενικό λιοντάρι.
Την αγαπώ για τη Μελίνα που ήταν απόλυτο θηλυκό κι αρσενικό μαζί.
Για το δαιμόνιο του Ωνάση.
Για τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, την Κάλλας, τον Ελύτη, τον Σεφέρη...
Την αγαπώ, όταν ακούω μπουζούκι, κλαρίνο,γκάιντα και σαντούρι.
Την αγαπώ για τη μαμά που κάνει το σπίτι να μυρίζει νόστιμο φαγητό στο φούρνο, η υπέρτατη ένδειξη αγάπης και φροντίδας.
Για τις ιστορίες του μπαμπά που ήταν γεμάτες φτώχεια, ελπίδες, όνειρα και παιδιά χωρίς παπούτσια που όμως τα μάτια τους έλαμπαν και δεν φοβόντουσαν τίποτα.
Για τα δάκρυα του Μικρασιάτη ή του Πόντιου, όταν θυμάται την πατρίδα.
Για την πονεμένη ιστορία του κάθε ένα μικρού μέρους αυτής της πονεμένης χώρας.
Για το μυστηριακό συναίσθημα που σε κατακλύζει, όταν επισκέπτεσαι μέρη που διάλεξαν αμέτρητα χρόνια πριν, να χτίσουν ναούς και μαντεία.
Για τα οικογενειακά τραπέζια κάθε Κυριακή, με τον παππού, τη γιαγιά, τα ξαδερφάκια και τους θείους.
Για τις υπέροχες παραλίες, τα πράσινα βουνά, τα όμορφα ποτάμια της.
Για τις τοπιολαλιές, τα υφαντά, τα γλυκά του κουταλιού, τα ξυλόγλυπτα και τις παραδοσιακές στολές.
Για τους νοικοκύρηδες που ξέρουν από το να μοστερεύουν ως και να χτίσουν από την αρχή το σπίτι τους.
Για τις γυναίκες της παλιάς επαρχίας που είχαν την τέχνη να διαχειρίζονται όλο το σπίτι και ας φαινόταν ο άντρας τους "αρχηγός" του σπιτιου.
Για την ανατολίτικη σοφία: "κράτα επιφυλάξεις για το μέλλον. Ποτέ δεν ξέρεις."
Για τους ομαδικούς χορούς, όπου ο κόσμος πιάνεται χέρι χέρι και χορεύει κι ο χορός όσο πάει και δυναμώνει και σε βάζει σε μια μεθυστική νιρβάνα όπου τα πόδια σου κινούνται μόνα τους και νιώθεις ένα με όλον τον κόσμο.
Αγαπώ την Ελλάδα, μέσα από τα μάτια των Ελλήνων του εξωτερικού, που τη βλέπουν πάντα όμορφη.
Για το ότι τη βλέπουμε σαν το άτακτο παιδί μας: μας κουράζει, μας θυμώνει κι εξοργιζόμαστε ακριβώς επειδή κατα βαθος την αγαπάμε.
Γι αυτό και για τόσα άλλα.
Δεν τα συγκρίνω με άλλης χώρας και όποιος με ξέρει έστω και λίγο δε θα με πει εθνικίστρια. Αλλά κάπου κάπου βαριέσαι να ντρέπεσαι για τα δικά σου και να θαυμάζεις μόνο τα ξένα.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που ανάμεσα στο θυμό και στην απογοήτευση της εποχής, θυμάσαι ότι αυτή τη χώρα γαμώτο, την αγαπάς. Και η παράδοσή της, που μικρός την υποτιμούσες, τώρα σου φαντάζει ο μόνος τρόπος να "σωθεί". Όχι οικονομικά, γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά σου και η ευθύνη σου, αλλά "ηθικά". Έχουμε υπέροχες παραδόσεις, τέχνες, τρόπους διασκέδασης και ανατροφής, που κρύψαμε σαν κομπλεξικοί νεόπλουτοι, λες και πόση ελπίδα είχαμε ως άνθρωποι χωρίς ρίζες;
Δεν ονειρεύομαι να γυρίσουμε πίσω, γιατί δεν έζησα τότε και δεν ξέρω, ούτε να ξεχάσω ό,τι "ξένο" έμαθα και μου άρεσε. Αυτό που ξέρω όμως είναι πόση οικειότητα και ζεστασιά νιώθει κανείς μέσα σε εκφράσεις αυτών των παραδόσεων, οι οποίες μάλιστα έχουν μελετηθεί, ώστε να λειτουργούν υπό συνθήκες πενιχρών οικονομικών.
Αγαπώ την Ελλάδα, όπου μπορώ να δω την ίδια ελληνική ταινία για χιλιοστή φορά, να γελάσω ξανά και να νιώσω ήρεμα. Ήρεμα, γιατί σε αυτήν η χώρα μου βρισκόταν στην αντίθετη φάση απ ό,τι τώρα, γιατί η Αθήνα ήταν μικρό γαλάζιο κρίνο.
Αγαπώ την Ελλάδα, όπου μιλάω μια γλώσσα τόσο δύσκολη και τόσο πλούσια και με τόσο υπέροχα πολλές ευκαιρίες να δημιουργησω νέες λέξεις και να χρησιμοποιήσω τόσες δανεικές από άλλες χώρες λέξεις, για να εκφραστώ.
Αγαπώ την Ελλάδα, για το ζεϊμπέκικο, όπου χωράει για άλλον ο πόνος, για άλλον η μαγκιά, για άλλον το απωθημένο και για άλλον η ανάγκη του να εντυπωσιάσει το θηλυκό, σαν αρσενικό λιοντάρι.
Την αγαπώ για τη Μελίνα που ήταν απόλυτο θηλυκό κι αρσενικό μαζί.
