η τρελή προ-χριστουγεννίτσα

Θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα!

Να στολίσουμε δέντρο στην τάξη, να φτιάξουμε και κουλουράκια και αστεράκια και νιφάδες. Να ακούμε στην τάξη το "rockin' around the christmas tree" και άλλοι να χορεύουμε, άλλοι να ζωγραφίζουμε και να συζητάμε για τον Αι Βασίλη.

Να χουχουλιάζω στο σπιτάκι μου με τα φώτα σβηστά και τα λαμπάκια μου στον τοίχο να αναβοσβήνουν (ναι, εγω στον τοίχο τα βαζω! =Ρ). Να βλέπω στην πλατεία το καρουζέλ, τον κύριο χιονάνθρωπο και τον τάρανδο.

Να δω το sleepless in Seatle για πολλοστή φορά.

Να κάνουμε αυτό το πολυσυζητημένο πλέον με τη παρέα μου ταξίδι, όπου φέτος δεν θα λέμε "τρία-δυο-ενα" αλλά "drei-zwei-eins" (παίδες κανονίστε, θέλω ανταλλαγή δώρων στην Αλεγκζάνταπλατς!)


Νιώθω πανέμορφα τελευταία, προκλητικά πανέμορφα =) Θέλω να κάνω δώρα σε όλους, θέλω να πάω τα παιδάκια ("μου") στο καρουζέλ και να κάνουμε μαζί βόλτα με το χριστουγεννιάτικο τρενάκι. Θα θελα να δω και τα περσινά μου παιδιά, που περάσαμε τόσο τέλεια πέρσυ και τα σκέφτομαι πολύ =)

Θέλω να ρθει ο Αι Βασίλης και να τυλίξουμε μαζί τα δώρα του =Ρ (δεν πήρα lsd , αλήθεια!) . Θέλω να σκέφτομαι και τα αντίστοιχα "προ-χριστουγεννιάτικα" 4 χρόνια πριν =)

Σας αγαπώ όλους! (σας παρακαλώ αγαπάτε με κι εσείς , όταν -όπως είναι φυσικό- θα πέσω ξαφνικά απο τα ροζ σύννεφα!)

μαθητάκια νάμπα θρη

Δείχνοντας μια εικόνα με κοριτσάκια

Χ: "κυρία τι φοράνε στα κεφάλια τους; κοκαλάκια;"

"ίσως κορδέλες"

Σ: " πορδέλες... πρτς, πρτς!"




Μερικές φορές οι παιδικές ατακες σε αφηνουν τελειως μαλάκα με τόσο σουρεαλισμό που περιέχουν...

Αφού ζωγραφίσαμε με δαχτυλομπογιές, τους ρωτήσα πώς ονομαζουν τα έργα τους για να γραψω τίτλο.

"Εγώ θα το πω "έργο τέχνης" κυρία"

"Εγώ το αφηνενώνω στη Μαλία" (* αφιερώνω *Μαρία =Ρ)

"Εγώ θα το πω "παρτιτούρα" " (δεν ξερει τι σημαινει απλά μάλλον του έκανε εντυπωση η λέξη)

"Εσύ Ε. ;"

"Εγώ πεντικιούρα!"
προσπαθώ να το παιξω σοβαρή και την ρωτάω¨ "Μανικιούρα πεντικιούρα; ή σκέτο πεντικιούρα;"

"Μανικιούρα πεντικιούρα"




"κυ'ία είσαι και γαμώ τις κυ'ίες!" :P




Λέγαμε για την προστασία του περιβάλλοντος και η συζητηση πήγε στα αυτοκίνητα

"παιδιά έχετε ακουσει που λέμε οτι τα αυτοκινητα βγαζουν καυσαέριο.... τι είναι αυτό το καυσαέριο;;" κι εκει που τα υπολοιπα κοιτανε απορημενα, ο Σ λέει με φυσικότητα:

"Βιοξείβιο του άφ'ακα κυ'ία, που τ'υπάει το όζον και του κάνει μια τ'υπά'α ΝΑ!"

Εργασία και χαρά!

Δεν ξέρω αν έχω ξαναγράψει τόσα μαζεμένα ποστ για το σχολείο, αλλά πραγματικά είμαι ενθουσιασμένη!