Για το δαιμόνιο του Ωνάση.
Για τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, την Κάλλας, τον Ελύτη, τον Σεφέρη...
Την αγαπώ, όταν ακούω μπουζούκι, κλαρίνο,γκάιντα και σαντούρι.
Την αγαπώ για τη μαμά που κάνει το σπίτι να μυρίζει νόστιμο φαγητό στο φούρνο, η υπέρτατη ένδειξη αγάπης και φροντίδας.
Για τις ιστορίες του μπαμπά που ήταν γεμάτες φτώχεια, ελπίδες, όνειρα και παιδιά χωρίς παπούτσια που όμως τα μάτια τους έλαμπαν και δεν φοβόντουσαν τίποτα.
Για τα δάκρυα του Μικρασιάτη ή του Πόντιου, όταν θυμάται την πατρίδα.
Για την πονεμένη ιστορία του κάθε ένα μικρού μέρους αυτής της πονεμένης χώρας.
Για το μυστηριακό συναίσθημα που σε κατακλύζει, όταν επισκέπτεσαι μέρη που διάλεξαν αμέτρητα χρόνια πριν, να χτίσουν ναούς και μαντεία.
Για τα οικογενειακά τραπέζια κάθε Κυριακή, με τον παππού, τη γιαγιά, τα ξαδερφάκια και τους θείους.
Για τις υπέροχες παραλίες, τα πράσινα βουνά, τα όμορφα ποτάμια της.
Για τις τοπιολαλιές, τα υφαντά, τα γλυκά του κουταλιού, τα ξυλόγλυπτα και τις παραδοσιακές στολές.
Για τους νοικοκύρηδες που ξέρουν από το να μοστερεύουν ως και να χτίσουν από την αρχή το σπίτι τους.
Για τις γυναίκες της παλιάς επαρχίας που είχαν την τέχνη να διαχειρίζονται όλο το σπίτι και ας φαινόταν ο άντρας τους "αρχηγός" του σπιτιου.
Για την ανατολίτικη σοφία: "κράτα επιφυλάξεις για το μέλλον. Ποτέ δεν ξέρεις."
Για τους ομαδικούς χορούς, όπου ο κόσμος πιάνεται χέρι χέρι και χορεύει κι ο χορός όσο πάει και δυναμώνει και σε βάζει σε μια μεθυστική νιρβάνα όπου τα πόδια σου κινούνται μόνα τους και νιώθεις ένα με όλον τον κόσμο.
Αγαπώ την Ελλάδα, μέσα από τα μάτια των Ελλήνων του εξωτερικού, που τη βλέπουν πάντα όμορφη.
Για το ότι τη βλέπουμε σαν το άτακτο παιδί μας: μας κουράζει, μας θυμώνει κι εξοργιζόμαστε ακριβώς επειδή κατα βαθος την αγαπάμε.
Γι αυτό και για τόσα άλλα.
Δεν τα συγκρίνω με άλλης χώρας και όποιος με ξέρει έστω και λίγο δε θα με πει εθνικίστρια. Αλλά κάπου κάπου βαριέσαι να ντρέπεσαι για τα δικά σου και να θαυμάζεις μόνο τα ξένα.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που ανάμεσα στο θυμό και στην απογοήτευση της εποχής, θυμάσαι ότι αυτή τη χώρα γαμώτο, την αγαπάς. Και η παράδοσή της, που μικρός την υποτιμούσες, τώρα σου φαντάζει ο μόνος τρόπος να "σωθεί". Όχι οικονομικά, γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά σου και η ευθύνη σου, αλλά "ηθικά". Έχουμε υπέροχες παραδόσεις, τέχνες, τρόπους διασκέδασης και ανατροφής, που κρύψαμε σαν κομπλεξικοί νεόπλουτοι, λες και πόση ελπίδα είχαμε ως άνθρωποι χωρίς ρίζες;
Δεν ονειρεύομαι να γυρίσουμε πίσω, γιατί δεν έζησα τότε και δεν ξέρω, ούτε να ξεχάσω ό,τι "ξένο" έμαθα και μου άρεσε. Αυτό που ξέρω όμως είναι πόση οικειότητα και ζεστασιά νιώθει κανείς μέσα σε εκφράσεις αυτών των παραδόσεων, οι οποίες μάλιστα έχουν μελετηθεί, ώστε να λειτουργούν υπό συνθήκες πενιχρών οικονομικών.
Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012
"Ευαίσθητα" αφτιά
Έχω κάπως βαρεθεί, όταν η συζήτηση πάει στο τραύμα μου από το ατύχημα, να μου λέει κάποιος "έλα, τελείωσε, είσαι καλά μην τα σκέφτεσαι".
Μάλλον, δεν έχω βαρεθεί, έχω κουραστεί και με θυμώνει. Απ'τη στιγμή που δεν με πιέζεις να τα πω, σημαίνει ότι έχω αναγκη να τα πω. Κι άρα δεν προσπαθείς να μου απαλύνεις τις μνήμες, απλά βαριέσαι ή δεν θες να μπεις στη διαδιασία να ακούσεις.
Γιατί, ξέρεις κάτι; Μπορεί να τελείωσε και ευχαριστώ την τύχη, τη στιγμή, το σύμπαν , το θεό, ή ό,τι άλλο θα μπορούσα να ευχαριστώ, που δεν έπαθα ό,τι θα μπορούσα να έχω πάθει. Αλλά για μένα δεν έκλεισε το κεφάλαιο.
Ανατριχιάζω ακόμα όταν ακούω φρενάρισμα στο δρόμο, όταν βλέπω αυτοκίνητο σαν το παλιό μου -που πήγε για παλιοσίδερα- να κυκλοφορεί.
Τα ξαναθυμάμαι όλα όταν ξαπλώνω ανάσκελα και πάω να βάλω τα χέρια πίσω απ το κεφαλι μου και το δεξί μου χέρι στέκεται πιο ψηλά από το αριστερό, όταν πάω να χορέψω και το δεξί χέρι κινείται κάπως πιο αργά από το αριστερό.
Όταν πιάνω την τομή πάνω από τη μπλούζα, όταν βλέπω τα σημάδια που άφησαν οι τρύπες. Μου 'ρχονται ένα ένα τα λεπτά μετά την εγχείριση και τα απάνθρωπα λεπτά που μου έβγαζαν τα κωλοσίδερα χωρίς ίχνος αναισθητικού από το κόκαλο. Ο ήχος από τις ρημάδες τις βίδες και οι δικές μου φωνές.
Μικρό, ασήμαντο τραύμα, υπερβολή εκ μέρους μου, αλλά ούτε σαν παιδί δεν χτυπούσα, συμφωνώ "δεν έγινε κάτι, τυχερή ήσουν", αλλά ήταν το τραύμα ΜΟΥ. Σωματικό και -κυρίως - ψυχικό.
Πονάω ακόμα όταν το σκέφτομαι, μου 'ρχεται στο μυαλό ακόμα σε άσχετες στιγμές, τη στιγμή που φαίνεται ότι βλέπω τηλεόραση, αλλά το μυαλό μου έχει χαθεί και δεν παρακολουθώ, ακόμα και τη στιγμή που θα κάνω μπάνιο και θα τρέξει το νερό στο πρόσωπό μου.
Και - το κυριότερο- γιατί σε ενοχλεί τόσο να το ακούσεις; Οφείλω να σου μιλάω μόνο για ευχάριστα; Ανατριχιάζεις; Εγώ τι να πω;
Υπάρχει και το άλλο: "τα πέρασα κι εγώ, αν δεν γυρίσεις σελίδα, δεν θα το ξεχάσεις". Φίλε μου ε΄συ δεν γύρισες σελίδα, απλά το στρίμωξες σε ένα κουτί, γι αυτό δεν αντέχεις να το ακούς από μένα: φοβάσαι μην δραπετεύσει. Αν ήσουν εντάξει με αυτό και είχες τελειώσει με τους εφιάλτες, θα με άκουγες δεν θα με διέκοπτες.
Το βλέπεις ακόμα και με άτομα που περνάνε κάτι πολύ σοβαρό: τους λένε πολλοί "μην μιλας γι αυτό, καλύτερα να ξεχαστείς". Πώς να ξεχαστεί ρε μαλάκα; Για να το αναφέρει σημαίνει ότι το σκέφτεται, είτε στο πει, είτε όχι, το σκέφτεται. Πες του απλά ότι δεν θες να σκοτίζεσαι!
Μάλλον, δεν έχω βαρεθεί, έχω κουραστεί και με θυμώνει. Απ'τη στιγμή που δεν με πιέζεις να τα πω, σημαίνει ότι έχω αναγκη να τα πω. Κι άρα δεν προσπαθείς να μου απαλύνεις τις μνήμες, απλά βαριέσαι ή δεν θες να μπεις στη διαδιασία να ακούσεις.
Γιατί, ξέρεις κάτι; Μπορεί να τελείωσε και ευχαριστώ την τύχη, τη στιγμή, το σύμπαν , το θεό, ή ό,τι άλλο θα μπορούσα να ευχαριστώ, που δεν έπαθα ό,τι θα μπορούσα να έχω πάθει. Αλλά για μένα δεν έκλεισε το κεφάλαιο.
Ανατριχιάζω ακόμα όταν ακούω φρενάρισμα στο δρόμο, όταν βλέπω αυτοκίνητο σαν το παλιό μου -που πήγε για παλιοσίδερα- να κυκλοφορεί.
Τα ξαναθυμάμαι όλα όταν ξαπλώνω ανάσκελα και πάω να βάλω τα χέρια πίσω απ το κεφαλι μου και το δεξί μου χέρι στέκεται πιο ψηλά από το αριστερό, όταν πάω να χορέψω και το δεξί χέρι κινείται κάπως πιο αργά από το αριστερό.
Όταν πιάνω την τομή πάνω από τη μπλούζα, όταν βλέπω τα σημάδια που άφησαν οι τρύπες. Μου 'ρχονται ένα ένα τα λεπτά μετά την εγχείριση και τα απάνθρωπα λεπτά που μου έβγαζαν τα κωλοσίδερα χωρίς ίχνος αναισθητικού από το κόκαλο. Ο ήχος από τις ρημάδες τις βίδες και οι δικές μου φωνές.
Μικρό, ασήμαντο τραύμα, υπερβολή εκ μέρους μου, αλλά ούτε σαν παιδί δεν χτυπούσα, συμφωνώ "δεν έγινε κάτι, τυχερή ήσουν", αλλά ήταν το τραύμα ΜΟΥ. Σωματικό και -κυρίως - ψυχικό.
Πονάω ακόμα όταν το σκέφτομαι, μου 'ρχεται στο μυαλό ακόμα σε άσχετες στιγμές, τη στιγμή που φαίνεται ότι βλέπω τηλεόραση, αλλά το μυαλό μου έχει χαθεί και δεν παρακολουθώ, ακόμα και τη στιγμή που θα κάνω μπάνιο και θα τρέξει το νερό στο πρόσωπό μου.