Αρχίζουν και μπαίνουν όλα στη σειρά τους, τα παιδιά μαθαίνουν και με κάνουν περήφανη, διασκεδάζουν και με κάνουν χαρούμενη κι εμένα, συμπεριφέρονται άψογα και με πολλή ευγένεια και συνεργατικότητα και με κάνουν να νιώθω τόσο όμορφα!

Σχεδίασα ένα πρόγραμμα-αφιέρωμα στον Πικάσο, για μεγαλύτερη τάξη, και νομιζω ότι θα ΄γίνουν όμορφα πράγματα. Θεωρώ πολύ σημαντικό να έρθουν σε επαφή με την τέχνη, ακόμα κι αν πρόκειται μόνο για να δούνε κάποια έργα και να προσπαθήσουν να τα "νιώσουν". Πάντως η επαφή με τα είδη μουσικής πάει πολύ καλά, βλέπω ότι τους αρέσει.

Σήμερα ήταν και η μέρα της "γιόγκα" =Ρ Και βάζω τα εισαγωγικά γιατί ουσιαστικά ήταν ασκήσεις χαλάρωσης. έβαλα μουσική διαλογισμού , κάναμε βαθιές αναπνοές και κάτσαμε οκλαδόν στο χαλί. Κάναμε λίγο στρέτσινγκ και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε με κλειστά μάτια κάτι όμορφο.

"Χ, τι βλέπεις;"
"Βλέπω ότι είμαι στη θάλασσα και περπατάω"
"Εσύ Σ; τι βλέπεις;"
"Βλέπω ότι είμαι στη θάλασσα με την Χ" =Ρ

"Εσύ Γ;"
"Εγώ είμαι στα τζάμπο και ψωνίζω"
"Εσύ Π;"
"Εγώ ψάχνω τη γυναίκα μου τη Μαλία"

Μετά από αυτό, κάτσαμε ο ένα απέναντι στον άλλον, πάλι οκλαδόν πιαστήκαμε χέρι με χέρι με τον απέναντι μας και πηγάιναμε μπρος πίσω αργά (όπως παιζαμε μικροί "βαρκούλες"), υπό τους ήχους της θάλασσας που έπαιζε στο σιντι.
Ο Π λοιπόν, επηρεασμένος από το προηγούμενο, έκλεισε τα μάτια και έλεγε με λυρισμό "Μαλίααααα! Μαλίαα πού είσαιαιαιαι; Μαλίιιιιιαααα!"

Στο τέλος κάναμε πάλι αναπνοές, σηκωθήκαμε, πιαστήκαμε σε κύκλο "αφήσαμε τα καλά μας συναισθήματα να κυλήσουν στον διπλανό μας", είπαμε όλοι "ευχαριστώ" και βάλαμε τα παπούτσια μας.

Περιττό να σας πω το πόσο ηρεμήσαμε όλοι και πόσο μεγάλο χαμόγελο είχαμε !!!

Ει! π'οσοχή στο χαλί μας, είναι καινού'ιο !

Οι σχολικές μέρες κυλούν γαλήνια και όμορφα.

Η γωνία με την κουνουπιέρα που τοσο ονειρευομουν έχει πλέον ολοκληρωθεί. Μοκέτα και χρωματιστά μαξιλάρια κάτω, κι απο πανω μια κουνουπιέρα ανοιχτή γεμάτη με κορδελάκια, αστεράκια και φιογκάκια.

Είναι ο χώρος που διαβάζουμε παραμύθια, ο χώρος που συζητάμε και ηρεμούμε και ο χώρος που μετά από τόσες πιέσεις τους υποσχέθηκα να τους κάνω γιόγκα =Ρ

Η πλάκα είναι ότι έχει γίνει πόλος έλξης και για τα μεγάλα παιδιά. Τα οποία - με την υπόσχεση βέβαια ότι θα ανεβαίνουν στο χαλί μόνο με τις κάλτσες και ότι δεν θα χαλάσουν κουρτινα και μαξιλάρια- βγάζουν στο διάλειμμα τα παπουτσια τους , αρπάζουν ένα παραμύθι και ξαπλώνουν χαμογελαστά. Μερικά ξαπλώνουν σαν μωρά ανάσκελα και βλέπουν τις κορδελίτσες. Και χθες, έγινε το απίστευτο! Μπαίνω μέσα, στο μεγάλο διάλειμμα και τα βλέπω εκεί στριμωγμένα να ξαπλώνουν, κι ένα δευτεράκι να κοιμάται! Γύρω του να γίνεται χαμός από παιδιά και φωνές που προσπαθούν να διαβάσουν παραμύθια κι αυτό να κοιμάται σαν αγγελάκι!