Και - το κυριότερο- γιατί σε ενοχλεί τόσο να το ακούσεις; Οφείλω να σου μιλάω μόνο για ευχάριστα; Ανατριχιάζεις; Εγώ τι να πω;
Υπάρχει και το άλλο: "τα πέρασα κι εγώ, αν δεν γυρίσεις σελίδα, δεν θα το ξεχάσεις". Φίλε μου ε΄συ δεν γύρισες σελίδα, απλά το στρίμωξες σε ένα κουτί, γι αυτό δεν αντέχεις να το ακούς από μένα: φοβάσαι μην δραπετεύσει. Αν ήσουν εντάξει με αυτό και είχες τελειώσει με τους εφιάλτες, θα με άκουγες δεν θα με διέκοπτες.
Το βλέπεις ακόμα και με άτομα που περνάνε κάτι πολύ σοβαρό: τους λένε πολλοί "μην μιλας γι αυτό, καλύτερα να ξεχαστείς". Πώς να ξεχαστεί ρε μαλάκα; Για να το αναφέρει σημαίνει ότι το σκέφτεται, είτε στο πει, είτε όχι, το σκέφτεται. Πες του απλά ότι δεν θες να σκοτίζεσαι!
Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012
Μικρή δόση από μαθητάκια
- Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
- Δημοσιογράφος
- Εσύ Νίκο;
- Κινηματογράφος!
-Εσύ Γιώργο;
- Εγώ δεν μπορώ να πω, γιατί μέχρι να μεγαλώσω θα έχουνε βγει 40 καινούρια επαγγέλματα!
Μετά το μάθημα για την τήξη και πήξη:
"Κυρία από εκεί βγαίνει το τραγούδι: "Τήξη, πήξη για για ντάντα"; " (Lady marmelade)
- Δημοσιογράφος
- Εσύ Νίκο;
- Κινηματογράφος!
-Εσύ Γιώργο;
- Εγώ δεν μπορώ να πω, γιατί μέχρι να μεγαλώσω θα έχουνε βγει 40 καινούρια επαγγέλματα!
Μετά το μάθημα για την τήξη και πήξη:
"Κυρία από εκεί βγαίνει το τραγούδι: "Τήξη, πήξη για για ντάντα"; " (Lady marmelade)
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012
"Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει"
Κάποια τραγούδια και -τουλάχιστον στην ελληνική μουσική σκηνή- είναι πολλά, αρκούν για να σου θυμήσουν πόσο μαζοχιστικά σε γοήτευε αυτή η υγρή μυρωδιά της μοναξιάς και του πόνου που κουβαλάει.
Και γενικά και στους κρυφά, αλλά προφανώς θλιμμένους ανθρώπους που συναντάς στη ζωή σου, ακόμα και σε σένα τον ίδιο.
Υπάρχουν δυο κάστες ανθρώπων: όχι οι μονοι και οι ζευγαρωμένοι, αλλά: αυτοί που υπήρξαν κι αυτοί που δεν υπήρξαν μόνοι. Άλλος πλανήτης, άλλα σύμπαντα, καμιά ελπίδα κατανόησης. Όσο καλή διάθεση και να έχει κάποιος από τους ... "δεν", δεν υπάρχει περίπτωση να διανοηθεί τη σπαρακτική προσμονή, την πικρή απόγνωση και τις αυτοκαταστροφικές σκέψεις αυτού που νιώθει μόνος.
Δεν θα ξεχάσω ένα σκηνικό, που μου έμεινε τόσο έντονα στο μυαλό μου, παρολο που πέρασαν χρόνια και δεν ήταν παρα μόνο μια κουβέντα μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται λίγο. Μια παρέα εικοσάρηδων με κιθάρες, κρασί και μπόλικη διάθεση για τραγούδι και κουβεντολόι.
Προτείνει κάποιος να τραγουδήσουμε τα "κορίτσια της συγγνώμης" των κατσιμιχαίων και μας λέει πόσο, μα πόσο υπέροχο τραγούδι είναι και πόσο αλήθινό είναι το θέμα του, τόσο αληθινό που κανένας δεν έγραψε ξανά γι αυτό. Μια κοπέλα λοιπόν απορεί με την παρατήρηση αυτή (ίσως να της φάνηκε και παράδοξο το ότι ένα αγόρι ταυτίστηκε με τα κορίτσια της συγγνώμης περισσότερο από την ίδια).
Απαντάει λοιπόν το αγόρι "μάλλον δεν ήσουν ποτέ κορίτσι της συγγνώμης...".
Έχω την εντύπωση ότι το είπε με θετικό τρόπο. Θυμάμαι όμως ότι ξαφνικά ένιωσα τους περισσότερους από μας να σκέφτονται σε ποια "παράταξη" ανήκουν.
Γιατί, μπορεί αυτός που νιώθει μόνος να ρίχνει κάθε βράδυ τον εαυτό του στον γκρεμό, αλλά έχει ήδη ρίξει μέσα όσους δεν βρέθηκαν ούτε μια στιγμή στη θέση του.
Respect
Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012
Πληγή του Δημοσίου
Μου είναι πλέον οικείο να αντιμετωπίζω διάφορα σχόλια, όταν λέω ότι δουλέυω στο Δημόσιο.
Άλλος με βλέπει σαν τυχερή, που έπιασα τον παπά απ'τα @@, άλλος σαν λαμόγιο πασοκάκι, άλλος σαν λαμόγιο σκέτο, σαν τεμπέλη, σαν υπάλληλο που βλαστημάει τη βαρετή δουλειά του, σαν υπάλληλο που δεν θα ανελιχθεί ποτέ κτλ κτλ.
Τη δουλειά μου την έχω επιλέξει και μου αρέσει.
Κι όταν λέω: "δουλειά" εννοώ το να διδάσκω σε παιδιά να διαβάζουν, να γράφουν, να μιλάνε κτλ. Τα υπηρεσιακά ζητήματα, όπως και η δουλειά στο γραφείο, μου φαινόταν ανέκαθεν αδιάφορα και ασχετα με αυτό που σπούδασα, γι αυτό και δεν επισκέπτομαι προϊσταμένους και συμβούλους, αν δεν είναι απαραίτητο.
Μόνο που όσο περνούν τα χρόνια, βλέπω τι γίνεται γύρω μου και φρίττω. Αρχίζω να ντρέπομαι να πω τη λέξη "Δημόσιο", γιατί ξέρω πλέον πώς είναι τα λαμόγια που έοχυν στο μυαλό τους όσοι βρίζουν το Δημόσιο. Ξέρω πόσο πολλοί είναι οι "συνάδελφοι" που δεν πατάνε στο σχολείο όποτε τους καπνίσει, που απλά βρίσκονται σε μια αίθουσα και απριστάνουν ότι κάνουν μάθημα, που πάιρνουν αναρωτικές άδειες χωρίς λόγο, που ξημεροβραδιάζονται στο γραφείο του προϊστάμενου προκειμένου να τους απαλλάξει από δύσκολα πόστα... "συναδέλφους" τελοσπάντων, που όταν τους γνωρίζεις λες "τέτοιοι άνθρωποι πήγαν τη χώρα εκεί βρίσκεται".
Δυστυχώς λοιπόν, κάθε χρόνο που δουλεύω, ξεθωριάζει λίγο το ρομαντικό στοιχείο της δουλειάς μου και προστίθενται όλο και περισσότεροι "συνάδελφοι" στις εμπειρίες μου. Ακούγεται γελοίο, μιας και δεν δουλεύουμε καν σε θέσεις που αμείβονται καλά. Φαντάσου τι γίνεται στα ανώτερα επίπεδα! Το τι παρασκήνιο, θράσσος, χρήση μέσου, παρατυπίες και αδικίες έοχυν δει τα μάτια μου, δε λέγεται πλέον!
Και φτάνεις πάλι, για πολλοστή φορά στο δίλλημα: να συνεχίσω να πορεύομαι όπως όλοι ή να γίνω κακιά και αρχίσω να μαλώνω με όλους;
Όλοι οι παλιοί θα σου πούνε "έχεις δίκιο" αλλά θα τελειώσουν με τη φράση "τι θες και τα σκαλίζεις; Δεν θα βρεις άκρη!". Κάθε φορά νιώθω το αίμα μου να βράζει.
Ο κόσμος δεν έχει δουλειά για να φάει, κι εμείς καλύπτουμε τα γαϊδούρια που πληρώνονται από τους φόρους μας για να μην κάνουν τίποτα. Μας κόψανε 300 ευρώ από το μισθό μας και ανεχόμαστε να πληρώνονται όσο εμείς οι βολεψάκηδες.
Αυτές τις μέρες έμαθα ότι αδικήθηκα, γιατί προφανώς εμένα με γέννησαν ζώα, ενώ ο άλλος είναι "παιδί συναδέλφων, δικό μας παιδί". Σε μερικά χρόνια αυτό το "δικό μας παιδί" πιθανόν θα το έχω προϊστάμενο. Ώρες ώρες μου ρχεται να τα βροντήξω όλα και να μεταναστεύσω.
Προς το παρόν σκεφτομαι απλά να κάνω μια επίσκεψη στον προϊστάμενο, όχι ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά τουλάχιστον να τοποθετηθώ, να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου,να μη θεωρούμαι αυτόματα το εύκολο θύμα...
Άλλος με βλέπει σαν τυχερή, που έπιασα τον παπά απ'τα @@, άλλος σαν λαμόγιο πασοκάκι, άλλος σαν λαμόγιο σκέτο, σαν τεμπέλη, σαν υπάλληλο που βλαστημάει τη βαρετή δουλειά του, σαν υπάλληλο που δεν θα ανελιχθεί ποτέ κτλ κτλ.
Τη δουλειά μου την έχω επιλέξει και μου αρέσει.
Κι όταν λέω: "δουλειά" εννοώ το να διδάσκω σε παιδιά να διαβάζουν, να γράφουν, να μιλάνε κτλ. Τα υπηρεσιακά ζητήματα, όπως και η δουλειά στο γραφείο, μου φαινόταν ανέκαθεν αδιάφορα και ασχετα με αυτό που σπούδασα, γι αυτό και δεν επισκέπτομαι προϊσταμένους και συμβούλους, αν δεν είναι απαραίτητο.
Μόνο που όσο περνούν τα χρόνια, βλέπω τι γίνεται γύρω μου και φρίττω. Αρχίζω να ντρέπομαι να πω τη λέξη "Δημόσιο", γιατί ξέρω πλέον πώς είναι τα λαμόγια που έοχυν στο μυαλό τους όσοι βρίζουν το Δημόσιο. Ξέρω πόσο πολλοί είναι οι "συνάδελφοι" που δεν πατάνε στο σχολείο όποτε τους καπνίσει, που απλά βρίσκονται σε μια αίθουσα και απριστάνουν ότι κάνουν μάθημα, που πάιρνουν αναρωτικές άδειες χωρίς λόγο, που ξημεροβραδιάζονται στο γραφείο του προϊστάμενου προκειμένου να τους απαλλάξει από δύσκολα πόστα... "συναδέλφους" τελοσπάντων, που όταν τους γνωρίζεις λες "τέτοιοι άνθρωποι πήγαν τη χώρα εκεί βρίσκεται".
Δυστυχώς λοιπόν, κάθε χρόνο που δουλεύω, ξεθωριάζει λίγο το ρομαντικό στοιχείο της δουλειάς μου και προστίθενται όλο και περισσότεροι "συνάδελφοι" στις εμπειρίες μου. Ακούγεται γελοίο, μιας και δεν δουλεύουμε καν σε θέσεις που αμείβονται καλά. Φαντάσου τι γίνεται στα ανώτερα επίπεδα! Το τι παρασκήνιο, θράσσος, χρήση μέσου, παρατυπίες και αδικίες έοχυν δει τα μάτια μου, δε λέγεται πλέον!