Χάιλάιτ : καθόμασταν στο χαλί και με αφορμή ένα μάθημα της μελέτης περιβάλλοντος διηγούμασταν την ιδανική εκδρομή.
Λέει ο Σ ( αυτος που ειναι ζευγος με ένα κοριτσάκι της τάξης)
"Εγώ θα ήμουν σ ένα πλοίο με την Χ και θα πηγαίναμε σε νησί"

"και τι θα κάνατεεεε;" ρωτάει πονηρά ο Π.

"Θα κάναμε γιόοοοογκα!" απαντάει ο Σ και πέφτει στο χαλί αγκαλιάζοντας τη Χ


=ΡΡΡ

παλέλαση

Πολλά λέγονται για τις παρελάσεις, αν πρέπει ή όχι να γίνονται... είναι μεγάλο θεμα και δεν θελω να ασχοληθώ με αυτό, ίσως μόνο να πω ότι εγώ προσωπικά θα προτιμούσα να γιορτάζουμε το τέλος και όχι την αρχή του πολέμου, με ύμνους της ειρήνης και όχι εμβατήρια, χρωματιστά σημαιάκια της ειρήνης και χαμόγελα.

Παρόλα αυτά όμως, τα τελευταία χ΄ρονια που ουσιαστικά κάνω κι εγώ παρέλαση, δίπλα στα μαθητάκια μου, δεν μπορεις να φανταστείς πόσο το απολαμβάνω. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς... αλλά τα χαίρομαι τόσο πολύ που τα βλέπω ντυμένα πιό επίσημα, με φτιαγμένο μαλλάκι! Να μετράμε "ένα, δύο, ένα δύο' κι αυτά να πατάνε άτσαλα και να σηκώνουν τα χεράκια μέεεχρι επάνω. Τώρα καταλαβαίνω τις μάνες που τσιρίζουν στις παρελάσεις βλέποντας τα παιδιά τους. Εγώ τους μαθητές βλέπω και μου ρχεται να τους ζουλήξω!

Και φυσικά κανενα παιδάκι δεν ξέρει ακριβώς γιατί κάνει παρέλαση, ούτε νιώθει περήφανο για τους προγόνους του. Απλά νιώθει περήφανο που περπατάει μπροστά σε τόσο κόσμο. Είναι ένα κομμάτι της κοινωνικοποίησης κι αυτό: να μάθει να συμμετέχει, να "εκτίθεται" με την καλή έννοια. Όμορφα ένιωθα πέρσι που ήμουν δίπλα στους σημαιοφόρους μαθητές μου, όμορφα ένιωσα και σήμερα που ήμουν δίπλα στα μικρούλια της παρέλασης, που πάντα χάνουν τις σειρές τους, τα βήματά τους είναι πολύ μικρά και καταλήγουν να τρέχουν, αλλά τα χεράκια τους σηκώνονται ψηλάα, πολύ ψηλά... κι ας έχουν το μυαλό τους στο "κυλία εγώ θα πάλω το μπαλόνι-μηχανάκι μετά την παλέλαση"

ταξιδιάρα πόρτα

να ξεχνιόμαστε...

Καπουτζίδη

σε πάω πολύ.... αλλά κάνε κάτι με το φρυδάκι χρυσέ μου. Το τσιμάδησες το έρμο.... κριμα ειναι!

σέλεις α χολέτσουμε;

έχω σκοπό φέτος να "συστήσω" στα παιδάκια διάφορους καλλιτέχνες καθώς και είδη μουσικής. Πιστεύω αυτό είναι κάτι που λειπει απο τα σχολεία, μιας και στη χώρα μας δυστυχώς οι τέχνες δεν χαιρουν μεγαλης εκτιμησης.

Δεν είμαι καμιά σουπερ κουλτουριάρα, ούτε μεγάλωσα με Πικάσο και Μότσαρτ. Αλλά νομιζω ότι είναι ευκαιρία ένα παιδάκι, που μπορέι να μην έχει άλλα ερεθίσματα να βλέπει στο σχολείο του διάσημους πινάκες, να ακούει διάφορα είδη μουσικής κτλ.