Και φτάνεις πάλι, για πολλοστή φορά στο δίλλημα: να συνεχίσω να πορεύομαι όπως όλοι ή να γίνω κακιά και αρχίσω να μαλώνω με όλους;
Όλοι οι παλιοί θα σου πούνε "έχεις δίκιο" αλλά θα τελειώσουν με τη φράση "τι θες και τα σκαλίζεις; Δεν θα βρεις άκρη!". Κάθε φορά νιώθω το αίμα μου να βράζει.
Ο κόσμος δεν έχει δουλειά για να φάει, κι εμείς καλύπτουμε τα γαϊδούρια που πληρώνονται από τους φόρους μας για να μην κάνουν τίποτα. Μας κόψανε 300 ευρώ από το μισθό μας και ανεχόμαστε να πληρώνονται όσο εμείς οι βολεψάκηδες.
Αυτές τις μέρες έμαθα ότι αδικήθηκα, γιατί προφανώς εμένα με γέννησαν ζώα, ενώ ο άλλος είναι "παιδί συναδέλφων, δικό μας παιδί". Σε μερικά χρόνια αυτό το "δικό μας παιδί" πιθανόν θα το έχω προϊστάμενο. Ώρες ώρες μου ρχεται να τα βροντήξω όλα και να μεταναστεύσω.
Προς το παρόν σκεφτομαι απλά να κάνω μια επίσκεψη στον προϊστάμενο, όχι ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά τουλάχιστον να τοποθετηθώ, να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου,να μη θεωρούμαι αυτόματα το εύκολο θύμα...
Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012
Μαζί
Η χρονιά ξεκίνησε αισιόδοξα.
Φίλοι καλοί, παιχνίδια, ελπίδες. Άλλος με νέα δουλειά, άλλος με νέο έρωτα...
Επικοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα βρεθούν στην καθημερινότητά σου, αλλά κατα έναν περίεργο τρόπο βρήκαν μια θέση στην καρδιά σου από την πρώτη σας κοινή επαφή.
Έτσι κι αλλιώς, η ζωή πλέον δεν θα βγαίνει, αν δεν αποφασίσεις να βάλεις προτεραιότητα στα ζεστά συναισθήματα. Όχι ότι παλιότερα δεν ήταν τόσο σημαντικά, αλλά τότε υπήρχε η επιλογή να περιοριστεί κάποιος στα της εργασίας του. Τώρα που άνεργοι και εργαζόμενοι βιώνουμε, όσα βιώνουμε, είναι πια προφανές ότι όλη η ουσία βρίσκεται βαθιά. Στο μέσα μας και στα διαπροσωπικά.
Διάβασα προχθές μια συνέντευξη ενός κληρικού - δεν ξέρω τι απόψεις έχει για άλλα θέματα, ούτε και τον θεωρώ σοφό- αλλά μου άρεσε η παρατήρησή του. Ουσιαστικά έλεγε ότι στη φάση που είμαστε τώρα, έχει γκρεμιστεί η κάθε επένδυση που έκανε κάποιος στη δουλειά του. Άλλος έδινε το χρόνο του, άλλος την ίδια του την ψυχή, άλλος πάτησε τις αρχές του για να ανελιχθεί, άλλος ουσιαστικά άφησε τα παιδιά του να μεγαλώνουν μόνα τους.
Τώρα λοιπόν, που αυτή η επένδυση έσκασε, σαν φούσκα του χρηματιστηρίου, αλίμονο και κατάρα σε αυτόν που έκανε όλα τα παραπάνω και δεν είχε προνοήσει να κοιτάξει και λίγο μέσα του και γύρω του. Ξαφνικά μένει με το τίποτα: χωρίς ενδιαφέροντα, με τύψεις που πάτησε τις αρχές του για αυτήν τη ματαιότητα, τα παιδιά του πλέον δεν συγχωρούν την μεχρι τώρα έλλειψη του γονιού και φυσικά και ο/η σύντροφος έχει στραφεί αλλού.
Μιλώντας με ανθρώπους ή και διαβάζοντας τις απόψεις τους, βλέπω ότι όταν καταλαγιάζει το εξοργιστικό αίσθημα της αδικίας και προδοσίας από το κράτος/σύστημα κτλ , καταλήγουν όλοι στο πόση αξία έχει το "μαζί".
Όχι μόνο σε ό,τι αφορά την αντίδραση ή την επανάσταση, αλλά περισσότερο τον τρόπο ζωής. Ανταλλαγή υπηρεσιών και προϊόντων που μας περισσεύουν, αλληλοβοήθεια, μαζώξεις σε σπίτι, αντί για έξω, μαζώξεις ρεφενέ και με φαγητά από τα χεράκια του καθενός, αντί για κεράσματα. Δεν είναι μόνο το ότι θα κάνει κάποιος οικονομία με αυτά, είναι περισσότερο το ότι θα γεμίσει παραγωγικά τον χρόνο του και θα περάσει καλά. Είναι βασική η ανάγκη του ανθρώπου να βιώνει το "μαζί".
Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις, που μόνο οργή και θλίψη μπορούν να φέρουν, περιπτώσεις ακραίες, που έχουν να κάνουν με πραγματική ανημπόρια. Δεν μπορείς να δεις ρομαντικά την πείνα, την αρρώστια, το κρύο και τον θάνατο, μη λέμε βλακείες. Εκεί είναι που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, για ένα συλλογικό "μαζί".
Και ίσως... το μικρό παιδί μέσα μου ακόμη ονειρεύεται, όταν θα ποτιστεί με το "μαζί" ο μικρόκοσμός μας, να καταφέρουμε να αλλάξουμε έτσι και αυτό που μας διακυβερνά.
Φίλοι καλοί, παιχνίδια, ελπίδες. Άλλος με νέα δουλειά, άλλος με νέο έρωτα...
Επικοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα βρεθούν στην καθημερινότητά σου, αλλά κατα έναν περίεργο τρόπο βρήκαν μια θέση στην καρδιά σου από την πρώτη σας κοινή επαφή.
Έτσι κι αλλιώς, η ζωή πλέον δεν θα βγαίνει, αν δεν αποφασίσεις να βάλεις προτεραιότητα στα ζεστά συναισθήματα. Όχι ότι παλιότερα δεν ήταν τόσο σημαντικά, αλλά τότε υπήρχε η επιλογή να περιοριστεί κάποιος στα της εργασίας του. Τώρα που άνεργοι και εργαζόμενοι βιώνουμε, όσα βιώνουμε, είναι πια προφανές ότι όλη η ουσία βρίσκεται βαθιά. Στο μέσα μας και στα διαπροσωπικά.
Διάβασα προχθές μια συνέντευξη ενός κληρικού - δεν ξέρω τι απόψεις έχει για άλλα θέματα, ούτε και τον θεωρώ σοφό- αλλά μου άρεσε η παρατήρησή του. Ουσιαστικά έλεγε ότι στη φάση που είμαστε τώρα, έχει γκρεμιστεί η κάθε επένδυση που έκανε κάποιος στη δουλειά του. Άλλος έδινε το χρόνο του, άλλος την ίδια του την ψυχή, άλλος πάτησε τις αρχές του για να ανελιχθεί, άλλος ουσιαστικά άφησε τα παιδιά του να μεγαλώνουν μόνα τους.
Τώρα λοιπόν, που αυτή η επένδυση έσκασε, σαν φούσκα του χρηματιστηρίου, αλίμονο και κατάρα σε αυτόν που έκανε όλα τα παραπάνω και δεν είχε προνοήσει να κοιτάξει και λίγο μέσα του και γύρω του. Ξαφνικά μένει με το τίποτα: χωρίς ενδιαφέροντα, με τύψεις που πάτησε τις αρχές του για αυτήν τη ματαιότητα, τα παιδιά του πλέον δεν συγχωρούν την μεχρι τώρα έλλειψη του γονιού και φυσικά και ο/η σύντροφος έχει στραφεί αλλού.
Μιλώντας με ανθρώπους ή και διαβάζοντας τις απόψεις τους, βλέπω ότι όταν καταλαγιάζει το εξοργιστικό αίσθημα της αδικίας και προδοσίας από το κράτος/σύστημα κτλ , καταλήγουν όλοι στο πόση αξία έχει το "μαζί".
Όχι μόνο σε ό,τι αφορά την αντίδραση ή την επανάσταση, αλλά περισσότερο τον τρόπο ζωής. Ανταλλαγή υπηρεσιών και προϊόντων που μας περισσεύουν, αλληλοβοήθεια, μαζώξεις σε σπίτι, αντί για έξω, μαζώξεις ρεφενέ και με φαγητά από τα χεράκια του καθενός, αντί για κεράσματα. Δεν είναι μόνο το ότι θα κάνει κάποιος οικονομία με αυτά, είναι περισσότερο το ότι θα γεμίσει παραγωγικά τον χρόνο του και θα περάσει καλά. Είναι βασική η ανάγκη του ανθρώπου να βιώνει το "μαζί".
Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις, που μόνο οργή και θλίψη μπορούν να φέρουν, περιπτώσεις ακραίες, που έχουν να κάνουν με πραγματική ανημπόρια. Δεν μπορείς να δεις ρομαντικά την πείνα, την αρρώστια, το κρύο και τον θάνατο, μη λέμε βλακείες. Εκεί είναι που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, για ένα συλλογικό "μαζί".
Και ίσως... το μικρό παιδί μέσα μου ακόμη ονειρεύεται, όταν θα ποτιστεί με το "μαζί" ο μικρόκοσμός μας, να καταφέρουμε να αλλάξουμε έτσι και αυτό που μας διακυβερνά.
Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011
Στο ταμείο του 2011
Τέτοιες μέρες υποτίθεται κάνεις απολογισμό της χρονιάς, βάζεις στόχους κτλ.
Απολογισμό συνηθίζω να κάνω κάθε Σεπτέμβρη, μιας και για όλους τους δασκάλους οι χρονιές ξεκινάνε τότε και όχι Γενάρη.
επίσης, τα τελευταία χρονια δεν τα πάω καλά με τους στόχους. Τους αφήνω να σκονίζονται μέσα στο μυαλό μου και ύστερα έχω και ενοχές από πάνω... μεγάλη ιστορία.
Κάτι άλλο: αυτή η χρονιά για μένα είναι μισή. Από τον Ιούνιο και μετά, μετά το ατύχημα δηλαδή, ως τώρα, νιώθω ότι πέρασε τόσο άσκοπα ο καιρός, που δε μπορώ να τον υπολογίσω.
Σίγουρα βέβαια έμαθα πολλά. Έμαθα πόσο εύκολα μαθαίνεις να μη νοιάζεσαι για όσα λύνονται. άκουγα δυσάρεστα γεγονότα, όχι πολύ δυσάρεστα, και σκεφτόμουν "Νταξ, σιγά το θέμα". Στα σοβαρά ίσως συμπονούσα πιο ουσιαστικά απ' ό,τι παλιότερα, αλλά στα πιο επιφανειακά, πραγματικά δεν χαράμιζα ούτε σκέψη.