Ξεκίνησα εκτυπώνοντας διάσημους πίνακες με φθινοπωρινό θέμα (μιας και μαθαινουμε για τις εποχές).

Και σήμερα ήταν η πρώτη μας γνωριμία με την soul music. Περιττό να πω ότι ξετρελάθηκαν! Την τελευταία ώρα της ευέλικτης ζώνης έβαλα soul στο ηχοσύστημα για να ζωγραφίσουμε , και καταλήξαμε να χορεύουμε εκστασιασμένοι! Το μόνο π΄ροβλημα ήταν ότι ήθελαν όλοι να χορέψουμε σε ζευγάρια, αλλά ο Κ ήταν στενοχωρημενος, γιατί είχε ξεμείνει μονο ένα αγοράκι ενώ ο Κ "ήθελε να χολέψει μόνο με γυναίκα" (sic). Στο τέλος καταλήξαμε στη μέση λύση: χορεψα εγώ με δυο καβαλιέρους (φαντάσου δυο άτομα να χορευουν "βαλς" κι εγώ ανάμεσα... τριπλό βαλς δηλαδή =Ρ

μαθητάκια νάμπα του

* ω'αίο γ'άμμα το Κ.
Κ, Κ, Κ πολύ σε αγαπώ, θα μάθω να σε γ'άφω και θα σε παντ'ευτώ

* κυρία, να μας ξαναπείτε την ιστορία με τον Χίτλε και τον Μουσολίνα;

* ο μπαμπάς μου είναι πλούσιος, έχει Λαμπογκίνι. (εννοειται ότι προκειται για παιδικό ψέμα=Ρ)

* (εγώ) Για πες μου Λ., τι σου αρέσει στην τάξη μας;
(Λ.) εμένα μου αρέσει η Μαρία, κυρία!

(εγώ) Τι άλλο θα ήθελες Σ. να υπάρχει στην τάξη;
(Σ.) η γεναίκα μου κυλία.

=DDD

Νιώθω τόσο όμορφα!

Έχω μια τεράαααστια τάξη, στην οποια διάλεξα εγώ το χρώμα, με πολλά παράθυρα, απ όπου μπαίνει φως, πολλούς πίνακες ανακοινώσεων για να κρεμάμε ό,τι φτιάχνουμε.
Έχω στερεοφωνικό στην τάξη, και το σχολειο μου παρέχει κάμερα, φωτογραφική μηχανή και δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι για να ηχογραφούμε τα τραγουδια που σκαρώνουμε απο τα μαθηματα. Η τάξη έχει ήδη γεμίσει με τις φωτογραφίες μας, τις ζωγραφιές μας, χρωματιστους αριθμους και γράμματα, ένα χαρτόνι ζωγραφισμένο σαν τουβλινος τοιχος όπου γράφουμε όποια λεξη καταφέρνουμε να σχηματισουμε με όσα μαθαμε...

και το όνειρό μου αρχίζει και παίρνει πραγματικές διαστασεις: περάσαμε ένα γαντζο στον τοίχο όπου κρέμασα μια μακριά κουνουπιέρα... Θα βαλουμε κάτω και μοκετα με μαξιλαρια και θα γίνει το αναγνωστήριό μας! Θέλω ο χωρος να μοιαζει με καταφυγιο -μιας και τα μικρά νιωθουν ανετα στα "καταφυγια"- αλλά να χει και μια εικονα μαγείας, ατμοσφαιρική.. γι αυτό καρφιτσωσα πάνω στο τούλι μωβ και χρυσα αστεράκια και αφηημενα κυκλικά σχήματα από μπλε σκούρο σελοφάν...

Και ξέρεις ποιά είναι η πλάκα; Ότι παρολο που ακόμα δεν ετοιμάστηκε ολόκληρο, την ώρα που σήμερα καρφίτσωνα στο διάλειμμα τα αστεράκια χαμογελούσα μόνη μου σαν τη χαζή, γιατί είναι σπάνιο να έχεις την ευκαιρία να φτιάξει όλα όσα θέλεις στην τάξη σου!


(για να μην αναφέρω τον "χορό των καλών κι αστείων τεράτων" που κάναμε σήμερα στην τελευταία ώρα και χτυπιόμασταν από τα γέλια =Ρ)