έμαθα αυτο που λένε "κακώς έχουμε δεδομένη την υγεία μας", θα προσέθετα και "την ησυχία μας". Ξαφνικά οι σκέψεις μας και οι ανησυχίες μας με: ευθύνες, τραυματισμούς, δικαστήρια, ασφάλειες, ανακρίσεις, εφιάλτες, εγχείριση κτλ κτλ κτλ.
έμαθα πόσο άμεσα συμβιβαζόμαστε με την εκάστοτε πραγματικότητα. Μέσα σε λίγεσ μέρες έμαθα να γράφω με το αριστερό χέρι, να χαίρομαι με τα μικρά βηματάκια της ανάρρωσής μου, να χαίρομαι που δεν έπαθα όσα θα μπορούσα να έχω πάθει και που δεν έπαθε κανείς άλλος αυτό που θα μπορούσε να πάθει.
Επίσης έμαθα πόσο ψυχρά μπορεί να αντιμετωπιστεί ο ανθρώπινος πόνος. Πόσο εύκολα ξεπερνάς τη ντροπή σου όταν έχεις ανάγκη να σε πλύνει άλλος άνθρωπος, ή όταν πονάς τόσο πολύ και τρομάζεις, που στα 27 σου κλαις και τσιρίζεις μέχρι να κλείσει ο λαιμός σου στο κρεβάτι του ιατρείου.
Έμαθα ότι στα ζόρια βάζεις προτεραιότητες, σκέφτεσαι πιο λογικά, πιο αφαιρετικά.
Θυμήθηκα πόσο μαγικό είναι το ανθρώπινο σώμα και εκτίμησα ξανά το ότι "ακούω" καλά το σώμα μου, το καταλαβαίνω.
Ένιωσα για άλλη μια φορά πόσο βαθιά με αγαπούν αυτοί οι άνθρωποι που επέλεξα να έχω στη ζωή μου. Πόσο έντονα παρόντες είναι και με βοηθούν με τον τρόπο τους. Δεν υπάρχουν λόγια να τους ευχαριστήσω, ειλικρινά!
Αυτά θα κρατήσω από φέτος. Λίγα, βασικά και καλά.
και η ευχή μου είναι: Υγεία, αγάπη και ησυχία!
Και μη χειρότερα!
Καλή χρονιά να έχουμε =)
Απολογισμό συνηθίζω να κάνω κάθε Σεπτέμβρη, μιας και για όλους τους δασκάλους οι χρονιές ξεκινάνε τότε και όχι Γενάρη.
επίσης, τα τελευταία χρονια δεν τα πάω καλά με τους στόχους. Τους αφήνω να σκονίζονται μέσα στο μυαλό μου και ύστερα έχω και ενοχές από πάνω... μεγάλη ιστορία.
Κάτι άλλο: αυτή η χρονιά για μένα είναι μισή. Από τον Ιούνιο και μετά, μετά το ατύχημα δηλαδή, ως τώρα, νιώθω ότι πέρασε τόσο άσκοπα ο καιρός, που δε μπορώ να τον υπολογίσω.
Σίγουρα βέβαια έμαθα πολλά. Έμαθα πόσο εύκολα μαθαίνεις να μη νοιάζεσαι για όσα λύνονται. άκουγα δυσάρεστα γεγονότα, όχι πολύ δυσάρεστα, και σκεφτόμουν "Νταξ, σιγά το θέμα". Στα σοβαρά ίσως συμπονούσα πιο ουσιαστικά απ' ό,τι παλιότερα, αλλά στα πιο επιφανειακά, πραγματικά δεν χαράμιζα ούτε σκέψη.
έμαθα αυτο που λένε "κακώς έχουμε δεδομένη την υγεία μας", θα προσέθετα και "την ησυχία μας". Ξαφνικά οι σκέψεις μας και οι ανησυχίες μας με: ευθύνες, τραυματισμούς, δικαστήρια, ασφάλειες, ανακρίσεις, εφιάλτες, εγχείριση κτλ κτλ κτλ.
έμαθα πόσο άμεσα συμβιβαζόμαστε με την εκάστοτε πραγματικότητα. Μέσα σε λίγεσ μέρες έμαθα να γράφω με το αριστερό χέρι, να χαίρομαι με τα μικρά βηματάκια της ανάρρωσής μου, να χαίρομαι που δεν έπαθα όσα θα μπορούσα να έχω πάθει και που δεν έπαθε κανείς άλλος αυτό που θα μπορούσε να πάθει.
Επίσης έμαθα πόσο ψυχρά μπορεί να αντιμετωπιστεί ο ανθρώπινος πόνος. Πόσο εύκολα ξεπερνάς τη ντροπή σου όταν έχεις ανάγκη να σε πλύνει άλλος άνθρωπος, ή όταν πονάς τόσο πολύ και τρομάζεις, που στα 27 σου κλαις και τσιρίζεις μέχρι να κλείσει ο λαιμός σου στο κρεβάτι του ιατρείου.
Έμαθα ότι στα ζόρια βάζεις προτεραιότητες, σκέφτεσαι πιο λογικά, πιο αφαιρετικά.
Θυμήθηκα πόσο μαγικό είναι το ανθρώπινο σώμα και εκτίμησα ξανά το ότι "ακούω" καλά το σώμα μου, το καταλαβαίνω.
Ένιωσα για άλλη μια φορά πόσο βαθιά με αγαπούν αυτοί οι άνθρωποι που επέλεξα να έχω στη ζωή μου. Πόσο έντονα παρόντες είναι και με βοηθούν με τον τρόπο τους. Δεν υπάρχουν λόγια να τους ευχαριστήσω, ειλικρινά!
Αυτά θα κρατήσω από φέτος. Λίγα, βασικά και καλά.
και η ευχή μου είναι: Υγεία, αγάπη και ησυχία!
Και μη χειρότερα!
Καλή χρονιά να έχουμε =)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)